Het is toch behoorlijk gek om te bedenken dat State Power pas twee rondjes om de zon heeft gemaakt. Sinds de groep in 2024 voor het eerst van zich liet horen met “Gates of Hell”, ging het namelijk behoorlijk hard. Nog geen halfjaar later lag met The Year of the Harvest een eerste ep op tafel en amper vijf maanden daarna volgde met Final Hour alweer de volgende. Met succes, want met die ep brak State Power volledig door en scoorde de groep passages op Jera On Air en Into the Grave, terwijl het ook nog mocht openen voor onder meer Knocked Loose, Drug Church en Fleshwater. Een flink cv dus voor een tweejarige, dat nu met debuutalbum Hyperstition nog wat verder wordt aangedikt.
Flink aangedikt welteverstaan, want de aanvulling op het résumé van de Utrechters wordt niet geschreven met een fineliner, maar met een dikke permanente markerstift. Zo eentje die je bij marktkramers ziet als ze in koeienletters een aanbieding op een stuk karton kalken. En daar houden de vergelijkingen niet op, want State Power heeft op Hyperstition eveneens iets moois in de aanbieding. Het brengt namelijk op zijn debuutalbum een stevige bak hardcore waarin crossoverthrash à la Power Trip, lompe breakdowns zoals bij Knocked Loose en melodieuze hardcore in de lijn van Comeback Kid moeiteloos in elkaar overlopen. Toch niet bepaald de minste referenties.
Bij “Schizoscene” en “The Sin of Empathy” hoor je die geslaagde mengelmoes misschien wel het sterkst. Eerstgenoemde mocht enkele maanden geleden het spits afbijten als eerste single, maar weet nog altijd stevig binnen te komen door zijn thrashende riffs en zijn smerige breakdown. Daarbovenop komt dan nog een refrein dat nog plakkeriger is dan honing en zich daardoor met gemak aan je trommelvlies vastkleeft, terwijl het ook nog iets in zich heeft dat bijna automatisch uitnodigt om uit volle borst mee te schreeuwen. “The Sin of Empathy” zoekt het vervolgens nog wat nadrukkelijker in de melodieuze hardcore, zonder dat het ook maar iets van zijn slagkracht verliest. Klinkt het daardoor een beetje veel als Comeback Kid? Ja, toch wel, maar het heeft alsnog voldoende van zichzelf om daadwerkelijk als State Power over te komen.
Op andere momenten trekt State Power dan weer zonder pardon alle registers open. Melodie gaat naar de achtergrond en de groep komt als een neushoorn doorheen de speakers. Fier zwiert die zijn hoorn in het rond en beukt hij met tracks als “Gnaw”, “Swing” en “Spoils of Empire” alles omver wat voorbij komt. Vooral eerstgenoemde heeft een flinke dosis crossoverthrash in de aderen en dankzij een passage van Curselifter-frontvrouw Rosa Jonker is het een van de bruutste sloopkogels van de plaat, terwijl “Swing” die vervolgens aansluitend nog eens vrolijk en met een rotvaart heen en weer laat zwieren. Het nummer is het kortste van de verzameling, maar bevat met zijn breakdown, die zowat de helft van “Swing” vult, misschien wel het meest vernietigende moment van Hyperstition en knalt de eerder genoemde sloopkogel daarmee met volle vaart tegen onze trommelvliezen.
Zelfs wanneer State Power met “No Time” aan het einde van de rit is beland, lijkt de tank nog lang niet leeg. Voor een laatste keer gaat het gaspedaal volledig tegen de vloer, want tijd om te verspillen aan loze klappen lijkt er niet te zijn. Iets dat eigenlijk een volledig album lang geldt. Hyperstition is namelijk een krachtpatser van jewelste waarbij State Power voortdurend hard uithaalt, maar tegelijk genoeg gevoel voor melodie toont om te blijven plakken. Met weinig missers als gevolg is Hyperstition over de gehele breedte een opvallend sterke debuutplaat. Waarom opvallend? Omdat de groep op zijn eerste langspeler klinkt alsof ze al jaren onderweg is, terwijl ze in feite pas twee rondjes om de zon heeft gemaakt.
Wie die krachtpatser straks ook live aan het werk wil zien, krijgt daar gelukkig nog voldoende kansen voor. Op 26 september viert State Power de komst van Hyperstition met een releaseshow in De Helling in Utrecht. Daarna duikt de groep ook nog twee keer op Belgische bodem op: op 3 november in Magasin 4 in Brussel als support van Inhuman Nature en op 5 december in Trix in Antwerpen tijdens de releaseshow van Spare Kid.
Ontdek “Schizoscene”, ons favoriete nummer van Hyperstition, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
