Als prille twintiger kende zijn carrière een blitzstart en harkte hij in geen tijd miljoenen streams bij elkaar. Niet moeilijk, dachten veel mensen, want Baby Keem kreeg meer dan een duwtje in de rug van Kendrick Lamar, zijn iets bekendere achterneef. De zoveelste nepobaby in de hitlijsten, was de conclusie. Maar Hakeem Jamaal Carter Jr. zomaar wegzetten als ‘het neefje van’, zou veel te gemakzuchtig zijn. Want voor wie naar mixtapes als DIE FOR MY BITCH of debuutplaat The Melodic Blue geluisterd heeft, was het duidelijk dat ze hem bij pgLang niet zomaar een contract onder de neus geschoven hebben omdat hij familie van de baas is, maar wel omdat Baby Keem barstte van het talent.
Na het gigantische, half onverwachte succes van zijn debuutplaat werd het verrassend stil. Een feature op Kendrick’s Mr. Morale and The Big Steppers en een tweede samenwerking als The Hillbillies waren korte opflakkeringen, maar verder was er zo goed als geen teken van leven. Er werd gefluisterd dat zijn nieuwe album Child With Wolves zou uitkomen in 2025, maar die geruchten stierven uit. Tot nu dus, want de volle vijf jaar na The Melodic Blue krijgen we opvolger Ca$ino, samen met een driedelige minidocumentaire die in de aanloop naar het album druppelsgewijs op YouTube werd gepost.
De titel van het album valt op twee manieren te interpreteren. Enerzijds als de gok die Keem zelf gewaagd heeft. Hij heeft alles op zichzelf ingezet, en dat heeft zich ondertussen dubbel en dik terugbetaald. Anderzijds is het ook een verwijzing naar zijn jeugd: Keem werd geboren in Californië, maar op zoek naar een beter leven verhuisde zijn familie toen hij nog erg jong was naar Las Vegas. Al bracht het stof van Nevada weinig beterschap, en was een van de bijwerkingen van de verhuis de gokverslaving die zijn moeder er opliep, waar Keem zowel op het album als in de minidocumentaire naar verwijst.
Die documentaire biedt een onwaarschijnlijke inkijk in zijn jeugd. Ze bestaat voornamelijk uit beelden die zijn tante Connie maakte toen Hykeem – of Booman, zoals zijn familie hem noemt – nog in de luiers zat. Die home videos worden afgewisseld met interviews uit het nu met vrienden en familieleden, waaronder ook achterneef Kendrick Lamar. Het is een reportage van een keiharde jeugd, met te veel mensen in te kleine appartementen, mannen aan de deur die om crack komen bedelen, een moeder die er niet is. Maar er is ook veel muziek. Als je de tweejarige Booman – de bijnaam die hij van zijn oma kreeg – achter het stuur van een wagen ziet dansen op “Move Bitch” van Ludacris, is alle ellende even vergeten. En met de knip naar de volgende scène, waar diezelfde Ludacris een Grammy uitdeelt aan de peuter in de auto, weet je dat het goed gekomen is. Ga absoluut eens kijken, want dit soort beelden ga je nergens anders vinden.
Maar goed, dat album dus. Opener “No Security” kaart kort al de belangrijkste thema’s van het album aan. Keem rapt over zijn geworstel met zijn onverwachte rijkdom en status, en over de ingewikkelde relatie met zijn moeder en grootmoeder. Een in honing gedrenkte Natalie Bergman-sample sust ondertussen als een slaapliedje de duidelijk gestresseerde Booman. De nervositeit ontploft daarna toch op de titeltrack, waar Keem met zijn overslaande stem zijn weg zoekt tussen dreunende synths en loodzware bassen. Het jengelende kinderkoor dat we na de beatswitch krijgen past perfect bij de acrobatiek die Keem met zijn stem uithaalt. Gekende kunstjes voor Booman, want qua punch kan “Ca$ino” zich moeiteloos meten met de mokerslagen die “family ties” of Fred Again..-samenwerking “leavemealone” zijn. Later in het album krijgen we op “Circus Circus Free$tyle” dezelfde hyperkinetische Baby Keem te horen, maar tegen het einde van het nummer is de explosiviteit wel wat afgebot en is de lijn zoek.
