Zullen we voor de verandering eens een artikeltje starten met een cliché statement? Elk nieuw album is een reactie op het vorige. En dat statement zet Charli xcx vandaag nog maar eens om in de praktijk. Ondanks dat het haar een enorme populariteitsboost opleverde, is de Britse zangeres helemaal klaar met BRAT. Ze verklaarde in interviews zelfs dat ze het ergens jammer vindt dat een groot deel van haar fans haar enkel kent door dat album, en dat de rest van haar muziek en carrière wat heeft overschaduwd. Desalniettemin dankbaar voor alle deuren die de plaat langs de andere kant heeft geopend, maar nu is het tijd om er zelf eentje in te trappen. Dat gebeurde in zekere zin al met Wuthering Heights eerder dit jaar, maar dat was natuurlijk een soundtrack en geen echt studioalbum. Daarom nu: Music, Fashion, Film.
En als de artiest al op voorhand zegt dat ze twijfelde of ze de langspeler wel moest uitbrengen omdat die niet per se binnen de rest van haar discografie past, dan weet je dat het al eens een interessant verhaal kan worden. Opnieuw: in de praktijk omgezet. Er zitten namelijk enorm veel draden, linkjes en binnenpretjes verstopt doorheen Music, Fashion, Film, waardoor er zonder dat je het goed en wel beseft, heel veel gebeurt. En ook dat laatste mag je vrij letterlijk nemen, want we zullen maar meteen met de deur in huis vallen: dit album is er eentje dat je niet zomaar eventjes luistert en beoordeelt. Fans die pas sinds BRAT op de trein zijn gesprongen, zouden er zomaar eens geen sikkepit van kunnen begrijpen en bij dit station terug kunnen afstappen. Maar misschien is dat ook wel gewoon de bedoeling.
Het zit namelijk zo; op Music, Fashion, Film neemt Charli xcx in elke mogelijke vorm afscheid van haar vorige persona. Op muzikaal vlak worden de harde beats ingeruild voor distorted gitaren en lichtvoetige indiepoprock, op tekstueel vlak keert de zangeres zich steeds dieper in zichzelf. Veel oppervlakkiger, zou je op het eerste gehoor zelfs durven zeggen, maar ook dat is allemaal maar schijn. Dit zevende studioalbum hangt namelijk aan elkaar met een lijm die zich uit in ironie en inspiratie. Er zit met andere woorden telkens wel een dubbele bodem verstopt achter iets dat vluchtig in elkaar lijkt te zijn gestoken. Het zinnetje ‘I think the dance floor is dead / So now we’re making rock music’ in leadsingle “Rock Music” vat het eigenlijk al meteen mooi samen: dit is het begin van iets nieuws. En dat de reacties destijds al enorm gemengd waren, betekende voor Charli xcx zelf al dat dit een geslaagde richting was.
Samen met A.G. Cook en Finn Keane, niet toevallig twee van haar allerbeste vrienden, maakte de Britse… er eigenlijk niet zo’n big deal van om dé hypeplaat van de afgelopen jaren op te volgen. En da’s misschien wel de beste manier waarop ze die druk kon aanpakken. Een nummer als “Yeah” doet eigenlijk niet veel meer dan de tracktitel doet vermoeden, maar is onderhuids vooral een ironische blik op de onzekerheid die de afgelopen jaren voor Charli xcx hebben meegebracht. Recentste single “Camera” legt de vinger daarin het duidelijkst op de wonde, daar het nummer gaat over de verschillende facades die de maatschappij in verschillende situaties opzet. En zeker als de camera aanstaat. Wat is echt en wat niet. Of beter: wie. “Persona” is het logische antwoord.
Dat Charli xcx op Music, Fashion, Film dieper gaat dan je zou denken, bewijst ze met “I’m Afraid”, dat bijna voelt als een paniekaanval. De chaotiek neemt toe, de vraag wie ze wil zijn rijst steeds luider. Ook weinig toevallig is het dat het daaropvolgende “2007” een verwijzing is naar de periode waarin ze begon als artieste. Vroeger was alles beter? Misschien in dit geval wel een feit. Maar goed, de zangeres is een volwassen vrouw die ondanks al haar onzekerheden nog altijd sterk in haar schoenen blijft staan. In “Wink Wink” knipoogt ze ironisch naar het feit dat ze ‘echt geen bad girl meer is’, “Magic Metal Montana” is dan weer een liefdesverklaring aan A.G. Cook. Want kijk, zelfs als je het allemaal niet meer weet, ben je nooit alleen.
Op slotnummer “No One Lasts Forever” haalt Charli xcx zelfs nog een ietwat gekke verrassing boven, want Canadees regisseur David Cronenberg mag het punt dat de zangeres doorheen Music, Fashion, Film maakt bewijzen: niets is voor altijd. Dat net die gedachte tot in het oneindige wordt herhaald, onderstreept nogmaals de ironie die in deze plaat schuilgaat. Want nogmaals, er zitten echt heel veel laagjes in dit album, die zéker niet iedereen zal begrijpen of accepteren. Het zevende studioalbum van de Britse is er eentje geworden dat opnieuw voor een schifting zal zorgen, en dat was exact haar bedoeling. De hype eigenhandig in de kiem smoren, en zo misschien toch een beetje het gevoel krijgen dat ook zijzelf beslist wanneer het stopt. Terug een vorm van vat op de realiteit krijgen, zo je wil. En met Music, Fashion, Film doet Charli xcx dat op haar geheel eigen manier. Dat ze de plaat alsnog uitbracht, ondanks alle twijfels, omdat zij het wilde… dan moet je enkel en alleen maar respect hebben voor een artiest. Even baanbrekend als BRAT? Zeker niet, en daarom tegelijkertijd ook weer helemaal wel.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Camera”, ons favoriete nummer van Music, Fashion, Film in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
