© LOTUS
De Amazone. De longen van de wereld. Zonder dat immense woud aan de andere kant van de aardbol zou onze planeet er een pak minder leefbaar uitzien. Wat de Amazone voor de wereld is, zijn de jeugdhuizen voor de Belgische muziekscene. Het zijn de kraamkamers voor opkomend talent en de levensaders van zoveel undergroundscenes. Ook LOTUS weet dat maar al te goed. De Antwerpse punkband liet doorheen de jaren de bakstenen van menig jeugdhuis uit zijn voegen trillen en deed dat in 2017 ook in JC Bouckenborgh, waar hij destijds de komst van The Road To Calvary vierde. Gisteren keerde de band terug naar die vertrouwde grond, waar hij met het gloednieuwe Forever Martial onder de arm opnieuw de boel op stelten kwam zetten.
Alleen kwam LOTUS gisterenavond niet, want voor deze releaseshow had de band naar eigen zeggen ’the holy trinity’ van de Belgische punkscene opgetrommeld. Burning Kross was de eerste daarvan en mocht vervolgens ook als eerste aan de bak. De groep bracht meteen een hoop kabaal richting het Antwerpse kasteelpark, met een even grote hoop woede over alles wat krom en rot is aan de wereld van vandaag. Terwijl de band er stevig op los ramde, brulde zanger Tom Durinck over oorlogen, geweld en alles wat daarbij komt kijken. Geen al te gezellige onderwerpen, maar daar was de set van Burning Kross door zijn intensiteit ook niet voor gemaakt. Wel kon je merken dat het soms net iets te veel wilde. Hier en daar was het met tracks als “MY WAR”, “KILLING TIME” en het bikkelharde “DEATH SQUAD” net wat te luid en werd het daardoor soms meer raggen dan echt raak meppen, al zat de onderliggende woede wel van begin tot einde op de juiste plek. Misschien had net iets meer verfijning de doorslag kunnen geven om echt aan te slaan, want nu was het vooral een botte stormram die hard binnenkwam, maar geen klap uitdeelde die ons echt bijbleef.
Op voorhand was het nog maar de vraag of Mitraille wel kon spelen. Drummer Arno Sels had enkele maanden geleden zijn pols gebroken en drummen gaat helaas niet al te makkelijk als je in het gips zit, maar gelukkig was de rappe trommelmepper op tijd weer voldoende opgelapt om zijn drumstel in elkaar te rammen, waardoor Mitraille gewoon kon aantreden. Dat hadden we geweten ook, want de moderne hardcoreband was vanaf opener “One More Last Goodbye” op oorlogspad en hield zich geen seconde in. Met onder meer “Laundry Tonight”, “Fuck You I’m Going On Tour” en “You Make Me Feel Sad”, die allemaal een pak steviger klonken dan we ze uit de studio kennen, joeg Mitraille er een set doorheen die smeekte om een moshpit. Die kwam er niet en het bleef tamelijk kalm op de vloer, maar de band trok zich daar vrij weinig van aan. Aan hen lag het alleszins niet, want Mitraille bleef gewoon stevig doorgaan en ramde er tegen het einde met “Humdrum Blues” nog een laatste keer alles uit.
‘Ik wil ze aan het dansen krijgen’, had SPARE KID-bassist Kane Breugelmans zich vooraf voorgenomen. Waar de rest van de affiche meer richting de hardcorekant van het punkgenre leunde, waren de poppunkheren eerder de vreemde eend in de bijt. Toch kreeg de band het voor elkaar om met zijn iets geliktere sound de nodige hoofden heen en weer te krijgen, waarbij nieuwkomer “Alone Together” dankzij zijn zwaardere bite nog het best aansloeg. Je merkte duidelijk dat het publiek na die track om was en de groep stilaan in de armen sloot, waarbij zelfs voor het rustigere “Tightrope” de aandacht netjes behouden bleef. SPARE KID pakte de zaal in en toen afsluiter “Preoccupied” door de speakers knalde, zagen we midden in het publiek zelfs wat toeschouwers voorzichtig heen en weer schuifelen. Valt dat ook onder dansen? Voor deze ene keer wel en zo kwamen de grote plannen van Kane toch nog uit.
Voor LOTUS zelf begon, hing er toch even een andere sfeer in Bouckenborgh. De Antwerpse chainpunkband stond gisteren namelijk maar met drie op het podium en frontman Jelle Laurijssen liet vooraf ook verstaan dat bassist Jente Otten ontbrak. Veel woorden wilde hij daar niet aan vuilmaken, want nog voor hij echt kon uitleggen wat er precies speelde, schoot de emotie zichtbaar al in zijn keel en kreeg hij enkel een ‘fuck, dees gaat kut worden’ eruit. Dan maar doen waar LOTUS het best in is: lawaai maken. Dat deed het in de openingsfase vooral met werk van het recente Forever Martial. De avond stond logischerwijs vooral in het teken van de nieuwe plaat en de eerste vier nummers van de set volgden netjes de volgorde die ze ook op de lp kregen.
In rap tempo kregen we “Forever Martial”, “The Headshrinker”, “Welt” en “Vlaanderen Ontdooid, België Voltooid” voor onze kiezen en en hoorde je dat LOTUS er ondanks de tegenslagen meteen stevig op zat, waarna het publiek al snel volgde en de ene na de andere moshpit uit zijn lijf gooide. Halverwege ging het helemaal los. Bij “JLD” en “Tyranny of Being”, dat met een gastvocalist nog wat extra venijn meekreeg, bereikte de pit zijn kookpunt en veranderde de vloer voor het podium in een kolkende mensenmassa. Mensen vielen bijna over elkaar als bowlingkegels en de boel ontspoorde volledig, maar dat leek niemand ook maar een seconde erg te vinden.
Ook Laurijssen leek het amper te deren en op zijn beurt dook hij tijdens “The Violence” en “The Rift” zelf het publiek in. Van daaruit zong hij grote delen van beide nummers, terwijl de menigte om hem heen rustig doorging met de chaos. Dat leverde niet alleen mooie beelden voor het netvlies op, maar het leek hem ook zichtbaar op te peppen. Tussen de nummers door sprak hij zijn dankbaarheid uit voor alle energie die het publiek terug het podium op slingerde en gaf hij toe dat dit een van de weinige shows ooit was waar hij echt tegenop had gekeken. De zichtbare emoties dropen ervan en ergens hoorde je die brok uit het begin nog steeds, maar de zanger knokte zich met hulp van het publiek door de set heen.
Met “De Leste is den Beste” en “Sycophant” drukte LOTUS op het einde de turboknop in en perste het nog een laatste stevige sprint uit, waarna de band na de slotnoot vrij snel van het podium verdween. Dat deed het niet voordat het jeugdhuis hem een luid applaus had meegegeven, iets dat na alles wat eraan voorafging meer dan verdiend aanvoelde. Veel tegenslagen, maar uiteindelijk ging in Bouckenborgh toch gewoon nog het dak eraf. Precies zoals het ook in 2017 deed.
