Voor diegenen die te diep in het PC Music-rabbithole gevallen zijn is Danny L Harle geen onbekende, maar deze naam doet bij de man in de straat helaas geen belletje rinkelen. Zelf heeft de Britse artiest boekenvol producercredits onder de riem zitten. Titels opnoemen zoals “Houdini” van Dua Lipa en Desire, I want to turn into you van Caroline Polachek (die, spoiler alert, beiden ook aanwezig zijn op deze plaat) zullen ervoor zorgen dat een breder publiek weet over wie we het hebben. Daniel Jack Eisner Harle draait al lang genoeg mee in de muziekindustrie om te weten waar hij het talent moet halen, bewijst hij met het impressionante aanbod van artiesten die hun stem uitlenen aan zijn nieuwste project.
Vijf jaar na zijn album Harlecore pakt Harle uit met Cerulean. Zijn debuutalbum, maar nu dan voor echt. Dat zegt hij toch, gezien de tijd en moeite die hij eraan gespendeerd heeft. Wanneer we de 2 projecten vergelijken zijn de verschillen overduidelijk: de afgelopen 5 jaar heeft Harle een heldere, gestructureerde, creatieve visie ontwikkeld. Oceanisch en elektrisch, een beetje zoals een sidderaal. Het uitbrengen van het album ging gepaard met een film die een visuele factor toevoegt aan de nummers, overgoten door wel vijftig tinten blauw.
Het album opent met het elektrisch, bijna onheilspellend instrumentalnummer, “Noctitulence” – een woord dat we toch even moesten opzoeken. Het betekent ‘nachtschijnend’ en beschrijft zeldzame, zilverblauwe wolken die op zeer grote hoogte in de lucht hangen. Die zijn ’s zomers zichtbaar wanneer de zon de ijskristallen in deze wolken van onder de horizon belicht, terwijl het op de grond al donker is. Het is in ieder geval een prachtige samenwerking, net zoals de combinatie van synths en een wijd aanbod aan strijkinstrumenten dit zijn op deze plaat. Hierna worden we meteen overvallen door ons al bekende melodieën, want Harle volgt het op met 2 van de 4 singles die hij in de aanvang van Cerulean al uitbracht.
De eerste gesproken woorden op het album, ‘I may believe, but I’m not certain anymore. Time isn’t dead and it’s been knockin’ at my door’, zetten de toon voor wat ons te wachten staat. Op “Starlight” klinkt Britse artieste PinkPantheress bijna paranoïde. Het sentiment wordt versterkt door een snel opbouwend tempo dat uiteindelijk openbarst met een sterke technobeat. Pinkpantheress rent weg, maar het nummer haalt haar alsnog in. Het thema van wegrennen wordt dan ook doorgetrokken in het nummer dat volgt: “Azimuth“, met Caroline Polachek. Het is de eerste, maar niet de laatste keer dat we de stem van de Amerikaanse op deze plaat horen. De twee nummers vormen samen de eerste akte van het album en worden opgevolgd door een kort, intiem intermezzo onder begeleiding van Clairo’s breekbaar stemgeluid en minimale productie. Het contrast tussen “Facing Away” en zijn voorgangers is groot en bij de eerste luisterbeurt bijna schokkend, en eens je volledig geacclimatiseerd bent aan de nieuwe sfeer is het voorbij.
De tweede akte van Cerulean grijpt ons bij onze enkels en trekt ons verder Harle’s dieptes in, met “Raft in the Sea” en “Island (da da da)” als emotionele dieptepunten. Daarna gooit Harle het over een nieuwe boeg met het nummer “Te Re Re” waarin kacha, de ene helft van het indieduo Coals, in het Pools ons met hoge noten de hemel in zingt. “It’s time for the new moon, for the new moon. Get up, a voice is calling,” klinkt het, als we de vertaling mogen geloven. Doorheen de afgelopen nummers leken we telkens op zoek naar iets, onderweg naar ergens – “Te Re Re” biedt ons eindelijk een duidelijk richtingsgevoel. Een nieuwe maan, een nieuw begin. Het bouwt verder en verder op en gaat over naar het album’s hoogtepunt: “Laa”. Harle laat alle remmen los – op diepgaande teksten moeten we deze keer niet rekenen, maar de heerlijk overstimulerende productie compenseert hiervoor. Het is euforie in een flesje, met elektrische klanken en regale trompetten.
Het tweede muzikale intermezzo, “O Now I Am Truly Lost,” bouwt een computerachtige brug naar de derde akte. We bereiden ons voor op meer van hetzelfde, om in het gezicht geslagen te worden met een radicaal andere ricting. Harle speelt het met zijn productie bijna op veilig in “Two Hearts”, de langverwachte samenwerking met Dua Lipa. Het nummer heeft een sterke bas, maar blijft verder eerder generiek klinken. Hij lijkt de popster de ruimte te willen geven om haar stem te laten stralen, maar deze poging schiet helaas te kort. “On & On”, de tweede collaboratie met Caroline Polachek redt de derde akte. Polachek en Harle is een combinatie die blijft werken, met een productie die zich als een strik rond de engelachtige stem van Polachek windt. Bij de outro “Teardrop in the Ocean” gingen we even kijken of Hans Zimmer niet tussen de credits stond, want we kunnen het maar met een woord beschrijven: bombastisch. Als luisteraar voelen we ons echt een traan in een oceaan, overspoeld door de klanken van Cerulean’s finale.
Cerulean is een ode aan het water en aan de emotie, met euforische pieken en melancholische dalen. Doorheen de dertien nummers vertelt Harle je een verhaal dat duidelijker wordt bij elke luisterbeurt, over op zoek gaan naar, vluchten van en het uiteindelijke vinden. Het album verscheen op 13 februari, en je kan Danny L Harle op 22 mei spotten in La Botanique.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Laa”, ons favoriete nummer van Cerulean, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
