© Steve Gullick
Er zijn momenteel weinig bands die zo nonchalant cool klinken als bar italia. Het drietal leerde elkaar in Londen eerder uit toeval kennen, want Nina Cristante, Sam Fenton en Jezmi Tarik Fehmi bleken gewoon buren van elkaar te zijn. Tot een burenruzie kwam het gelukkig nooit en dat is maar goed ook, want sinds 2020 brengen ze met regelmaat van de klonk best leuke muziek uit. Hun vijfde album Some Like It Hot zag in oktober het levenslicht en toonde de band nog net iets aanstekelijker en verfijnder. De ruwe kantjes hebben ze wat vlakker gemaakt, maar tegelijk schuurt het nog altijd naar behoren. Hun livereputatie is de laatste jaren ook intrinsiek verbeterd door de vele shows die ze achter de kiezen hebben. Nadat ze in 2023 reeds in de Bar van Trix mochten optreden, was het gisteren tijd voor de welverdiende upgrade naar de Club.
Ook Orazio verkaste van Italië naar Londen om er zijn muzikale droom waar te gaan maken. In de Britse metropool heeft hij zich snel kunnen inleven en is hij onder meer actief als tourgitarist bij Eterna. De uitnodiging van bar italia om een stukje mee door Europa te reizen, werd dankbaar aangenomen en zo pakte hij samen met twee bevriende muzikanten de valies. Antwerpen vormde nog maar de tweede show buiten hun vertrouwde nest en dat was aan de timide houding te merken. Het drietal speelde best in zichzelf gekeerd en wisselde ook amper een blik met elkaar. Wellicht was het door dat gebrek aan onderlinge dynamiek dat Orazio even nodig had om op toerental te geraken. Na een vrij statisch begin, werden de nummers naar het einde toe iets spannender, al misten we op het einde net dat ene nummer om ons helemaal overstag te laten gaan. De faciliteiten en de klasse om die prille fase te ontgroeien zijn desalniettemin zeker aanwezig.
Alors on Danse? Als het van bar italia afhing, dan werd er gisteren gedanst en als het al niet op hun eigen muziek was, dan toch tenminste op de wereldvermaarde hit van Stromae. Het drietal, dat live steevast muteert tot een vijftal, gebruikte het nummer alvast als intro om het podium te betreden. Na een korte check of de gitaren wel in de juiste tuning zaten, werd er met “itv2” toch best ruw geopend. Nina Cristante was direct in haar element en bracht een zekere persoonlijkheid mee; innemend, maar toch ook beetje afstandelijk en koel. Dat je bar italia ook best niet als een dreampopband neerzet, demonstreerde een behoorlijk volumineus “my little tony”. De band sneed niet bepaald de bochten af om rechtlijnig een groots einde neer te zetten, maar behield hoe dan ook een zekere strakheid. Het klonk zelfs soms als een hardere versie van The Cure, wat voor een groot stuk ook wel te danken is aan Jezmi’s zangstijl. Meer dan eens deed hij ons aan Robert Smith denken, al speelde hij zelf meer met een flair alsof hij in een band als Sonic Youth speelde.
In zekere zin omarmt bar italia de tegenstrijdigheden in haar muziek en zeker live komt dat nog net iets harder over. Wat we ook wel weten te appreciëren is dat er geen script gevolgd wordt en de setlist elke avond naar believen overhoop wordt gegooid. Routine zal je dus niet snel tegenkomen bij de Britse band. Via “Fundraiser” ging het nog een paar tikkeltjes harder bij het daaropvolgende “I Make My Own Dust”. Vooral voor de drummer, die overigens een best hoge cimbaal in zijn opstelling had, deed bij dat specifieke nummer best wel wat stof opwaaien. De intensiteit die hij op zijn drumvellen uitleefde, zorgde ervoor dat een technieker toch even bijstand moest komen leveren om alles weer op orde te zetten. De naweeën waren op “Hi fiver” nog voelbaar, al brak er toch een iets rustigere periode aan met nummers als “Horsey Girl Rider” en “rage quit”. De spanning ging niet volledig weg, maar het was wel een aardig contrast met het behoorlijk intense begin.
De meningen over Some Like It Hot zijn behoorlijk verdeeld. Pitchfork gaf het album slechts een 5.9 op tien en dat kon de band niet zomaar aan zich laten voorbijgaan. Speciaal voor deze tour lieten ze shirts maken waarop de score vermeld staat. Zo kan je er dus ook mee omgaan. Van dat vijfde album kregen we verspreid over de hele avond een stuk of negen nummers, waarvan het ene beter werkte dan het andere. Wat ze wel allemaal gemeen hadden, was dat ze in levende lijven toch net iets meer konden losmaken. Vooral op het einde lag de nadruk behoorlijk hard op dat nieuwe album, al gingen een energiek “omni shambles” en “Eyepatch” behoorlijk lekker los. De dynamiek tussen de drie stemmen deed in deze gevallen best veel, vooral in het opzicht om nog meer spanning teweeg te brengen. Een gedoodverfde frontman of frontvrouw willen ze niet hebben, al was Nina Cristante voordien wel net iets nadrukkelijker in beeld bij oudgediende en geliefde nummers zoals “plastered” en “Nurse!”.
In zekere zin verveelde het optreden van bar italia gisterenavond op geen enkel moment, al deden ze ook op geen enkel moment aanspraak om het perfecte concert te willen neerzetten. Net door met die ingesteldheid te spelen, bleef de band dicht genoeg bij het publiek zonder daarvoor per se met het publiek gekunstelde gesprekken te hoeven voeren. De manier hoe ze na “Cowbella” het podium verlieten, toonde dat ook nog eens best goed. Geen groots dankjewel, maar zwijgzaam en met een glas rode wijn in de hand even naast het podium op adem komen om in het slotkwartier nog een uiteenlopend trio aan nummers te kunnen brengen. Na de titeltrack van hun meest recente album was “Rooster” best wel een moment waar ze nog eens hun versterkers wat luider zetten om finaal best verrassend te eindigen met “Polly Armour”. Eigenzinnig treft het uiteindelijk best goed en net door die eigenschap zonder scrupules verder door te trekken, blijven ze ze een verrijking voor elke platenkast.
Voorlopig staat er geen volgende show op Belgische bodem in de planning, maar op zondag 15 maart staan ze wel nog eens bij onze noorderburen in de Melkweg in Amsterdam.
Setlist:
itv2
my little tony
Fundraiser
I Make My Own Dust
Hi fiver
Marble Arch
Horsey Girl Rider
rage quit
Sarcoustica
Changer
plastered
Nurse!
punkt
omni shambles
Eyepatch
Cowbella
Some Like It Hot
Rooster
Polly Armour
