Soms is er slechts een nummer nodig om heel wat deuren te openen en zoveel bleek ook voor de Britse Paris Paloma. Haar “Labour” kon op heel wat aandacht rekenen op het immer populaire videoplatform TikTok en werd luidkeels meegezongen op tal van vrouwenmarsen. De hymne tegen het patriarchaat werkte duidelijk inspirerend, want tal van (jonge) vrouwen herkenden zich in de woorden van Paloma en zo werd al snel een leger fans geboren. Op datzelfde elan lijkt de artieste nu verder te bouwen, al mag het allemaal wat grootser en scherper. De voorbije maanden kregen we met onder meer “Miyazaki” en “Good Girl” al een idee van hoe The Fatal Flaw zou klinken, maar nu kunnen we die voorspellingen eindelijk toetsen aan de realiteit.
Als er iets opvalt in de het repertoire van Paris Paloma, dan is het dat ze ervoor kiest om actuele thema’s in haar muziek te verwerken. Vooral de rol van de vrouw tegenover het patriarchaat wordt stevig onder de loep genomen en zodanig geprofileerd dat ze uitmonden in een krachtige boodschap die jonge vrouwen een hart onder de riem moet steken. Ook de plaats van kunst en menselijkheid tegenover de opkomst van kunstmatige intelligentie en de gevolgen daarvan worden onderzocht. “Miyazaki” is daarom niet alleen een ijzersterke opener, maar ook een luid en duidelijk statement. De Britse vecht al langer tegen AI en scherpt die boodschap met deze song stevig aan. Onlangs bleek eveneens dat een handvol van haar songs zonder toestemming gebruikt worden om de nieuwe technologie te trainen en daarmee bleek nogmaar eens hoe relevant het nummer is. De organische evolutie toont op meer manieren dan we kunnen beschrijven hoe ontzettend menselijk hetgeen we horen is. Echte instrumenten, intelligent taalgebruik en een doordacht arrangement tonen aan dat Paris Paloma klaar is om de stilte te doorbreken.
Na een verwijzing naar een van de oprichters van Studio Ghibli met “Miyazaki”, krijgen we een volgende kunstenaar voorgeschoteld: Rothko. De gelijknamige song herbergt een dreiging die zich net onder het oppervlak lijkt te verbergen en op de juiste momenten tevoorschijn komt. Waar Paris Paloma net naam maakt door zanglijnen doordrongen van de nodige pathos, kiest ze op “Rothko” voor een opvallend rustigere aanpak. Al mag je dat met een korrel zout nemen, want naar het einde toe zwelt de instrumentatie aan en zorgen strijkers voor de nodige theatraliteit wat als olie op het vuur lijkt te werken. Voor we het goed en wel beseffen gooit Paloma alles wat ze in zich heeft in de strijd om de eindmeet te bereiken. Het blijkt dan ook de perfecte overgang te zijn naar “Stem the Flow” dat we eerder al als single te horen kregen. De emotionele uitputting van het dagelijks opboksen tegen allerlei onzichtbare muren krijgt een stem die al gauw de hoofdrol op zich mag nemen. ‘I wasn’t born an angry child but I became an angry man’ lijkt dan ook veel meer te betekenen dan wat de woorden op zichzelf willen zeggen.
Toch is er ook ruimte voor mildheid op The Fatal Flaw. “get her the fucking flowers” valt al in de tracklist op door het gebrek aan hoofdletters en de expliciete woordkeuze, maar ook tijdens het luisteren trekt de compositie de aandacht. De strijdbijl lijkt tijdelijk ingeruild te worden voor een veld vol ontluikende bloemen waar de dauwdruppels nog op rusten terwijl de zonnestralen steeds sterker door het wolkendek breken. Zonder grote verrassingen schuift de tijd voorbij en verandert het landschap langzaam maar zeker. Dat moet ook want wat daarna volgt heeft een pak meer pit nodig, waardoor het contrast met de delicate klanken des te groter en tastbaarder wordt.
