Het heeft verschillende jaren geduurd. Het was zelfs zo ver gekomen dat ze ons ervan had overtuigd dat het nooit zover zou komen. Vandaag, op vrijdag 13 februari, lijkt er echter toch eindelijk een punt gezet te worden achter de ‘Brat Summer’. En dat is misschien maar goed ook. Want laten we eerlijk zijn, BRAT was inderdaad een fantastische plaat en alle marketing errond werd op enorm slimme en doordachte wijze uitgespeeld, maar Charli xcx mag zichzelf niet wegzetten als een onderdeel van die hype. De Britse zangeres blijft in eerste instantie nog altijd een artiest, die niet alleen voor ze doorbrak bij het hele grote publiek al heel wat hits en sterke platen achter haar naam had staan, maar die vaker dan je zou denken ook het grotere plaatje ziet. Zo steekt ze momenteel bijvoorbeeld zelfs de draak met de BRAT-hype door er met The Moment een mockumentary rond te hebben gemaakt, maar onderstreept ze tegelijkertijd ook nog eens haar artistieke denken.
Want zoals het cliché het voorschrijft, is een nieuwe plaat altijd een reactie op de vorige. En in dit geval mag je dat vrij letterlijk nemen. Toen regisseur Emerald Fennell in december kwam aankloppen bij de Britse zangeres, was dat bijna een deus-ex-machina-ervaring. Charli xcx zat helemaal vast in het BRAT-verhaal, dat ze op creatief vlak in een zwart gat viel. Ze kreeg het scenario voor Fennells interpretatie van Wuthering Hights voorgeschoteld, en raakte zelfs zo geïnspireerd dat de vraag om er een nummer rond te maken, al snel uitgroeide tot het idee dat ze er een conceptalbum rond zou maken. Want we zitten hier, als we het goed begrijpen, een beetje in een grijze zone. Deze Wuthering Heights wordt enerzijds een beetje geprofileerd als soundtrack, maar is tegelijk ook vooral een conceptalbum dat eenzelfde soort verhaal vertelt als de film die je dezer dagen permanent in de media ziet verschijnen.
Om dus maar meteen met de deur in huis te vallen: zij die fan zijn geworden van Charli xcx door de gifgroene hype van de afgelopen maanden, zouden wel eens enorm teleurgesteld kunnen zijn na Wuthering Heights. Zij die fan zijn van Charli xcx als artiest, zullen enkel en alleen maar meer respect ontwikkelen. Er is de laatste jaren namelijk gigantisch veel gebeurd op vlak van popzangeressen; Chappell Roan, Sabrina Carpenter, Tate McRae, Gracie Abrams, ROSALÍA en zelfs Pommelien Thijs… het genre groeide met de dag in tientallen verschillende richtingen, dankzij sterke vrouwen die er elk hun eigen ding mee deden. Een volgende (r)evolutie staat, in alle eerlijkheid een beetje onverwachts, vandaag op het programma, want Charli xcx pakt met Wuthering Heights de draad namelijk in zekere zin op waar ROSALÍA hem met LUX liet liggen.
Dat zijn, zeer zeker, relatief grote woorden, maar er zit essentie in. En die lees je in de volgende paar alinea’s. Het was namelijk John Cale (ja, van The Velvet Underground) die Charli xcx eraan herinnerde dat muziek pas echt kon raken als het zowel brutaal als elegant klinkt. Een uitspraak die de zangeres zoveel deed, dat ze de man uitnodigde om mee te werken aan de plaat. “House” werd zo meteen ook de leadsingle van Wuthering Heights, en hoewel de combinatie op papier vrij vreemd aanvoelt, was er geen enkele betere manier om samen te vatten welke richting het album zou uitgaan. Een angstaanjagend schurende viool die uiteindelijk openbreekt in een chaos van elektronica, autotune en gitaren… dat is elegant én brutaal tegelijkertijd. Sterven, kapotgaan in de vicieuze cirkel die het streven naar perfectie met zich meebrengt, en zo verdrinken in je eigen emotie. De toon is gezet, de lijn wordt doorgetrokken.
