Madison Cunningham @ De Roma: Sober podium, rijke avond

Madison Cunningham wist ons vorig jaar danig te overtuigen met haar vierde langspeler Ace, dus toen we hoorden dat ze ten dans gaf in De Roma waren wij maar wat enthousiast om erbij te zijn. Ace was immers opnieuw een sterk plaatje in de gestaag groeiende discografie van de Amerikaanse singer-songwriter. Ons enthousiasme werd blijkbaar niet echt gedeeld door de Belgische muziekliefhebbers, want de zaal bleek verre van uitverkocht. Zo werd het balkon afgesloten en werd de zaal aangevuld met tafels en stoelen om een vollere indruk te geven. Wij waren bovendien omringd door Nederlandse en Engelse fans, wat ons alleen maar doet besluiten dat Cunningham nog veel groeipotentieel heeft in ons land. De afwezigen hadden in elk geval ongelijk, want Miss Madison zette een mooi optreden neer.

De Brit Martin Luke Brown had de eer om de zaal alvast op te warmen met zijn zoete stem, zachte melodietjes en een gezellige dosis humor en zelfrelativering. Als producer en songwriter werkte hij al voor artiesten zoals BTS en Lizzy McAlpine. Daarnaast maakt hij deel uit van de indiegroep FIZZ. In Antwerpen stond hij helemaal alleen op het podium om nummers van zijn soloplaat Man Oh Man voor te stellen. De singer-songwriter deed dat met zoveel enthousiasme dat hij de zaal moeiteloos wist in te pakken. Zo ging het publiek gretig in op Browns verzoek om “this is me now” mee te zingen. Dat de zanger bij zoveel succes meermaals in lachen uitbarstte, verhoogde alleen maar zijn aaibaarheidsfactor. Met zijn zachte stem, gloedvolle toetsen, gitaargetokkel en een occasionele drumcomputer opende Martin Luke Brown de avond dan ook op een bijzonder aangename manier.

Iets voor negen uur beklom Madison Cunningham het podium, samen met multi-instrumentalist Jesse Chandler. Die laatste was ook prominent betrokken bij de opname van Ace. Zo zorgde hij voor knappe houtblazerspartijen op klarinet, dwarsfluit en saxofoon. Die instrumenten had hij ook allemaal meegebracht naar Antwerpen, waardoor de warme klank van de nieuwe songs mooi tot zijn recht kwamen. Het instrumentale “Shatter Into Form I” vormde een korte intro, maar “Shore” was de echte aftrap van de avond. Meteen werd de hoge kwaliteit van de geluidsmix duidelijk, want Cunninghams heldere stem en warme pianotoetsen klonken loepzuiver. Knappe versies van “Take Two” en “All I’ve Ever Known” maakten aansluitend duidelijk dat de nieuwe nummers live bijzonder goed tot hun recht komen.

Uiteindelijk was het wachten tot het vijfde liedje, “Mummy”, alvorens de zangeres het publiek voor het eerst aansprak met een dankwoordje. Cunningham zou zich nadien nog enkele keren tot het publiek richten, maar over het algemeen bleef ze wat verlegen en afstandelijk (al was haar dankbaarheid voor de Belgische beleefdheid wel zeer oprecht). De singer-songwriter wilde vooral de muziek en de songs laten primeren, en daarin slaagde ze ondanks de beperkte bezetting volledig. Mede doordat Chandler zijn blaasinstrumenten meermaals in een loop plaatste, werd er regelmatig een rijk en gelaagd geluid gecreëerd. Op enkele momenten ontaardde dat in chaotische muzikale explosies waarin Cunningham stevig uithaalde, maar die zorgden dan weer voor spannende momenten.

Het uptempo “Golden Gate (On And On)” werd gebracht op een overstuurde akoestische gitaar vol elektrische effecten, waardoor het aanstekelijke nummer een lekker vuil randje kreeg. “Goodwill” kreeg dan weer een wervelende, haast dystopische finale. Die scherpe randjes waren af en toe welkom, want Madison Cunningham bracht een overwegend rustig optreden met een sobere podiumaankleding (een grote afbeelding van een blauwe hemel en een bladerdak) en een eenvoudige, haast statische lichtshow. Een opkikker was dus nu en dan wel op zijn plaats. Al vielen de kwaliteit van de liedjes en de fabelachtige stem van de zangeres natuurlijk niet te versmaden. Zo kwamen gevoelige nummers als “Mummy” en “Life According to Raechel” sterk binnen, verzorgde Jesse Chandler (en niet Robin Pecknold) de tweede stem in een knappe versie van “Wake” en haalde Cunningham indrukwekkend uit in een krachtig “My Full Name”. De afsluitende alternatieve hit “Song In My Head” zorgde er ten slotte voor dat iedereen met een glimlach op het gezicht naar huis wandelde.

Met haar passage in De Roma bewees Madison Cunningham dat ze ook met een beperkte bezetting een rijk, meeslepend en kwalitatief hoogstaand optreden kan neerzetten. Hoewel de avond visueel sober bleef en het publiek aanvankelijk wat op afstand werd gehouden, sprak de muziek des te meer. De nieuwe nummers van Ace kwamen live volledig tot hun recht, gedragen door Cunninghams loepzuivere stem en het veelzijdige spel van Jesse Chandler. Sporadische uitbarstingen en scherpere arrangementen zorgden voor de nodige dynamiek binnen een overwegend ingetogen set. Wij wensen de artieste alvast een harte een groter Belgisch publiek toe.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!