Al meer dan twintig jaar weet Sam Beam, de bebaarde songsmid van Iron & Wine, met zijn poëtische teksten en fluisterende zangstijl een intieme sfeer te creëren, met hoogwaardige songs die je als een warm deken toedekken. De verschillende albums die hij al op de wereld losliet, verschillen allemaal niet dramatisch van stijl van elkaar, maar geen haan die daarnaar kraait, want Beam en zijn band stellen kwalitatief nooit teleur. En die verschillen in stijl zijn er wel, al liggen die eerder in samenwerking met andere artiesten. Op de albums die hij met onder meer Calexico of Jesca Hoop maakte, breekt hij zijn sound open om muzikaal verder op verkenning te gaan.
Maar op zijn achtste studioalbum, Hen’s Teeth, keert hij dus gewoon terug naar de vertrouwde, pastorale indiefolk die we van hem gewend zijn. De titel van het album verwijst naar iets onmogelijks als een kip met tanden. Dat onmogelijke, dat dan toch als een onverwacht geschenk uit de hemel valt: het is een treffende vergelijking voor een artiest die na een lang creatief droog seizoen zijn mojo weer helemaal wist te vinden. Die droogte stopte overigens al in 2024 want Hen’s Teeth mag beschouwd worden als het donkerdere broertje van Light Verse waarin hij als herboren weer indruk maakte. Beide platen delen zeker enig DNA, want ze werden beiden opgenomen tijdens een aantal vruchtbare sessies in de befaamde Waystation-studio in Laurel Canyon. Waar de voorganger zich kenmerkte door een luchtiger toon en sprankelende energie, stralen de songs en het artwork van Hen’s Teeth een wat zwaarmoediger toon uit.
Alvast een van de meest in het oog springende (of liever: in het oor klinkende) elementen op dit album zijn de bezielde bijdrages van Beams dochter, Arden Beam. Haar subtiele achtergrondzang vult haar vader perfect aan en geeft direct een warmer en weeldiger textuur aan songs als “Grace Notes” en “Defiance, Ohio”. Dat ze een prominente plaats mee mag innemen wordt al duidelijk vanaf de dromerige opener “Roses” waar haar zangpartijen voor die bijna onheilspellende sfeer zorgen die het album kenmerkt. Ook op het intense “Singing Saw”, biedt haar stem houvast tussen de diepe bastonen en heerlijk aanzwellende violen.
Naast de bloedband krijgt Sam Beam nog meer schitterende vocale vrouwelijke bijstand. Op Light Verse blonk “All In Good time” uit door de samenzang met Fiona Apple, op Hen’s Teeth mag het Americana-folk-trio I’m With Her twee keer aantreden. De drie zangeressen tillen met hun gracieuze aanwezigheid nummers als “Wait Up” en “Robin’s Egg” moeiteloos naar een ander niveau. Vooral “Robin’s Egg” telt als een van de lichtpunten én hoogtepunten op het album. De loepzuivere, heldere zang geeft het nummer een soort breekbare kracht dat als een zacht lentebriesje door de plaat waait en de weemoed even doet vergeten.
Ook op eigen kracht bewijst Sam Beam dat hij het ambacht van het betere liedjesschrijven nog lang niet verleerd is. In absolute uitschieter “In Your Ocean” bezingt hij met een prachtig verweven banjo en gitaar hoe allesverterend obsessieve liefde kan zijn. Liefde waar pure vreugde en diep verdriet op een slappe koord boven een afgrond balanceren. Dit was met recht en rede de juiste single om het album vooraf te gaan. Het onrustige, maar fascinerende “Dates and Dead People” kan ook imponeren met tempowissels en een zalige opbouw. Een song die met zijn gelaagde opzet laat zien dat hij zich kan meten met de beste songschrijvers ter wereld. Met het zeer intieme “Paper and Stone” komt ook nog eens de romanticus in Sam Beam naar boven zoals alleen hij kan schetsen met woorden en beelden. Hoe poëtisch klinkt de fysieke en emotionele versmelting van twee geliefden wanneer hij zingt: ‘But for the time we fell in two. You’d be me and I’d be you. One crust of bread could fit in our mouth. You’d breathe in and I’d let it out.’
Hen’s Teeth is een plaat geworden over de rommelige kanten van het mens zijn. Herinneringen worden gekleurd en broos als ze zijn verteld, en de liefde neemt opnieuw een hoofdrol als zowel beklemmende als bevrijdende factor. De sfeervolle arrangementen sporen aan dit album rustig over je te laten komen en opnieuw mee te gaan in zijn verhaal. Waar Iron & Wine op Light Verse nog nadrukkelijk zocht naar ontlading, kiest Sam Beam ervoor om verdriet en vreugde hier gewoon hand in hand te laten gaan, zonder krampachtig naar een oplossing te zoeken. En die aanvaarding geeft ook rust en bevrijding. Hen’s Teeth bewijst nog maar eens dat Iron & Wine de luisteraar nog altijd diep in het hart weet te raken, en jawel, kippenvel te bezorgen.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “In Your Ocean”, ons favoriete nummer van Hen’s Teeth, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
