Ieder zo z’n blauwe maandag. Als we de verschillende online kanalen mogen geloven, is de derde maandag van januari de meest deprimerende dag van het jaar en laat dat dit jaar net de dag zijn dat saturdays at your place voor het eerst een bezoekje aan België bracht. Gelukkig was er van een depressieve sfeer geen sprake in Antwerpen, in tegendeel. De Amerikaanse band uit het stadje Kalamazoo is namelijk op Europees tour om hun tweede album these things happen nog wat meer onder de aandacht te brengen. De liefhebbers van wat goede emo volgens het boekje kunnen zeker iets aanvangen met saturdays at your place en met een eerste optreden in België lijken ze stilaan ook bij ons van de grond te komen. Een uur, twintig nummers en een band die alsmaar meer in hun sas kwam te zitten; saturdays at your place liep allesbehalve een blauwtje in Kavka Oudaan.
Spare Kid kon hun busje nog eens van stal halen, want deze bende uit Rijkevorsel mocht eerder ook al naar Eindhoven om het Nederlandse publiek in stemming te brengen voor saturdays at your place. De band, die zelf overigens aangeeft muziek te maken voor wie heimwee heeft naar Groezrock, kende vorig jaar een best succesvol jaar. Shows op Slam Dunk Antwerpen, Jera On Air of zelfs het Britse festival 2000trees onderstrepen hun honger en die koers trekken ze graag door in 2026. Er komt een nieuw album aan en ook op het podium oogt het tegenwoordig stabiel en professioneel. Het viertal stak een goede energie in hun nummers en overtuigde met uiterst zuivere zang en veel goesting. Bij de oproep of iemand pintjes kon gaan halen werd er niet lang gesukkeld, want nog voor de aanvang van het daaropvolgende nummer stonden een dozijn vers getapte pintjes op het podium. Spare Kid was de Kempische vrolijkheid, met het metier van een goed geoliede Amerikaanse poppunkband.
Nog geen kwartier later stond alles in gereedheid voor Carly Cosgrove uit Philadelphia. Het drietal droomt al sinds hun begindagen van een tour door Europa en ziet dat dankzij saturdays at your place momenteel in vervulling komen. Dat ze in deze regio al wat fans hebben, bleek aan de reacties van het publiek, want meezingen was niet meteen een zeldzaamheid. Alhoewel je hun muziek op papier niet bijster inventief of origineel kan noemen, voegen ze live toch iets meer eigenheid toe aan de nummers. Echt veel stageprésence hebben ze desondanks niet te bieden, al maakt dat hun speelstijl er niet minder om. Het was technisch zeer verzorgd en ieder van de drie speelde met een eigen inleving. Als hoogtepunt noteerden we “Headaches” dat op een bepaalde manier echt binnen kwam en slotakkoord “Not My Job”. Hoewel het hier en daar wat inzakte, was het Belgisch podiumdebuut van Carly Cosgrove de moeite waard om vroeg voor af te zakken.
“welcome”; zo simpel kan het soms zijn. De instrumentale albumopener van hun nieuwe album was tegelijk ook het nummer waarop de band hun opwachting maakte op het podium. Wat meteen opviel: ze stonden best wel op een afstand van elkaar en dat was een juiste keuze om ieder voor zich hun eigen draai te vinden op het podium. Ondertussen heeft de band al wat kilometers gemaakt, maar het blijft toch nog een beetje wennen. En dat merkte je gisteren. Hoewel “cross my heart” en “pourover” over de juiste gretigheid beschikte, had het drietal nog wat meer minuten nodig om los te komen. De bindteksten van Esden Stafne waren in het begin nogal onwennig en gingen over pakweg fietsen in hun thuisland, de schoonheid van Antwerpen met nieuwe en oude architectuur en de wafelkwestie. Het waren in ieder geval nog best charmantische pogingen om zichzelf en het publiek iets losser te krijgen, al lukte dat uiteindelijk nog het beste met hun muziek.
Gitarist Mitch Gulish leek dan wel niet de tijd van zijn leven te hebben op podium, dat weerhield hem niet om zeer geconcentreerd en foutloos door nummers zoals “i’d rather be in michigan” en het energieke “loon mobile pt 3” te fietsen. Iets meer inleving zagen we bij Gabe Wood. De drummer leek bij ieder nummer zijn muts meer voor zijn ogen te trekken en zo blind op zijn vellen te kloppen. Het was overigens impressionant om te zien hoe hij het bewerken van zijn drumhuiden regelmatig combineerde met zangstukken. Wood’s stembereik en ruigheid boden een goede dynamiek met Stafne’s zang en bracht waar nodig wat meer hoeken en of zelfs rust. Het drietal ging als coherent geheel werkend collectief in een stijgende lijn en kreeg het aanvankelijk nog wat terughoudend publiek goed mee. “hospital bed” en “it’s always cloudy in kalamazoo” werden zo aardig meegezongen en op de eerste rijen zagen we de fans harder en harder mee wiegen op de muziek.
Op de een of andere manier maakte saturdays at your place hoe verder het optreden vorderde meer los in het publiek. Niet geheel onlogisch, want op een podium overstijgen ze ook gewoon de pure emopunk en voegen ze facetten toe die de song boeiender en pakkender maken. Voor “eat me alive” wuifden de handen mooi mee en de studievrienden raakten dankzij “what am i supposed to do?” de snaren die het publiek nog meer in vervoering bracht. We zagen de Vans-schoenen harder en harder meewippen en hoorden meer en meer stembanden de refreinen meezingen. De gebruikelijke emo-elementen waren daarmee zeker aanwezig, al behoedde saturdays at your place zichzelf van de clichés door gewoon beter en met meer plezier te spelen. De verhouding tussen nieuw en oud hielden ze overigens ook ergens tussenin, wat voor slimme tempowissels en verschillende energielevels zorgde.
Het was een al bij al vrij compacte set waar het einde nog eens het onderste uit de kan haalde. De eerste rij ging redelijk hard op de tonen van een bevrijdend “waste away”, maar het hek was pas echt van de dam bij “tarot cards”. Het nummer heeft inmiddels meer dan dertien miljoen streams en is daarmee met grote voorsprong hun populairste nummer en dat zagen we aan de uitbundige reactie van het publiek. Er waagden zich zelfs een paar moedige fans aan wat moshwerk en voor we het goed en wel beseften rees opeens nog een eenzame crowdsurfer de lucht in. saturdays at your place pakte hun moment, al sloten ze liever af met een diepzinnig nummer. “i give in” was rustiger van tempo en niet even euforisch als de voorganger, maar toch kwam het nummer binnen en voelde het als een passend slotstuk. saturdays at your place toonde zich in Antwerpen een band van de groei en progressie die met elk nummer beter, strakker en overtuigender werd. Het vermogen om nog mooie dingen te betekenen, is zeker aanwezig en met nog wat met tours op de teller zal het publiek in grotere getallen ook wel volgen.
Setlist:
welcome
cross my heart
pourover
forest bubbles
future
fetch
i’d rather be in michigan
strawberry
loon mobile pt 3
forever
hospital bed
it’s always cloudy in kalamazoo
eat me alive
stay
what am i supposed to do?
first of all
coffee cups
waste away
tarot cards
i give in
