We omschreven het al in ons artikel over “No Peace”, maar het album Valley of Death is toch wel het neusje van de zalm wat betreft de discografie van Lionheart. De heren uit Californië wisten op die plaat hun eerder uitgewerkte hardcoreformule verder aan te scherpen en kwamen daardoor met behoorlijk scherpe messen voor de dag, wat resulteerde in het sterkste werk tot op heden. Zo’n sterk werk levert ook meteen een stevige fundering op en daar maakt Lionheart nu maar al te graag gebruik van, want met Valley of Death II krijgt de plaat van toen een ferm vervolg.
Valley of Death II gaat eigenlijk naadloos verder waar Valley of Death ophield. Het nieuwe werk behandelt het overleven in een harde wereld, onvoorwaardelijke loyaliteit aan de eigen cirkel en de voortdurende strijd met persoonlijke demonen, thematiek die in 2019 ook al stevig hoorbaar was in de teksten van Lionheart. Qua sound sluiten de twee ook strak op elkaar aan. De Amerikanen hanteren net als toen dezelfde formule van grove breakdowns, lompe riffs en agressieve attitude. Een exacte kopie willen we het niet noemen, maar de groep vindt op Valley of Death II allesbehalve het wiel opnieuw uit.
Die aanpak wordt meteen duidelijk vanaf opener “Bulletproof”, dat in alle facetten een typische Lionheart-track is. “Bulletproof” opent met een strakke, mid-tempo groove waarbij de riffs bewust niet al te complex zijn, maar wel er meteen voor zorgen dat het hoofd heen en weer gaat. De gangvocals, het gespuw van Rob Watson en de opbouw zonder haken of ogen maken het plaatje compleet, waardoor het nummer ook meteen uitgroeit tot een van de sterkste wapenfeiten van het album. Tegelijkertijd legt “Bulletproof” ook het bekende pijnpunt bloot dat we daarnet al aanhaalden: het voelt niet nieuw. Ook tracks als “Ice Cold” en “Salt The Earth” zijn zeker solide te noemen, maar botsen op hetzelfde probleem. Natuurlijk werden op Valley of Death de stenen gelegd waarop de band vandaag de dag nog altijd bouwt, maar zeven jaar later mocht dat toch wel iets meer nieuwe elementen opleveren.
De enige poging tot iets anders horen we op “No Peace”. Het nummer kent wel degelijk een dreigende en agressieve ondertoon, maar laat tegelijk een ander geluid horen dan we normaal van Lionheart kennen. Op “No Peace” kiest de band namelijk voor een rustigere aanpak. Een gedurfde stap, ware het niet dat de track zelf eigenlijk de minste van de hoop is. Het is het saaie, normale schaap in een veld vol opgepompte soortgenoten die strak staan van de adrenaline. We voorspelden al dat “No Peace” zou dienen als rustmoment, maar eenmaal op de volledige plaat zakt “No Peace” volledig weg tussen het geweld van de rest.
Achter de knoppen zaten Neil Westfall van A Day To Remember en LANDMVRKS-zanger Flo Salfati, met een strakke en tot in de puntjes uitgewerkte mix als resultaat. De agressieve vlag die Lionheart altijd voert zit diep in het DNA van de plaat verweven en is daarmee constant hoorbaar, maar dat betekent ook dat alles permanent op scherp staat. Vooral tegen het einde beginnen daardoor de eerste haarscheurtjes hoorbaar te worden. Doordat we de hele tijd door elkaar gerammeld zijn, liggen we al bijna voor pampus voordat de finale tik wordt uitgedeeld en zo komt afsluiter “Death Grip” niet meer aan als de zware klap die het had moeten zijn. En als we het toch over “Death Grip” hebben, dan kunnen we net zo goed de totaal onopvallende gastbijdrage van A Day To Remember-gitarist Kevin Skaff vermelden. Op plaat is hij amper tot niet hoorbaar en voegt daardoor nauwelijks iets toe, maar via deze weg krijgt die alsnog zijn spotlampje.
Valley of Death II is in zekere zin solide, maar is precies wat de titel belooft: een vervolg op Valley of Death. Alles wat in 2019 voorbij kwam, vindt in 2026 opnieuw zijn weg richting een plaat en echte vernieuwing of groei blijft uit. De status die de eerste van de twee meekreeg wordt dan ook niet geëvenaard. Want waar die nog verraste met zijn scherpte, voelt het vervolg vooral als een veilige herhaling. Maar aan de andere kant is dit album juist precies wat fans van dit soort hardcore zullen zoeken.
Nu Valley of Death II uit is, is ook meteen de Europese co-headlinertour met Madball van start gegaan. Voor die tour komen de twee, met Gideon en Slope als supports, op 20 januari richting de Main van de Tilburgse 013, terwijl het enkele dagen later op 24 januari in een uitverkochte Trix staat.
Ontdek “Bulletproof”, ons favoriete nummer van Valley of Death II in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
Valley Of Death II werd niet geproducet door Will Putney deze keer, wel door Neil Westfall van A Day To Remember.
Groetjes!
Ik zie al wat er fout ging. In het persbericht stond zijn naam, maar dat ging over de mixing van Welcome To The West Coast III. Ik pas het aan, thanks!
Awesome!
Goeie recensie btw!
Groetjes!