Koning, keizer, admiraal, schijten moeten ze allemaal! Het was de hippiewijsheid van vader zaliger en de brave man had natuurlijk gelijk. Autoriteit en gezag waren woorden die niet in zijn woordenboek waren opgeschreven. Admiral Freebee, het alias van Tom Van Laere, heeft met Raw Fun een nieuwe plaat uit en het is perfect tegengif tegen de schermenwereld waarin we ons hebben vastgereden. En we moeten er zelf niet onnozel over doen; ook wij drinken ’s ochtends ons kopje modder zonder melk en suiker terwijl we scrollen door het nieuws van de voorbije nacht. Het is de ideale manier om je dag rotslecht te beginnen. Het opzetten van de plaat van Admiral Freebee heeft het omgekeerde effect. We zijn klaarwakker, zijn helemaal opgepompt en kunnen met een goed gemoed aan de dag beginnen.
Het is al duidelijk na een pakweg halve luisterbeurt dat er een portie rock wordt opgediend om U tegen te zeggen. Op begintrack “Seeking A Friend” worden direct de dikste powerakkoorden bovengehaald en hebben we gewoon goesting om nog eens wieltjes onder ons oude skateboard te vijzen en een of andere stoep op te vlammen tot we keihard op ons gezicht gaan. ‘Rauw plezier’ inderdaad tot bloedens toe en met de middenvinger pontificaal in de lucht gestoken. Zelden was een platenhoes zo goed gekozen! Waar zijn die glijbaan en schommel toch wanneer je ze nodig hebt? Het tempo daalt niet meer tot het laatste nummer van de plaat, “Dog That Never Dies”.
Cool aan de verse plaat is zeker dat Admiral Freebee de synths niet schuwt. Hierdoor krijgt de lp zoals op een song als “Q&A with Myself” een vibe uit de jaren tachtig met een wat ruwere synthrocksound. De man kan dat echt, nummers schrijven die op het eerste zicht een beetje achteloos in elkaar zijn gestoken, maar die direct plaats vatten onder de hersenpan om er niet meer weg te gaan. Af en toe hoor je die speelse ‘hey’ en ja, het klinkt misschien een beetje vreemd, maar hierdoor krijgen we volle bak goesting om de fietskar aan te klikken en om een hele dag te gaan trappen en peddelen. Doe er gerust nog een zelfgemaakte picknick bij!
De muziek blijft de hele tijd verder denderen op hetzelfde rockritme. Op “No One’s Puppy” horen we wel meer de blueskant van Van Laere. Een toffe deun op de piano en het klinkt als een nummer dat bijvoorbeeld Mick Jagger ook uit zijn Engelse koker had durven laten komen. Het refrein is een meezinger geworden en de man uit Brasschaat klinkt heerlijk sarcastisch. Het is toch raar eigenlijk dat volwassen mensen het spelen verleerd zijn en dat alles zo serieus moet. En als je dan als ‘volgroeide’ eens de pipo uithangt op een speelplein , word je bekeken alsof je net bent ontsnapt uit de isolatiekamer van een instelling.
Soms heb je van die nummers die je leven (een beetje) veranderen. Voor ons is dat “The Hunger” geworden. Toen we het voor de eerste keer hoorden, voelden we ons een beetje petieterig en pietluttig. Het is ook weer een stevig rocknummer en Van Laere kijkt rond zich heen en ziet scrollende mensen hollen van hot naar her met een kartonnen bekertje in de hand waarop hun naam staat geschreven met dikke, zwarte stift. Sinds een maand zeggen we door deze schijf niet meer tegen onze kinderen: ‘doe snel je schoenen aan’, ‘we gaan rap even winkelen’ of ‘eet snel je boterhammetjes op’. Fuck it, we doen het gewoon rustig aan. En eerlijk, het voelt duizend keer beter zo. We zullen ons godverbiedthetvloeken echt niet meer gaan haasten, voor niks of niemand. (het is wel een beetje afkicken eigenlijk, heel zot!)
Op de meeste songs op het album horen we een Admiral Freebee die bijwijlen aanschurkt tegen ja, een band zoals ZZ Top zelfs. ‘Tadadadadadadadadadadada’ met van die vette powerakkoorden! Maar op “Dog That Never Dies” keert de rust een beetje terug. Het was een dol ritje om er nog maar eens een cliché bij te gooien, maar eindigen wordt gedaan in kalmte en dat is goed gekozen. De huid op de armen is geschaafd, er is een vinger gekneusd en we hinken lichtjes omdat ons skateboard tijdens onze ollie weigerde te blijven plakken aan onze voeten en onze enkel even op negentig graden op de stoepvloer terechtkwam. Maar dank hiervoor! Admiral Freebee beloofde rauw plezier en dat is exact wat we gekregen hebben. En potverpillepap, het heeft deugd gedaan.
Er wordt opgetreden in de mooiste zalen in Vlaanderen en de Melkweg in Amsterdam. Alle info staat netjes gerangschikt op de website van Admiral Freebee. En nu snel … niks, helemaal niks.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “The Hunger”, ons favoriete nummer van Raw Fun in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
