© CPU – Joost Van Hoey (archief)
De opmars van Good Neighbours voelt allesbehalve toevallig. Het Britse duo Oli Fox en Scott Verrill bouwde de voorbije twee jaar aan een reputatie met aanstekelijke indiepopnummers die oprecht klinken, zonder dat het geluid te bekend in het gehoor ligt. Online vonden ze met hun debuutsingle “Home” al snel een jong en trouw publiek, maar live blijkt hun muziek pas echt haar volle potentieel te bereiken. In een uitverkochte Orangerie werd al vroeg duidelijk dat dit meer zou worden dan zomaar een passage om hun debuutalbum Blue Sky Mentality voor te stellen. De zaal vulde zich snel met een jonge menigte die klaarstond voor een avond die even licht als uitbundig beloofde te worden.
Voorprogramma Kilu kreeg meteen al een goed gevulde zaal voor zich. Ook hij stond er met een volledige band, wat zijn set meer balans gaf. Hij opende met een warme single waarin funky gitaren het refrein zacht lieten openbloeien. Zijn stem klonk hoog en oprecht, en in de rustigere passages toonde hij hoe goed hij spanning kon opbouwen zonder het te forceren. Halverwege gooide Kilu het over een iets donkerdere boeg met zwaardere gitaren en in het refrein subtiele stemvervorming die het nummer net dat extraatje gaf. Toen hij “how did they know” inzette, werd duidelijk dat een deel van het publiek hem al goed kende en werd er zachtjes meegezongen. Tussendoor zocht hij actief contact, zette hij een korte chant in voor Good Neighbours en genoot hij zichtbaar van zijn plek op het podium. Kilu’s zachte en hoopvolle indiepop bleek een ideale opwarmer te zijn voor wat ging komen.
Toen Good Neighbours zelf verscheen, koos het voor een energieke instrumentale opbouw. Het duo nam plaats achter synths en trommel en liet de eerste klanken voorzichtig groeien, tot ook de rest van de band het podium opkwam. Met “Suburbs” werd de toon meteen gezet: een nummer dat live groter klonk dan op plaat, dankzij de volle bandbezetting en de harmonieuze samenzang. Vanaf dat moment bleef de energie enkel maar stijgen. “Skipping Stones” en “Bloom” volgden elkaar op zonder dat het geforceerd aanvoelde en de refreinen werden breed uitgesmeerd, waardoor het publiek moeiteloos aanhaakte. Nog voor de set halverwege was, werd er al uitbundig gesprongen en meegeklapt.
Gaandeweg viel ook op hoe doordacht de omkadering was. Achter de band hing een metallic gordijn dat het licht opving en elke kleur weerkaatste, waardoor het podium telkens een andere sfeer kreeg. Warme tinten gaven de snellere nummers een gloed van zomerse uitbundigheid, terwijl koelere kleuren de meer introspectieve momenten extra diepte verleenden. Die visuele laag versterkte wat muzikaal al gebeurde: een spel van opbouw en ontlading dat nooit geforceerd aanvoelde.
De echte kracht van de band zat in de dynamiek. Bij “People Need People” kreeg de titel een bijna letterlijke betekenis toen de zaal collectief meebewoog. De combinatie van meerdere backing vocals en de warme lichtshow tilde het nummer naar een bijna euforisch niveau. Even later zorgde “Starry Eyed” voor een van de eerste meezingmomenten doordat het refrein massaal werd teruggekaatst richting het podium. Het was zo’n moment waarop de setting, het publiek en de muziek echt samenviel.
Halverwege durfde de band gas terug te nemen. Met “Small Town” en het ingetogen begin van “Wonderful Life” werd de sfeer plots intiemer. De lichten dimden en de zaal veranderde in een zee van kleine lichtjes. Je voelde hoe aandachtig er geluisterd werd. Dat rustpunt maakte de heropbouw des te sterker. Een instrumentale overgang leidde subtiel naar “Kids Can’t Sleep”, dat live extra diepgang kreeg door de zorgvuldig opgebouwde spanning. Toen daarna “Home” werd ingezet, ontplofte de zaal opnieuw. Dit was het nummer waarop iedereen had gewacht en luidkeels meezong met de armen in de lucht en een enorme glimlach op het gezicht.
Afsluiten deden ze met “Daisies”, een nummer dat begon met een bijna zorgeloze lichtheid maar uitmondde in een energiebom. De band gaf nog één keer alles en zocht het publiek op tot de laatste noot uitdoofde. En dan was het plots stil. Het voelde bijna onwerkelijk dat een set die zo groots aanvoelde zich gewoon in de Orangerie had afgespeeld. Good Neighbours bewees dat het niet alleen sterke goedgevoelnummers heeft, maar ook perfect begrijpt hoe je een show opbouwt doormiddel van energie, nuance en ruimte voor echte verbinding. Wie naar huis ging, deed dat een pak gelukkiger dan bij het binnenkomen en dat is misschien wel hun grootste effect op mensen telkens.
Morgen treedt Good Neighbours op in de Melkweg in Amsterdam en over 4 maanden is het alweer terug en speelt het op vrijdag 3 juli op Rock Werchter.
Setlist:
Suburbs
Skipping Stones
Ripple
Bloom
People Need People
Walk
Starry Eyed
The Buzz
Weekend Boy
Small Town
Wonderful Life
Kids Can’t Sleep
Keep It Up
Home
Daisies
