Alter Bridge @ Ancienne Belgique (AB): AB in AB

Alter Bridge, de band rond Myles Kennedy en Mark Tremonti, viert dit jaar zijn terugkeer naar de podia nadat de heren de voorbije jaren vooral hun tijd en energie staken in andere projecten. Kennedy was bijvoorbeeld op solo-avontuur en stond onder meer op het hoofdpodium van Graspop, terwijl Mark Tremonti, Scott Phillips en Brian Marshall hun andere band Creed nieuw leven inbliezen. Met hun achtste album Alter Bridge maakte de band begin januari een degelijk comebackalbum, dat weliswaar wat geruisloos aan heel wat mensen voorbij ging. De nieuwe plaat is wel een uiterst goed excuus om opnieuw door de zalen en langs de festivalweides te trekken. Dat ze de Ancienne Belgique – nota bene hun eerste eigen Belgische show sinds 2019 – pas in de laatste rechte lijn uitverkochten, valt vermoedelijk grotendeels te verklaren door de ticketprijs. Met zeventig euro was die immers allerminst bescheiden. Wie dat bedrag ophoestte kreeg in totaal drie en een half uur live muziek op zijn bord en een Alter Bridge dat in een best te pruimen conditie verkeerde.

Vroeg komen was de boodschap, want omstreeks kwart voor zeven zorgde Sevendust voor de eerste muzikale noten van de nog jonge avond. De carrière van de band, die in 1994 werd opgericht in Atlanta, speelt zich voor groot stuk exclusief af in de Verenigde Staten: de oversteek naar Europa wordt amper gemaakt. Het zal aan de andere kant van de plas gewoonweg financieel interessanter zijn, maar voor deze tour met Alter Bridge maken ze een uitzondering. De band heeft op zich wel een reeks goede nummers bij elkaar gepend en dat wilden ze tijdens hun comeback op Belgische bodem extra in de verf zetten. Frontman Lajon Witherspoon voelde al bij de start van het concert een zekere energie in de iconische rode zaal. Wellicht dat hij daardoor ook met zoveel bezieling en power het publiek probeerde mee te krijgen.

Gitarist Clint Lowery moest de start van deze Europese concertreeks nog aan zich laten voorbijgaan door een familiale kwestie en gezondheidsproblemen, maar in de AB stond hij er weer. Sevendust kon zo op volle sterkte spelen, al permitteerde het zichzelf met “Enemy” een kleine uitschuiver. Een paar verkeerde noten en een geluidsmuur die best wel wat brokkelde, zorgden even voor een valse noot. Met “Praise” konden ze zichzelf weer tot op zekere hoogte herpakken. En dan willen we graag nog even stilstaan bij drummer Morgan Rose, die met zijn beangstigende schmink toch een beetje opviel in vergelijking met de rest van de band. Zijn expressieve drumstijl harmonieerde uitstekend met de best groovy speelstijl van de band. Sevendust legde de lat als opener dus al op een behoorlijk niveau.

Ook voor Daughtry zijn onze streken niet meteen het meest vertrouwde gebied. De band stond in 2012 al eens in dezelfde zaal als voorprogramma van Nickelback, maar vertikte het nadien om nog eens naar het land van de frieten, bier en chocolade te komen. De Ancienne Belgique had inmiddels haar volledige capaciteit bereikt en kreeg een opvallend lange set van de band te verduren. Chris Daughtry, op een blauwe maandag in 2005 nog deelnemer bij American Idol, is niet alleen de naamgever, maar ook de draagzuil die de band met zijn vocalen ook die onderscheidende factor geeft. In het begin moest hij wel nog flink opwarmen, want zijn stembanden hadden nog niet die kracht om het van de drums, synths en gitaren te kunnen winnen. Ook op vlak van nummerkeuzes bleven we in het begin nogal op onze honger zitten en bleef het vijftal te lang hangen in de gesofisticeerde golf aan geluiden.

Een vervelend geluidseffect over zijn stem beloofde niet bepaald veel beterschap, al werden de nummers wel overtuigender gebracht en zat er iets meer pit in. Onze gemengde gevoelens bleven echter een uur lang aanwezig en dat had voor een stuk ook te maken met het gebrek aan persoonlijkheid op het podium. Niemand in de band maakte zich echt misbaar en alles beruste op de brede schouders van Chris Daughtry. Ook het publiek was net iets minder uitbundig in vergelijking met Sevendust. “Over You” was zowat de enige uitzondering waarbij het publiek enige vorm van bereidwilligheid toonde door mee te zingen. We misten hoe dan ook oprechtheid om de bezieling die in Daughtry’s nummers zit ook effectief te kunnen voelen. Dat ze voor hun laatste nummer, toepasselijk genoeg genaamd “Artificial”, nog even van het podium gingen en als ware het een bisnummer terugkeerden onder amper applaus was ook niet echt een goed teken.

