© Dominique Brion
Een maand voor de release van JOYBOY spraken we met Peet over zijn vierde album in vijf jaar tijd. De Brusselse Pierre Mignon had de voorbije tien jaar rustig maar consequent aan zijn plek in de Belgische hiphop gebouwd door vele samenwerking en als lid van Le 77. Met JOYBOY klinkt hij echter anders dan voorheen: melodieuzer, warmer en met meer ruimte voor instrumenten en zang. Zelf beschreef hij dat niet als een grote koerswijziging, omdat in vorige platen ook al zulke nummers stonden. Toen we hem vroegen in welke gemoedstoestand hij dan aan het album begonnen was, haalde hij de schouders op. ‘Ik voelde gewoon dat het moment daar was,’ vertelde hij. ‘Ik maak dingen vrij natuurlijk en ga gewoon met de flow.’
Dat principe bepaalde ook zijn manier van werken in de studio. Er lag zelden een strak plan klaar wanneer hij begon te schrijven. ‘Ik ga niet naar de studio met het idee dat ik die dag over een bepaald iets zal zingen,’ legde hij uit. ‘Ik hoor een paar keys of een gitaarlijn en dat inspireert mij. Daarna begin ik pas met teksten te schrijven.’ Tijdens het maken van het album luisterde Pierre naar eigen zeggen opvallend veel naar Hermanos Gutiérrez. ‘Ik zou ze niet mijn grote bron van inspiratie noemen, maar ik luisterde er wel toevallig veel naar terwijl ik aan het album werkte,’ zei hij daarover. Die warme gitaren in de nummers van Hermanos Gutiérrez lijken onbewust toch hun weg naar JOYBOY gevonden te hebben.
Na tien jaar rappen merkte Pierre ook dat zijn relatie met zijn eigen stem veranderd is. Hij zingt vaker en laat nummers meer ademen. ‘Elke keer dat ik in de studio ben, wil ik eigenlijk meer zingen dan rappen,’ vertelde hij. Tegelijk hield hij het bewust eenvoudig in zijn teksten. Hij zocht geen ingewikkelde formuleringen, maar gewoon woorden die direct en eerlijk aanvoelden. ‘Ik probeer eerlijk te zijn,’ zei hij. Volgens hem ging het er niet om dat hij vroeger minder kon zeggen, maar dat het nú het juiste moment was om bepaalde dingen te benoemen.
De titel JOYBOY is een knipoog naar het anime personage in One Piece en vele titels van nummers verwijzen ook naar die anime. Hij noemde het zelf’een soort ‘geloofsbelijdenis’. Hij legde het uit als niet religieus en eerder een manier om opnieuw vertrouwen te vinden in zichzelf en in het leven dat blijft doorgaan. Dat gevoel zat ook in de persoonlijke momenten op de plaat, waar familie een belangrijke plaats krijgt.
Zo komt ook zijn moeder subtiel terug in verschillende nummers. Toen we hem vroegen of het moeilijk was om daarover te zingen, reageerde hij rustig. Voor hem voelde het minder als het openhalen van verdriet en eerder als een vorm van eerbetoon. ‘Ik ben niet elke dag verdrietig,’ zei hij. ‘Ik ben vooral blij dat ik haar die jaren dat ze leefde heb gehad en heb mogen kennen.’ Volgens hem was rouw ook geen proces met een duidelijk einde. ‘Je weet nooit wanneer het over is.’ Tegelijk vertelde Pierre dat het rouwproces van zijn vader ondertussen afgerond aanvoelde. Dat gaf hem zelf ook een gevoel van rust. In zijn muziek probeerde hij dat evenwicht te bewaren door te herinneren zonder vast te blijven zitten in het verdriet.
Die kwetsbaarheid kwam ook naar voren in “EAST BLUE”, de opener van het album. Het nummer begon bijna naakt, met simpele gitaar en zijn stem. ‘Voor mij was dat altijd de eerste of de laatste track,’ vertelde hij. ‘Als je alleen het instrumentale hoort, voelt het wel eerder als een intro aan.’ In het nummer maakte Pierre ook een korte observatie over hoe mensen rondom hem soms heel snel van stemming konden veranderen. Hij noemde dat bijna ‘bipolair’, al bedoelde hij dat niet als een diagnose. Het was eerder een manier om te beschrijven hoe intens emoties soms kunnen schommelen.
Toen het gesprek op de nummers zelf neer kwam, werd duidelijk dat Pierre weinig bezig was met verborgen betekenissen of ingewikkelde symboliek. Voor hem lag de kracht net in de eenvoud van de woorden. ‘Alles staat daar en je hoort het gewoon,’ zei hij. De teksten proberen geen raadsel te zijn dat eerst ontcijferd moest worden, maar vertellen rechtuit wat hij voelde of had meegemaakt. In veel van die nummers keren dezelfde mensen ook terug: familie, vrienden en momenten uit het dagelijks leven.
Opvallend genoeg staan er op JOYBOY geen samenwerkingen. Dat was niet door afwijzing van andere artiesten, maar eerder een gevoel dat dit verhaal vooral van hem moest zijn. Tegelijk liet hij vallen dat er misschien nog een radio-edit van het album zou komen, waarin alle nummers op een andere manier samen zouden komen. Veel kon hij daar toen nog niet over zeggen. ‘Je zal het wel zien,’ glimlachte hij.
Wat uiteindelijk het meest bleef hangen uit het gesprek, was de rust waarmee hij over het album sprak. Voor Pierre voelt JOYBOY niet aan als een statement of een grote heruitvinding, maar als een momentopname. Een album dat ontstond uit intuïtie, herinneringen en het vertrouwen dat muziek moet maken waar het gevoel je brengt. Zoals hij het zelf meermaals en simpelst samenvatte: ‘Ik ga gewoon met de flow.’
Elk Peet concert is anders en hij beloofde er op 6 november in de AB een speciale avond van te maken.
