Zoals de naam Anna of the North al weggeeft komt Anna Lotterud van het noorden, en met name Noorwegen. De singer-songwriter laat zich kenmerken met haar zachte en warme electopop zoals Sigrid of Aurora die ook al eens durven te maken. Het debuutalbum van Anna of the North blaast volgend jaar tien kaarsen uit en eind vorig jaar bracht ze nog een collectie nummers uit. Girl in a Bottle bevindt zich met acht liedjes op de onhandige grens tussen ep en album, maar uiteindelijk maakt de naam niet uit. Tijdens haar show in de AB Club kwam die nieuwe muziek trouwens niet heel erg uitgebreid aan bod, maar dat nam niet weg dat ze haar beste beentje voor zette.
De Gentse Margot De Ridder mocht met haar project Margitte het publiek opwarmen. Dat gebeurde met zachte harmonieën die verzorgd werden door de frontvrouw, drie backings en twee zingende muzikanten. Vocaal zat het dus helemaal goed waarbij De Ridder ook snel liet merken dat ze zelf goed kan zingen. De serene set bestond uit overwegend gelijkaardige nummers, waarbij er op het einde met “Rain” toch net iets meer spanning in sloop. Margitte voelde met momenten net iets te veel aan als een goed afstudeerproject, waarop niets aan te merken was, maar ook niet de grootste indruk naliet. “Gentle” vatte volgens de frontvrouw het album samen en met uitbreiding ook het optreden. Het voelde allemaal teder aan, maar soms net iets meer kruiding kon gebruiken. Op het einde kwam er er dus wat veelbelovende kruiding, maar dan was het plots gedaan. Margitte stapte teder op kousenvoeten en deed dat op een mooie, harmonieuze manier.
Het optreden van Anna of the North begon met het gevoel van enkele zonnestralen die zich een weg baanden door de bomen in het bos en waarvan dat warme licht over je huid streelt. Knus, intiem en een tikkeltje magisch, zo voelde “Bird Sing” aan. Het was het eerste en verre van het enige nummer waarbij de singer-songwriter en haar drie muzikanten er tijdens de brug een schepje bovenop deden in plaats van het rustiger te maken, zoals wel vaker gebeurt in populaire muziek. Ondanks dat alles groeide bleef de intieme sfeer wel enige tijd bewaard en zelfs de bewegingen van Anna tijdens “Moving On” voelden kleiner aan dan ze effectief waren. De Noorse bewoog vlot over het podium en sloeg er toch in om een woonkamer gevoel te bewaren. Op een brave, maar toch aangename manier gingen Anne of the North en haar muzikanten steeds harder spelen waardoor we samen met haar op een gestaag tempo in de juiste stemming konden komen. Tegen dat “Someone” aanbrak werd er wat bewogen in de zaal en tijdens “Leaning on Myself” werd er zelfs meegezongen. De goed gevulde AB Club was wat braaf, maar liet hun appreciatie wel merken door in interactie te gaan met de muziek.
Anna of the North zocht op andere momenten dan weer de interactie op door simpelweg te vragen om mee te zingen, maar eveneens door mensen in het publiek aan te spreken. Fans die ze eerder sprak op een regenachtige show werden al gauw aangesproken en ook enkele Noren uit het publiek wisten niet aan een gesprekje te ontsnappen. Dat de artiest Noors is werd ook duidelijk met “Nesten narkoman”, een gevoelig Noors nummers dat een nieuwe kant van Anna of the North toonde. Het publiek leek wel te genieten van de Noorstalige muziek, dus een tweede of derde lied in Anna’s moedertaal had geen kwaad gekund. Doorheen de avond werd het wel duidelijk dat de artiest er van hield dat het publiek makkelijk kon meezingen, wat zelfs bij nummers die je niet kende tegen het derde refrein vaak mogelijk was. De aanstekelijke en feelgood popsongs waren dus vaak niet al te ingewikkeld, en soms misschien zelfs net te simpel. Tijdens “Call Me” werd het publiek bijvoorbeeld uitgenodigd om ‘C-A-L-L’ herhaaldelijk mee te zingen, alsof ze nog moesten leren spellen. Desondanks was het wel een fijn nummer, maar opvolger en endorfineshot “Waiting for Love” deed er wel nog eens meerdere scheppen bovenop. Het feest leek losgebarsten en de uitbundigere popsongs deden vlekkeloos hun interende.
Tijdens die meer uptempo nummers waren de Sigrid-vibes soms sterk aanwezig, maar dat liet niemand aan het hart komen. Dankzij haar vrolijke uitstraling wist Anna of the North de nummers goed te verkopen aan haar fans, en die wouden graag meer. Een luid applaus na “No Good Without U” (dat van een stevige baslijn werd voorzien) was daar bewijs van en ook de verrassend stevige gitaarsolo tijdens “Nobody” smaakte naar meer. De popsongs stonden dus stevig in de schoenen en een zomers festival gevoel waaide de zaal in. Op het einde gaf Anna of the North toe zich ervan bewust te zijn dat sommige mensen alleen hitje “Lovers” kennen, wat dan ook een mooie kers op de taart werd. Als tweede kers (of slagroom) kwam er “Believe” van Cher nog bij, dat gewoon op een bandje speelde terwijl Anna nog even stond te viben op het podium en de zaal in dook om daar met fans op de foto te gaan. De down to earth uitstraling van tijdens de show werd nadien gewoonweg verder gezet, wat het gezellige karakter van de avond nog eens extra kracht bijzetten
Anna of the North maakte er een leuke avond van in de AB Club. Ze nam ons mee in haar woonkamer en naar een festivalweide. De reis van A naar B voelde heel organisch aan met hier en daar nog een tussenstop in de vorm van een interlude of leuk praatje. Haar knus enthousiasme en de goed gezinde muzikanten maakten er samen het beste van, waardoor er zonder potten te breken een goeie, intieme popshow werd neergezet. Er gebeurde weinig onverwacht, maar Anna of the North werkte wel doeltreffend waardoor het altijd leuk bleef. Dat velen de muziek niet al te goed kenden bleek bovendien geen probleem, want Anna of the North nam het publiek moeiteloos mee in haar wereld. De Noorse zette met andere woorden een uiteenlopende doch samenhangende set neer die zelfs de aarzelende aanwezigen wist te overtuigen.
Facebook / Instagram / Website
Setlist:
Bird Sing
No One Knows You Better
Moving On
Someone
Leaning On Myself
The Dreamer
Interlude
Dream Girl
Give Me Your Love Back
Call Me
Waiting for Love
Interlude
Nesten narkoman
No Good Without U
Nobody
My Love
Playing Games
Lovers
