De uitdaging voor menig artiest anno 2026 is om jezelf keer op keer opnieuw uit te vinden. Zonder al te ver af te wijken van wat je eerder deed, maar net genoeg om relevant te blijven. Tessa Rose Jackson deed dat op de meest eerlijke manier die je maar kan bedenken. Ze ruilde haar artiestennaam Someone, waarmee ze een statement wilde maken dat de muziek op de eerste plaats stond, in voor de naam die ook op haar paspoort staat. Dichter bij jezelf kan je bijna niet komen en als je dat dan ook nog eens combineert met het verderzetten van de muzikale rode draad waaraan je al jaren werkt, weet je dat haar nieuwe plaat The Lighthouse een bijzonder stukje muziek is. Na anonimiteit en mysterie, mochten we met onder meer “Built to Collide” en “The Bricks That Make The Building” al kleine stukjes van haar album ontdekken dat we vanaf vandaag in z’n geheel kunnen ontdekken.
Hoewel Jackson met The Lighthouse haar vijfde langspeler voorstelt, voelt het meer dan ooit als een frisse start. Een nieuw begin waarmee de artieste ons meeneemt in een kleurrijk en turbulent verhaal. Een dat vooral gebaseerd is op echte emoties en oprechte ervaringen. De spits wordt afgebeten door titeltrack “The Lighthouse”, een song die zich als een golf van kalmte om je schouders slaat en warm weet te houden op moeilijke dagen. Het filmische geheel wordt gekenmerkt door de stem van Tessa Rose Jackson die net als een vuurtoren de weg wijst in het donker. Wie zijn ogen sluit, ontdekt een wereld opgemaakt uit eindeloos veel tinten blauw, terwijl de strijkers het geheel van een dramatisch randje voorzien en de tijd zachtjes voorbijschuift.
Die lijn wordt doorgetrokken op “The Man Who Wasn’t There”, waar een dreiging zich in het arrangement van de song nestelt. Het zachte, gemoedelijk klinkende nummer krijgt op die manier wat tegengewicht, waardoor de heldere stem helemaal tot zijn recht komt. Iets wat doorheen de hele plaat steeds weer zal opvallen en een zekere houvast biedt voor zij die de weg al eens kwijt durven te raken. Op de song verwijst de artieste naar de levens die we hadden kunnen leiden, alsof je kijkt naar een alternatieve realiteit.
Wat eens klinkt als een frisse lentedag gevangen in een liedje, verhult een meer beladen realiteit die enkel aan het licht komt wanneer de luisteraar dat wil. Waar we de dauw op het gras zowaar kunnen waarnemen met al onze zintuigen op “The Bricks That Make The Building”, vertelt het nummer ook het verhaal van een kind dat zich afvraagt waar het vandaan komt en zich realiseert dat het bloed dat door zijn aderen stroomt niet alleen van hem of haar is. Het is de gelaagdheid in de songs die de plaat tot een uiterst persoonlijke luisterervaring maakt, waarbij je zo ver in de interpretatie van de woorden kan gaan als je zelf wil.
Als luisteraar krijg je alle tijd om de kleuren en texturen te ontdekken die Tessa Rose Jackson maar al te graag gebruikt. Daarin valt op dat we vooral een verdieping krijgen van wat we eerder al te horen kregen in plaats van een verbreding van haar kleurenpalet. “Dawn” mag ons dan wel uitdagen om onze roestige heupen zachtjes los te maken en ons zachtjes wakker te schudden, maar een echte verrassing is de song niet. Dat hoeft ook niet. Meer zelfs, daar lijkt The Lighthouse helemaal niet voor gemaakt. Hoewel de thema’s niet altijd de meest voor de hand liggende zijn of de meest toegankelijke insteek krijgen, zorgt de instrumentatie voor zekerheid.
Een huis dat ruikt naar vers gemalen koffiebonen en croissants die net uit de oven komen, de zon die verlegen haar stralen op de wereld richt en een licht gekraak van de platenspeler. Het klinkt als een perfecte zondag en dat gevoel lijkt Tessa Rose Jackson helemaal te vatten in haar “Grace Notes”. De song is zowaar een uitnodiging om de tijd uit het oog te verliezen en dat voornamelijk door het warme gitaarspel dat hand in hand gaat met een zanglijn die nog net dat tikkeltje beter klinkt als je je ogen sluit. Naar het einde van de plaat toe wordt het allemaal weer wat luider. Een arrangement vol verrassingen biedt zich aan op “Wild Geese” en het lijkt bijna alsof je naar een schilderij kijkt dat steeds meer van zijn geheimen prijsgeeft. Dat is exact wat de Brits-Nederlandse met dit album doet: de luisteraar uitnodigen om al zijn zintuigen in te schakelen en muziek te ervaren, zover als die dat zelf wil.
Op haar nieuwste langspeler toont Tessa Rose Jackson dat er altijd licht in het donker is. Met songs die net zo persoonlijk als universeel klinken, laat de artieste ruimte voor de interpretatie van de luisteraar. Het leven vieren klonk nog nooit zo kalm en rustgevend, maar meer dan dat leren we ook dat de dood onverbiddelijk deel uitmaakt daarvan en dat we die niet altijd als iets duisters moeten zien. Wie de klanken en woorden de tijd geeft om te groeien, heeft een parel van een album in handen.
Facebook / Instagram / website
Ontdek “Grace Notes”, ons favoriete nummer van The Lighthouse in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
