© CPU – Nathan Dobbelaere
Wat ooit een band was die zich schijnbaar moeiteloos door de postpunkgolf bewoog, klinkt vandaag zelfverzekerder en vooral vrijer dan ooit. De afgelopen jaren waren turbulent voor STONE. Labelwissels, creatieve twijfel en persoonlijke strijd, maar wie met frontman Fin Power en gitarist Elliot Gill praat, merkt meteen dat dit hoofdstuk anders aanvoelt. Met nieuwe plaat AUTONOMY, dat uitkomt op 20 februari, onder de arm en een hernieuwd geloof in zichzelf is STONE klaar om opnieuw luid van zich te laten horen.
Waar gaat AUTONOMY over? Het voelt alsof jullie als band een duidelijke transformatie hebben doorgemaakt.
Dit album is exact hoe wij willen dat STONE klinkt. Het is wie we zijn, zonder filter en zonder bullshit van de muziekindustrie. Zonder dat iemand ons vertelt wat we wel of niet mogen doen of ons dwingt om radioklare nummers te schrijven. Wat ironisch is, want we werden al op de radio gespeeld nog vóór we meegingen in dat hele industrieverhaal. We staan nog altijd open voor feedback, zeker na shows, maar we waren het beu om overal zomaar ja op te moeten zeggen. Dit album voelde als onze kans om alles recht te zetten en te tonen wie we écht zijn.
Die vrijheid hoor je ook. Het klinkt alsof jullie meer plezier maken op deze plaat.
Dat klopt volledig. En dat komt simpelweg doordat niemand zich er nu mee bemoeit. Het is gewoon wij. Bij grote labels werkt het vaak zo dat je een demo doorstuurt en zij beslissen of het ja of nee is, terwijl muziek helemaal niet zo zwart-wit is. Nummers hebben tijd nodig. Ze groeien, veranderen, krijgen vorm. Elk nummer op deze plaat heeft zijn eigen proces doorgemaakt. Voor het eerst in lange tijd konden we echt stilstaan bij wie we willen zijn, gewoon muziek maken, oefenen, spelen, opnieuw beginnen. Er was niemand die zich moeide met dat proces en dat voel je.
En die autonomie is letterlijk het thema op het album.
Ja, het nummer “Autonomy” vat eigenlijk alles samen. Het is deels serieus, deels absurd, bijna een intermezzo. Het gaat over hoe creativiteit vanzelf terugkomt zodra je mensen gewoon laat zijn wie ze zijn. Het is bijna ironisch, al die jaren werd er gestuurd, bijgeschaafd en uiteindelijk bleek autonomie het enige wat nodig was om die vonk opnieuw aan te steken. We hebben dat nummer ook gewoon op de plaat gezet omdat we dat zelf wilden. En dat is exact waar dit album over gaat.
© CPU – Kaat Hellinckx
Had deze hele ervaring ook invloed op jullie band onderling?
Zeker. Het belangrijkste is dat we het geloof in onszelf en in elkaar hebben teruggevonden. Onze vriendschap is sterker geworden. Als dat goed zit, hoor je dat meteen in de muziek. Alles voelt eerlijker en directer. Dit album is geschreven als een album, in een vaste periode, samen in de repetitieruimte. Elke tekst komt recht uit het hart. Niemand zei ons wat ik wel of niet mocht zeggen.
Het nieuwe album klinkt ook veel veelzijdiger dan het vorige werk, vanwaar die keuze?
Dat is heel bewust. “Moulin Rouge” is eigenlijk een disstrack naar de muziekindustrie. “Autonomy” gaat over loslaten. “Freezing” is heel persoonlijk. “Picture” is lichter en speels. Het voelt als een volledige weerspiegeling van wie we zijn. En eerlijk? Dit is het beste wat we konden maken. Als mensen het niet goed vinden, dan is dat zo. Wij staan er volledig achter.
“Freezing” springt er inderdaad emotioneel uit. Waarom is dat nummer zo belangrijk voor jullie?
Omdat ik, Fin, het schreef op de dag dat ik besloot om nuchter te worden. Het hele nummer gaat over ontwenningsverschijnselen. Het is rauw, eerlijk en ongemakkelijk. Ik kan zonder twijfel zeggen dat het een van de beste nummers is die ik ooit geschreven heb. Het markeert een kantelpunt in mijn leven.
© CPU – Larissa Zenner
Heeft die persoonlijke groei ook invloed gehad op jullie liveshows?
Absoluut. Ik voel alles nu veel intenser. Vroeger bewoog ik misschien meer uit woede of onrust. Nu sta ik op podia vanuit overtuiging. We hebben dit jaar minder shows gespeeld, maar toch meer lawaai gemaakt dan vroeger. Mensen voelen dat vuur. Die energie is echt. Live spelen is confronterend, maar dat is net de kracht. Je kan onze methodes misschien in vraag stellen, maar je kan de resultaten niet ontkennen.
Wat hopen jullie dat mensen meenemen uit dit album?
Dat je grootse dingen niet kan stilhouden. Je kan creativiteit niet opsluiten. Dit album gaat niet alleen over onze ervaring, maar over een hele industrie die al sinds de jaren vijftig dezelfde fouten maakt. Wij zijn niet speciaal. We hebben gewoon de ballen om het te zeggen. Maar bovenal hoop ik dat mensen voelen dat dit echt is. Dat dit een band is die zichzelf heeft teruggevonden.