Al die opwarming is leuk en wel, maar uiteindelijk was de Ancienne Belgique vooral volgelopen omwille van Alter Bridge. De band heeft nu al enkele shows op het Europese vaste land achter de rug en ze zijn al een behoorlijke tijd weg van het thuisfront, maar toch was het viertal in best goede doen toen ze eraan begonnen. Het nieuwe “Silent Divide” werd meteen als start geposteerd en dat was nog niet eens zo een verkeerde keuze. De dikke riffs van Tremonti, Kennedy en Marshall waren de ideale test voor de geluidsinstallatie van lands meest beruchte concertzaal en die overleefde de proef. Alter Bridge begon best potig en toch was er ook bij “Addicted to Pain” onlosmakelijk het technisch vernuft te horen. Myles Kennedy had vocaal misschien nog net iets dieper kunnen gaan, maar op de gitaarsolo van Mark Tremonti viel werkelijk niets af te dingen. Die zat, zoals we van hem gewend zijn, messcherp en met puur vakmanschap precies op zijn plek.

Op deze tour speelt Alter Bridge doorgaans in zalen van een iets groter kaliber en dat had ook zijn uitwerkingen op de productie. De ledschermen vielen in de Ancienne Belgique net iets kleiner uit, maar dat deerde de pret niet. Bij Alter Bridge draait het sowieso al niet om de show of de grootse praatjes. Laat ze maar vooral doen waar ze goed in zijn en dat is spelen en blijven spelen. Voor “Cry of Achilles” werden we zowaar op nog meer gitaarsolo’s getrakteerd, maar het was toch vooral Brian Marshall die met zijn baslijn in de brug naar het laatste stukje een blijvende indruk naliet. De versterkers werden goed opengedraaid, al waren er ook voldoende momenten waar de rustige kant van de band werd uitgespeeld. Voor “Burn It Down” nam Tremonti de honneurs achter de microfoon waar en zo bleek nog maar eens; in Alter Bridge zetelen maar liefst twee straffe zangers. Samen zingen deden de twee amper en tijdens de uitzondering “Open Your Eyes” liep het misschien net daardoor iets stroever. We willen daarmee geen afbreuk doen, maar gisteren smolten de stemmen net iets minder goed samen.

Als we vooral naar de details moeten kijken, dan kan je wel stellen dat Alter Bridge een best goed concert op de been bracht. Het concert was verstandig in elkaar gemonteerd en de setlist bood vanuit al hun carrièrehoogtepunten de nodige aanvoer. Vanaf “Broken Wings”, een van de weinige momenten waarbij Kennedy geen gitaar in de hand had, werd het publiek netjes ingebonden zonder daarbij te veel woorden voor nodig te hebben. De fans begrepen wanneer ze moesten meezingen en deden dat zonder te aarzelen. Ook bij het semi-akoestische “Watch Over You”, waarbij de lampjes konden bovengehaald, werd er een sing-a-long in gang gezet die gerust nog wat langer had mogen duren. Het viertal bleef ondertussen met veel kunde, concentratie en het nodige plezier spelen. Dat plezier werkte zodanig aanstekelijk dat er een paar waaghalzen probeerden om tijdens “Silver Tongue” een moshpit te starten. Het resultaat was echter van bescheiden makelij.

AB in AB, we moesten deze flauwe samenvoeging toch minstens een keer gebruiken, was gewoon naar behoren. Veel buiten de lijntjes werd er door het viertal niet gekleurd, al hoeft dat ook niet als je op het beschikbare canvas je ei kwijt kan. De intimiteit die de Brusselse zaal hen in deze tour bood, deed hen en het concert deugd en liet ze in optimale omstandigheden tot hun recht komen. Meezingers “Rise Today” en uiteraard hét hitje “Metalingus” werden op het einde uitgespeeld en deden dat zonder te voorspelbaar te zijn. Tijdens dat laatste kon er zelfs nog een spontane sitdown vanaf; om maar te zeggen dat er ook wel een leuke sfeer was in de zaal. De bisronde, met de acht minuten lange fanfavoriet “Blackbird” en “Isolation”, resumeerden het optreden finaal goed samen; zacht wanneer nodig, harder als het publiek erom vroeg en virtuoos als de ruimte er lag. Zet Alter Bridge op een podium en het zal niet snel teleurstellen.

Op vrijdag 19 juni is Alter Bridge een van de topnamen van Graspop Metal Meeting in Dessel. Andere namen die dag zijn onder andere Volbeat, Knocked Loose, Cradle of Filth, Trivium en Bush.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Silent Divide
Addicted to Pain
Cry of Achilles
Playing Aces
Fortress
Burn It Down
Open Your Eyes
Tested and Able
Broken Wings
Watch Over You
Silver Tongue
Rise Today
Metalingus

Blackbird
Isolation