Paris Paloma lijkt op The Fatal Flaw een behapbare les kunstgeschiedenis te bieden aan de aandachtige luisteraar. Op “Pre-Raphaelite” verwijst ze naar de Engelse kunstenaars in het Victoriaans tijdperk die gekenmerkt werden door het verlangen naar eenvoud zoals dat voor Rafaël bestond. De analogie naar onze huidige samenleving is treffend, want waar we in een steeds snellere maatschappij moeten leren meedraaien, wordt er steeds luider gesnakt naar rust en eenvoud. Toch vertaalt dat zich niet naar een eenvoudige compositie, want Paloma pakt net uit met een rijkelijk klinkend arrangement dat een tijdloze indruk maakt. De Britse slaagt er namelijk in op door de keuzes die ze maakt de indruk te scheppen dat we rondwandelen in een Victoriaans kunstwerk en alleen al daarom is haar tweede langspeler een schot in de roos.
Het ultieme meesterwerk verschuilt zich echter in de tweede helft van The Fatal Flaw en draagt de naam “Pyrrhus (you go where I cannot)”. De geschiedenisles lijkt een niveau hoger te schakelen met deze verwijzing naar de koning van Epirus en neef van Alexander de Grote. Het ziet ernaar uit dat de oudheid een uitstekende bron van inspiratie was, want Paris Paloma haalt er niet alleen haar langste, maar ook meest indrukwekkende nummer uit. Die grootsheid gaat hand in hand met de geschiedenis en werkt overweldigend zonder de luisteraar te overspoelen met onnodige details. Waar de Britse aanvankelijk nog ruimte laat in haar discours om de ontvanger te laten nadenken en reageren, krijgen we op het einde steeds minder ademruimte en voelt het zowaar alsof de woorden als brandstempels in onze huid gedrukt worden. Het indrukwekkende, volle einde laat er geen gras over groeien: Paris Paloma is klaar om de winst van de veldslag op te eisen. En terecht!
Dat de gemoederen daarna even moeten bedaren, is een evidentie. Via songs met een americana-randje à la “Silhouette on the Hill” en single “Good Boy” bereiken we sneller dan gehoopt het eindpunt. Al wacht ons daar nog een fijne verrassing die de cirkel rond maakt. Nadat de artieste ons vrij liet rondlopen door een uiterst zorgvuldig gecureerd museum, verzoekt ze haar luisteraars zich te verzamelen voor het slotstuk. “I Cry in Front of Paintings” bouwt traag op en is net daarom de kers op een bijzonder smakelijke taart. Het a capella begin benadrukt hoe de stem van de Britse elk nummer domineert, terwijl zorgvuldig uitgekozen klanken hun opmars maken. Wanneer een voorzichtige kadans het tempo opvoert, breekt de song helemaal open en lijken alle deuren die eens voor eeuwig gesloten leken plots op een kier te staan. We worden uitgenodigd om te kijken, verder en zorgvuldiger dan we ooit deden en voor we het goed en wel beseffen pinkt ook de meest gesloten ziel een traantje weg terwijl het hart zich plots vrijwillig openstelt. Indrukwekkend!
In een tijd waarin artificiële intelligentie een steeds groter aandeel krijgt in onze samenleving, keert Paris Paloma dit resoluut de rug toe. Ze keert terug naar een wereld waarin kunst een uiterst menselijk iets is en laat ons rondwandelen in een rijkelijk gevuld museum waar de werken tot leven lijken te komen en emoties opwekken die we vaak maar al te graag onderdrukken. The Fatal Flaw is dan ook meer dan een album, het is een ijzersterk statement en een prachtig concept waarin we met plezier wat meer tijd spenderen. Wie Paris Paloma live aan het werk wil zien kan dat later dit najaar in zowel Brussel, Utrecht als Amsterdam.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Pyrrhus (you go where I cannot)”, ons favoriete nummer van The Fatal Flaw in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
