Florence + The Machine @ AFAS Dome: Als een rode feniks uit haar as

Na een hele tijd radiostilte verblijdde Florence Welch ons vorig jaar op Halloween met een kakelverse plaat Everybody Scream. Niet zomaar een vervolg op Dance Fever, maar een album dat druipt van persoonlijkheid en emotie, verpakt in dat ondertussen typerende Welch-jasje. Twee jaar geleden moest ze nog last minute haar optreden op Pukkelpop annuleren voor een levensreddende ingreep, veel later hoorden we dat Welch een buitenbaarmoerdelijke zwangerschap doormaakte. Die gevoelens en emoties rond dood, verlies en onzekerheid weerklinken op haar laatste album zonder ooit verzwarend te zijn. In vijftien jaar tijd is Florence + The Machine uitgegroeid tot een van de grootste artiesten van haar generatie, en dat was ook te merken aan de snelheid waarmee de AFAS Dome, haar theater voor de gelegenheid, uitverkocht raakte.

Het voorprogramma voor deze avond is ook al lang geen onbekende meer. Paris Paloma tikt met “labour” de 300 miljoen streams aan en is vooral bij een jonger publiek razend populair. Toen de Britse haar intrede maakte, moest je ook twee keer knipperen om zeker te zijn dat het niet Florence Welch zelf was die al wat vroeger uit haar coulissen verscheen. Gehuld in een feeërieke witte jurk bleef de gelijkenis ook treffend toen Paris Paloma haar keel open zette: een prachtige stem die vanavond ongetwijfeld wel wat nieuwe zieltjes gewonnen zal hebben.

Met twee grote doeken rond het verlengstuk van het podium beloofde de dreigende muziek en het flitsende lichtspel een show in het verlengde van de laatste langspeler. Als een feniks kwam Florence Welch uit haar as herrezen en volledig in het zwart gehuld en op blote voeten opende ze met het krachtige “Everybody Scream”. “Witch Dance” werd er meteen aangeplakt en voor de gelegenheid had Welch ook vier ‘heksen’ mee die het geheel nog wat meer kracht bij zetten. Met “Shake It Out” kregen de fans al meteen een kanon afgeschoten en beloofde de Londense dan ook dat we er met z’n allen een fantastische show van zouden maken. Als een dirigent nam ze haar publiek bij de hand en die zou ze gedurende twee uur ook niet meer loslaten.

“Seven Devils” was een theatraal, visueel schouwspel en net toen we bij “Daffodil” dachten dat de sfeer iets vrolijker en minder onheilspellend werd, veranderde Welch haar danseressen in vampieren. Dat ze een verhaal kan neerzetten, dat wisten we al, maar we zouden het bijna vanzelfsprekend vinden hoe prachtig ze ook blijft zingen terwijl ze over het podium rent als een ware priesteres die haar cult betovert. De a capella outro van “Which Witch” greep naar de keel. Nog iets unieks aan Welch? Haar meesterlijke band en dan vooral toch de harpist die er telkens weer bij is. Voor de intro van “Cosmic Love” mocht hij op de voorgrond treden en bij het aanzwellen van dat prachtige nummer, leek die kosmos ook effectief neer te dalen over de AFAS Dome.

“Spectrum” volgde, het publiek sprong eindelijk tot in de tweede ring recht en Welch, duidelijk geëmotioneerd, zag het met open mond gebeuren. Prachtig om te zien hoe ook de allergrootsten nog onder de indruk kunnen zijn. En je zou voor minder, de hele zaal leek wel een sekte, gewillig geleid door een roodharige priesteres uit Londen. Wie een blik op de setlist had geworden, koesterde ongetwijfeld de hoop dat “Never Let Me Go” ook in Antwerpen nog eens op de planning zou staan. En ja hoor, Welch nam de tijd om haar intro te nemen en vertelde dat het lied haar doet denken aan een zeer moeilijke periode, maar dat ze het opnieuw heeft omarmd door de liefde van haar publiek. En of muziek verbindend kan werken.

Nog zo’n goed verhaal: “Buckle” zou oorspronkelijk niet op haar laatste album staan omdat ze het onderwerp té gênant vond. Ze schreef het nummer over een man die haar ghostte; ja, blijkbaar maakt ook Florence Welch dat nog mee op haar 39ste. Naarmate de show vorderde, blies er ook een luchtigere sfeer doorheen de AFAS Dome. Voor “Howl”, wat een dijk van een nummer trouwens, hadden de zangeressen de donkerte van zich afgeschud en “Sympathy Magic” diende als ererondje langs het publiek alvorens in de bisronde te duiken. De boodschap van de Florence Welch-stroming weerklonk al ruim anderhalf uur lang luid en duidelijk doorheen de zaal: ‘choose love’. En als Florence Welch je dat vraagt, dan doe je dat gewoon. “One Of The Greats” werd ingezet met een vettige gitaarsolo en voor publiekslieveling “Dog Days Are Over” vroeg Welch naar goede gewoonte om alle telefoons weg te steken, en mee met haar te springen. Wat waren we blij met die oproep, machtig om te zien hoe 20.000 man uit volle borst mee zingt en danst op hét anthem van een generatie. Afsluiten deed ze met het nummer “All Love” waarvan ze hoopt dat het een voorspelling mag zijn voor de toekomst: ‘Peace Is Coming’. Amen.

Florence + The Machine gaf in de AFAS Dome een show om u tegen te zeggen. Als een soort van priesteres uit de onderwereld schudde ze de demonen in een twee uur durend concert van zich af en nam het publiek mee op een betoverend kwetsbare reis door het universum van ene Florence Welch. De Britse zangeres en haar band behoren ontegensprekelijk tot de grootste artiesten van de laatste jaren en wij kunnen alleen maar hopen dat we nog een lange tijd lid mogen zijn van de ‘Florence Welch-cult’.

Florence + The Machine staat op zaterdag 22 augustus op Pukkelpop. Alle info vind je hier.

Setlist:

Everybody Scream
Witch Dance
Shake It Out
Seven Devils
Big God
Daffodil
Which Witch
Cosmic Love
Spectrum (Say My Name)
Never Let Me Go
Hunger
Buckle
King
The Old Religion
Howl
Heaven Is Here
Sympathy Magic

One Of The Greats
Dog Days Are Over
Free
And Love