Op verschillende nummers op Ca$ino toont Keem weer zijn uitstekende gevoel voor melodie. Zoals de zijdezachte refreinen van “Birds & the Bees” en “Good Flirts”, die zich soepel in je oor nestelen, net als de perfect geplaatste Feist-sample op dat eerste nummer. Alleen jammer dat de track al voorbij is voor je er erg in hebt, en dat Kendrick Lamar op “Good Flirts” iets te afgeleid is door booty om er echt iets memorabels van te maken. Zijn bijtende hook op “House Money” zet dat gelukkig meteen weer recht, al krijgen we hier wel een van de minst dynamische beats op het album en valt Baby Keem wat stil op de laatste verse.
De echte hoogtepunten krijgen we vooral wanneer Keem zich volledig bloot geeft. Dat doet hij een eerste keer op “I am not a Lyricist”, waar zijn stem het midden houdt tussen Outkast-legende Andre 3000 en de jongere versie van zijn achterneef. Keem graaft herinneringen op aan zijn moeilijke jeugd in Las Vegas, waar muziek en de liefde van zijn oma en tante verhinderden dat hij verzwolgen werd door Sin City. Ondanks de titel is het een van zijn beste teksten tot nu toe. Nog veel bleker wordt het op “Highway 95 pt. 2”, het vervolg op een bonusnummer vanop The Melodic Blue. Keem herhaalt het refrein als een deprimerend mantra, en in de strofes gaat hij met een hypnotiserende flow nog dieper in op de reddeloosheid die hij voelde als kind: ‘These days, I just wish I could fly away / Momma at the door about three in the morning / I wake up as a burden, I’m the kid that no one wanted / Abusers all around me, I’m looking at ‘em sideways’. “Sex Appeal” tussen deze twee nummers wurmen was een goeie zet, want de stuiterende beat, het kindse enthousiasme van Keem en het achteloze charisma van Too $hort zorgen voor een welkome adempauze.
Het album is doorspekt met verwijzingen naar zijn afwezige moeder en haar problemen met verslaving. Op afsluiter “No Blame” bekijkt Hykeem de situatie van haar kant, hangt haar trauma’s op aan een perfect gekozen sample van James Blake’s “I Never Learnt to Share” en schenkt haar vergiffenis. Zou hij lessen getrokken hebben uit Kendrick’s Mr. Morale & The Big Steppers? De empathie die Baby Keem hier opbrengt, toont alleszins de maturiteit die hij in de jaren tussen zijn twee albums heeft ontwikkeld.
Het verhaal van Ca$ino leest vooral als een moment van herbronning voor Baby Keem. De trauma’s van zijn jeugd verwerken lijkt een noodzakelijke stap te zijn voor een jonge gast die aan een rotvaart van beats maken in zijn slaapkamer naar een Grammy winnen is gegaan. Te snel, misschien. Met dit album lijkt hij te proberen even tot rust te komen, vaste grond onder zijn voeten te vinden en de verleidingen en valkuilen van Sin City voor eens en voor altijd achter te laten. Om van daaruit volle kracht vooruit te gaan.
Ca$ino is ongetwijfeld een ferme stap vooruit in de nog prille carrière van Hykeem. De emotionele diepgang is op veel vlakken bijna niet te vergelijken met The Melodic Blue en hij behoudt beter zijn focus, wat zich vertaalt in een album dat zijn niveau constanter vasthoudt. Maar anderzijds mocht het toch wat meer zijn. Zijn technische tekortkomingen als rapper komen nog regelmatig bovendrijven en Keem blijft met zijn beats wat ter plaatse trappelen. En kan je ons vergeven dat we na vijf jaar op iets meer dan 36 minuten hoopten? Een meesterwerk is het dus zeker nog niet, maar Ca$ino doet vooral vermoeden dat het beste – hopelijk – nog moet komen.
Website / Instagram / Facebook
Ontdek “Highway 95 pt. 2”, ons favoriete nummer van Ca$ino, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
