Met hun vorige album Spike Field, hun debuut voor Sacred Bones, verwees Maria BC naar de fysieke ‘spike fields’: agressieve architectuur die bedoeld is om de mensheid tot tienduizend jaar in de toekomst te waarschuwen voor begraven nucleair afval. Voor de artiest zelf was het een project over een persoonlijk verlangen om ‘vergeten te worden door iedereen die hen een jaar geleden kende’, maar tegelijkertijd ook de pijnlijke erkenning dat de geschiedenis altijd een teken achterlaat en niet zomaar uit het geheugen gewist kan worden. Na deze plaat kwam er “Taper”, een nummer voor de soundtrack van de horrorfilm I Saw The TV Glow.
Als Spike Field een vraag en verlangen was om de slechte gebeurtenissen uit het geheugen te wissen, biedt het nieuwe album Marathon de antithese: de rooskleurige bril van nostalgie. Op Marathon verwijst de titel naar de straat waarin die is opgegroeid, waar een groot lichtgevend logo van het tankstation Marathon Petroleum het straatbeeld kleur gaf. De blauw-rode kleuren staan symbool voor de Amerikaanse trots binnen een olie-industrie die onlosmakelijk verbonden is met de vernieling van de aarde, terwijl het voor Maria BC tegelijkertijd een gevoel van thuiskomen geeft. Die omschrijft deze vorm van adverteren zelf als ‘satanische poëzie’.
Waar de focus op de vorige plaat nog sterk op de productie lag, verschuift het zwaartepunt hier naar de songwriting, waarbij subtiliteit ten alle tijden centraal staat. Het album opent verrassend met het titelnummer “Marathon”, dat met shoegaze-achtig gitaarwerk een luide entree maakt. Al snel volgt er een overgang naar het verstildere “As the earth turns”. De gitaarpartijen op de plaat zijn spaarzaam en repetitief, waardoor er een meditatieve sfeer ontstaat die nergens écht comfortabel wordt. In “Rare” is de spanning tastbaar; het samenspel van piano en gitaar wordt nerveus onderbroken door tintelende percussie die de luisteraar alert houdt. “Safety” is eerder zacht en breekbaar, met gefluister tegenover gedempte snaren. Het resultaat is een geluid dat aan de oppervlakte rustgevend oogt, maar door de details en onverwachte texturen voortdurend zindert van een ongemakkelijke onrust.
Op de interlude “Port authority” horen we claustrofobische, klokachtige ritmes die een opgejaagd gevoel geven, een element dat wordt doorgetrokken naar “The sound”. Het voelt als het wegtikken van de tijd op de Doomsday Clock, de symbolische klok waar middernacht het einde van de beschaving zou betekenen. Maria BC slaagt erin om de horrors van de 21e eeuw, van klimaatverandering tot uitbuiting, te vangen in composities die zowel minimalistisch als gelaagd zijn.
Marathon is een plaat die geduld vraagt. Het rustgevende, repetitieve gitaarwerk is eigenlijk maar de oppervlakte; daaronder schuilt een wereld die een stuk minder comfortabel aanvoelt. Maria BC zingt met een urgentie over een toekomst die allesbehalve zeker lijkt. Nostalgie werkt hier als een manier om aan de werkelijkheid te ontsnappen, maar gevaarlijk kan verblinden. Het is geen plaat die je geruststelt, maar eentje die vraagt om kritisch te kijken naar hoe we ons aan het verleden vastklampen.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Safety”, ons favoriete nummer van Marathon in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
