Peet is een Brusselse rapper, zanger en songwriter die al meer dan tien jaar aan zijn eigen plek binnen de Belgische hiphopscene heeft gebouwd. Hij brak aanvankelijk door als lid van het collectief Le 77, waar zijn scherpe pen en relaxte flow al snel opvielen. In zijn solowerk zoals À demain schoof hij steeds verder weg van strikte hiphop en sluipen jazz-, soul- en popinvloeden de nummers binnen, en werd hij al snel gezien als een artiest die liever zoekt dan vastlegt. Na drie albums met telkens een jaar of twee tussen, verbreedde Peet zijn muzikale blik weer, en die voortdurende drang naar groei vormt het vertrekpunt van JOYBOY.
Die keuze wordt meteen duidelijk aan het begin van de plaat. “EAST BLUE” opent intiem en kwetsbaar, met een warme gitaarlijn en een stem die bijna breekbaar klinkt. Het voelt als een moment van zelfpositionering, alsof Peet eerst wil uitleggen voor wie hij dit doet vooraleer hij vertrekt. Die rust zet zich voort in “RÊVER MIEUX”, waar zachte melodieën en warme akkoorden een optimistische gloed creëren zonder sentimenteel te worden. Ook “NO SOLO” past perfect in dat eerste luik van het album, met een meer popgerichte structuur en een licht, bijna zorgeloos gevoel. Hier hoor je hoe Peet zijn zang steeds zelfverzekerder wordt en hoe de instrumentatie niet dient als decor, maar als volwaardig gesprekspartner.
In het midden van JOYBOY vertraagt alles nog meer. “SILENCIEUX” is een treffend voorbeeld van hoe stiltes even belangrijk zijn als klank. De beat blijft minimaal, de melodie zweeft en Peet laat bewust ruimte vallen tussen zijn zinnen. “ENTRE NOUS” beweegt zich in datzelfde ingetogen register, waar thema’s zoals het feit dat mannen tot op de dag van vandaag nog met de verwachting zitten dat ze hun gevoelens niet zomaar mogen uiten, worden besproken. De arrangementen zijn fijn uitgewerkt, met toetsen die het emotionele gewicht dragen zonder het te benoemen. Dit zijn nummers die niet meteen blijven hangen, maar wel langzaam onder je huid kruipen.
Halverwege de plaat verschuift de energie merkbaar. “VOGUE MERRY” fungeert als het kantelpunt en voelt bijna bevrijdend aan. De melodie is losser en Peet klinkt hoorbaar comfortabeler in zijn rol als zanger. Het nummer ademt mysterie en past perfect bij de thematiek van onderweg zijn, zoeken en blijven dromen. Met invloeden die richting jazz en Latin neigen, sluit het lichte “MER ÉGÉE” daarbij aan. Hier laat JOYBOY zijn meest open en muzikale kant zien, zonder zijn hiphopbasis los te laten.
Richting het einde keert de plaat dan weer opnieuw naar binnen. “MÉDAILLE” heeft een nonchalante jazzswing, maar onder die relaxte façade schuilt reflectie. Het is muziek die zoals altijd vrolijk klinkt, terwijl ze eigenlijk vragen stelt. De titeltrack “JOYBOY” sluit het album dan af op een ingetogen, maar betekenisvolle manier. Geen grootse finale, geen climax, maar een rustige afronding waarin Peet zichzelf niet groter maakt dan hij is. De instrumentatie blijft warm, de zang eenvoudig, maar oprecht. Het voelt als een moment van aanvaarding eerder dan een conclusie.
JOYBOY is geen album dat zich meteen opdringt. Het vraagt aandacht, herhaling en vooral tijd. Niet elk nummer springt eruit en precies dat kan voor sommigen een struikelblok zijn. Maar wie bereid is om mee te vertragen, ontdekt een samenhangend en zorgvuldig opgebouwd geheel waarin Peet zijn maturiteit volledig omarmt. De nadruk op zang en instrumentatie maakt de plaat minder direct dan eerdere werken, maar ook wel mooier. JOYBOY is geen snelle overwinning, wel een groeiplaat die bewijst dat Peet blijft groeien en experimenteren, en dat maakt het deze vierde ster meer dan terecht.
Op 6 november in de Ancienne Belgique kan je ontdekken hoe Peet deze nummers live tot leven brengt.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “EAST BLUE”, ons favoriete nummer van JOYBOY in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