“Wall of Sound” is meteen daarna namelijk een iets lichtvoetiger, maar daarom niet minder hypnotiserend en meeslepend geheel die blijft opbouwen op het idee van overrompelende liefde. Dat de geluidsmuur daarbij ook nog eens symbool staat voor het vastzitten in je eigen hoofd, maakt niet alleen de brug met het thema van zowel plaat, boek als film, maar ook met het gevoel dat Charli xcx had in de aanloop naar het maakproces van deze Wuthering Heights. Alles is met andere woorden met elkaar verbonden in deze plaat, zelfs het geluid over de albums heen. Soms zit er ook hier namelijk een bratty randje in verstopt, zoals in “Dying for You” of “My Reminder” helemaal op het einde. Zo intens opgaan in liefde voor iemand dat je het oke zou vinden om voor die persoon te sterven, zonder dat je er iets voor terugkrijgt… niet per se de makkelijkste boodschap om in een popnummer te gieten, maar de Britse doet het zonder moeite. En dat altijd op een bedje van flarden strjikers en chaotiek.
De barok en romantiek (de kunststroom) die in Wuthering Heights verweven zit, is van een niveau dat je anno 2026 eigenlijk nooit meer zou verwachten. Laat staan dat het ook nog zou werken. De kerkorgel dat van “Always Everywhere” afdruipt, en er zo tegelijkertijd voor zorgt dat de liefde die het nummer uitstraalt je simpelweg bekruipt. Of de manier waarop Charli xcx op “Chains of Love” fungeert als een glinsterende discobal, die in slow motion ronddraait in een goudbruin schilderij dat je terug zou vinden op de zolder van een godvergeten kasteel – en dan nog niets gezegd over de productie. In “Out of Myself” is het moeilijk, zoniet onmogelijk om de blazers van de elektronica te onderscheiden, terwijl “Open Up” veel meer is dan zomaar een interlude. Anderhalve minuut glittert de zangeres als een kristal in verdriet en melancholie, met een synth die maar blijft galmen richting het hoogtepunt van de plaat: “Altars”.
Een kwatong riep ons ooit toe dat autotune nooit geklasseerd zou mogen worden als muziek, maar de manier waarop Charli xcx het gebruikt in bovenstaand nummer is toch van een niveau dat kippenvel kan oproepen – zeker in combinatie met de violen en subtiele beat. Versmachtende liefde die je stilletjes vermoordt, waarna Sky Ferreira nog een beetje komt natrappen in “Eyes of the World”. In Wuthering Heights blijf je maar verder verdrinken in emotie en liefde, pijn en verdriet, gevaar en angst… de uithoeken van alle emoties die onevenredige relaties met zich mee kunnen brengen, met deze plaat als middelpunt. Soms blijft het daarin allemaal ietsje meer aan het oppervlak, zoals in “Seeing Things” of het afsluitende “Funny Mouth”, maar geen enkel puzzelstukje kan het zich veroorloven te ontbreken in dit geheel.
De grootste sterktes in deze Wuthering Heights komen namelijk uit twee verschillende richtingen, die uiteindelijk in elkaar overvloeien. Enerzijds is dit een echt conceptalbum, dat zich niet alleen in eenzelfde universum afspeelt als de film waarop het gebasseerd is, maar ook een gelijkgestemd verhaal vertelt. Eentje waarin je verdrinkt in alle emoties die vanuit liefde ontstaan, maar waar niemand echt over durft te praten. Anderzijds is net dat dan weer een volgende sterkte. Dat Wuthering Heights ook als album een verhaal vertelt, waarin elk nummer een steentje is dat bijdraagt aan een groter geheel. Waarbij je ook de ietwat oppervlakkigere nummers nodig hebt om helemaal op te gaan in het verhaal. Waarbij er zelfs niet per se een nummer op staat dat überhaupt hitpotentieel heeft – gewoon omdat het allemaal niet zo toegankelijk in elkaar zit. Daarom niet diepgaander dan BRAT – veel mensen zien de achterliggende betekenis van die plaat nog altijd niet in – gewoon… anders. En toch Charli xcx. Niet de artiest die iedereen kent van de hype, wel de artiest die iedereen zou moeten kennen door haar visie.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Altars”, ons favoriete nummer van Wuthering Heights in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
