Zwangere Guy @ Vorst Nationaal: Het harnas gaat af

Van Wie Is Guy? naar Dit Is Guy., van de Ancienne Belgique naar de ING Arena en nu naar Vorst Nationaal. Het parcours van Gorik Van Oudheusden las als een roman die je niet meer kon wegleggen, zelfs al dacht je bij elk hoofdstuk dat de climax al geweest was. De Brusselaar die ooit zijn opgekropte woede als therapie in de microfoon schreeuwde, stond gisteravond in een uitverkocht Vorst Nationaal voor achtduizend paar ogen. Een gevoel waar we ons recent allemaal nog iéts meer in kunnen plaatsen na het kijken van z’n documentaire ‘Dansen op de vulkaan’. Waar de ING Arena in november nog de grandeur van een historisch moment uitstraalde, voelde Vorst bewust anders. Meer zitplaatsen, minder meezingers en meer moeite voor ZG om iedereen recht te krijgen. Iets wat later geen probleem leek te zijn, een zaal die zich meer leende voor de curieuzen en de harde moshers vooraan, voor de mensen die niet alleen de hits maar ook de diepere cuts kenden. ZG’s naam stond al op de gevel van de zaal en op onze tickets, maar gisteravond ging het om wat erachter schuilging.

OSAYUKI mocht de avond openen in een zaal die nog halfvol aanliep en waar de stoelen nog grotendeels leeg bleven. Achter die naam school Chuki Beats, de producer die al jaren de knoppen bedient voor onder meer Zwangere Guy zelf en zijn volledige laatste plaat produceerde. Na jarenlang achter de schermen te werken stond hij nu als frontman voor zijn eigen project, en dat klonk niet naar wat je zou verwachten van een voornamelijk hiphopproducer: dreunende gitaren, etherische zanglijnen en een vrouwelijke achtergrondzangeres op de backingtrack die het geheel een bijna filmisch karakter gaf. Een onkarakteristieke sound, maar net daarin school de kracht ervan. Voor een band die nog geen jaar samenwerkte, waren ze opvallend goed op elkaar ingespeeld. De galmende rockerige bassen maakten ruimte voor melancholische nummers als “Destiny’s Child” en een nummer opgedragen aan zijn vader dat via een trage inleiding geleidelijk een harder bestaan aannam. Het nodige geheadbang tussen de bandleden zorgde ervoor dat ook de stilaan vollere zaal meebewoog. Niet altijd even verstaanbaar, maar dat was niet het punt van deze muziek. Het punt was dat hier iemand zijn eigen creatieve sprong waagde en dat het publiek dat overduidelijk smaakte.

De zaal was volgelopen wanneer Papa ZG het podium betrad. Zwarte hoodie, kap over het hoofd, zonnebril op: luid en aanwezig vanaf het eerste moment. Naast hem het vertrouwde team dat al jaren het fundament van de Zwangere Guy-liveshow vormt: Umi Defoort en PJ Seaux. Met “DMT” knalde de avond uit de startblokken en de eerste vijf nummers vloeiden in sneltempo in elkaar over, zonder dat het publiek ook maar een seconde de kans kreeg om bij te komen. Visuals aangepast en afgesteld per nummer met songtekst waar nodig kleurden de schermen in, terwijl de nummers overvloeiend van het ene hoogtepunt naar het andere gingen. Bij “FALLY IPUPA” vormden zich de eerste moshpits vooraan en werd duidelijk dat de begane grond van Vorst Nationaal gisteravond geen rustig vaarwater zou zijn. ‘Verwacht geen cinema, geen vuurwerk’, zei Gorik ergens tussendoor. ‘Even een connectie met mij, me even blootgeven.’ Het was een belofte die hij de rest van de avond zou waarmaken.

Dan viel het harnas af. “Beter Leven” en “Gorik Pt.1” luidden een stiller, kwetsbaarder deel in. Op de schermen verschenen kinderfoto’s, vergezeld van songteksten die als een dagboek voorbijschoven. Achtduizend man werd muisstil voor de nummers die aan de basis van zijn solocarrière stonden. Het waren deze songs waarmee Gorik in 2018-2019 doorbrak, en die emotionele lading was gisteravond nog net zo rauw als toen. Tussendoor vertelde hij openhartig over hoe het vaderschap hem geraakt had, hoe het zijn kijk op zichzelf en de wereld veranderd had en hoe kort zijn nachten geworden waren. Hier en daar een schoonheidsfoutje door de zenuwen, maar de backingtrack en het publiek vingen hem op wanneer de emoties het overnamen. Dat maakte het juist menselijk, juist echt zoals we van zijn shows gewoon zijn. ‘Guy, Guy, Guy’, scandeerde de zaal haast sektegewijs tussen de nummers, alsof ze hem collectief op handen droegen. “LOIN D’ICI” sloot het emotionele hoofdstuk af en vormde de brug naar de PUTAIN-soundtrack, waar de heupen weer los mochten.

Er was geen Zwangere Guy zonder STIKSTOF, en dat werd wederom bewezen. PJ Seaux maakte achter de draaitafels plaats voor DJ Vega, Jazz Brak en Astrofisiks voegden zich bij Gorik op het podium en zo was de oorspronkelijke bezetting even compleet. “FRONTAL” zette de zaal letterlijk op haar kop en deed het publiek uit volle borst meeschreeuwen. Het was een moment dat de haren recht deed staan en dat bewees dat die chemie tussen de STIKSTOF-leden na al die jaren nog altijd springlevend is. Een gevoel van hunkeren naar de STIKSTOF-shows en energie vloeide door de zaal. ‘Ik hoor op straat dat mensen weleens nieuwe STIKSTOF-nummers zouden willen’, liet Guy vallen met een grijns wanneer Jazz en co het podium terug verlaten. ‘Ik ga nog niet te veel zeggen.’ Het publiek snapte de boodschap en beantwoordde die met een golf van enthousiasme. Ook Faberyayo kwam langs voor zijn vers op “OVERTREDERS” en hun nieuwste samenwerking “SERIEUZE MENSEN”, een nummer dat heel onkarakteristiek is voor Zwangere. Hij voegde dan ook bij dat we het leven soms allemaal veel te serieus nemen. Brusselse gevestigde waarde en Franstalig tegengewicht Peet kwam als kameraad van het eerste uur de rode draad van de avond nog eens extra onderstrepen: familie boven alles. Zonder de fans geen Zwangere, zonder de samenwerkingen geen Zwangere.

De classics uit 2019 kregen de zaal uiteindelijk het hardst mee. Opvallend, want het bevestigde het vermoeden dat een deel van het publiek de nieuwere nummers nog niet helemaal geadopteerd had. Maar de opbouw van de setlist werkte in dat opzicht perfect: van hard en nieuw naar kwetsbaar naar kolkend, van introspectie en aanvoelen naar collectieve euforie en energie. De nummers van Wie Is Guy? werden meegebruld alsof het volksliederen waren, vooraan werd gemosht alsof de vloer kon breken, iets wat nostalgisch smaakte naar de shows van enkele jaren geleden. “Papucho” sloot de avond af met de grandeur die hij verdiende. Zwangere Guy liet in Vorst Nationaal zien wat er gebeurt wanneer een artiest zijn harnas durft af te nemen. Geen cinema, geen vuurwerk, maar achtduizend mensen die collectief ademhaalden op het ritme van een Brusselaar die zichzelf gevonden heeft en net geen vier jaar van de alcohol af is. Of Gorik nu schreeuwde, fluisterde of even stil werd: de zaal hing aan zijn lippen. En wie Dit Is Guy beluisterde en gisteravond de vertaling daarvan op het podium zag, wist dat deze man nog lang niet klaar is.

Zwangere Guy staat op zondag 28 juni op Werchter Parklife en op donderdag 2 juli op Rock Werchter. Alle andere speeldata zijn terug te vinden op zijn website.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Instagram