Stel, je hebt je leven helemaal op een rijtje. De zaken lopen goed, je schrijft muziek aan de lopende band en bent samen met de partner die je altijd al wilde hebben. Wat een heerlijk leventje heb je dan. Zo ging dat ook bij The Kid LAROI, tot er een haar in de boter kwam en zijn relatie met popsentatie Tate McRae in de soep liep. Weg fijne gevoelens, hallo treurigheid! De Australiër stopte zijn zo goed als afgewerkte album in de koelkast en besloot om al die narigheid zijn pen uit te laten vloeien, wat uiteindelijk leidde tot BEFORE I FORGET.
We zien wel vaker dat een kapot liefdesleven een rode draad is in platen, maar op BEFORE I FORGET ligt het er wel heel dik op. Geen enkel nummer gaat voorbij zonder dat de vertrokken schaduw van McRae ergens opduikt. Of het nu gaat over gemis, schuldgevoel of het eindeloos blijven rondmalen in de eveneens eindeloze gedachten. Telkens weer belanden we in dezelfde emotionele cirkel en de Australiër lijkt amper nog vooruit te willen kijken. Normaal vinden we dat graven niet erg, voor zulke zaken moet zeker ruimte zijn om het te bespreken, maar The Kid LAROI slaat hier toch wel behoorlijk in door. En zelfs daar valt zo nu en dan nog iets uit te halen, ware het niet dat de muziek zelf net zo inspiratieloos blijft als de thematiek eentonig aanvoelt.
Het album begint nog redelijk goed. “ME + YOU” en “JULY” zijn twee ingetogen popsongs waar een vrij uitgedunde The Weeknd-saus overheen zit, maar door die saus nestelen ze zich wel meteen in het betere segment van de plaat. Het zijn zeker geen hoogvliegers in het huidige popraplandschap, daar voelen ze nog altijd iets te plastiek en te berekend voor. Ook “PRIVATE”, de sterkste track van BEFORE I FORGET, zal waarschijnlijk niet in de geschiedenisboeken van het genre belanden. Het nummer is echter zeker niet verkeerd. Instrumentaal zit het redelijk goed en ook de emotie die de rapper erin legt is voelbaar, zonder dat het verdrinkt in een bak treurnis. Een trend die echter geen volledig album weet vol te houden.
Na “PRIVATE” begint het namelijk aan een val die met het ingetogen, veilige “RATHER BE” nog niet al te veel vaart neemt, maar daarna wel in een duikvlucht naar beneden schiet. “A PERFECT WORLD” is geschreven op het niveau van een eerstejaars kunstopleiding en bevat teksten die amper de diepte in gaan. Het is een continue stroom aan open deuren intrappen met makkelijk gevonden metaforen en voorspelbare narratieven. Voeg daar ook nog een flinke laag plastic fantastic aan toe en je krijgt een track met vooral veel leegte. Het komt niet binnen, terwijl er met man en macht geprobeerd wordt een emotionele snaar te raken. Over “5:21AM” kunnen we kort en krachtig zijn: deze had al tijdens de demofase richting het containerpark gemoeten.
We willen niet meteen met de AI-vinger wijzen, maar in de tweede helft van BEFORE I FORGET krijgen we toch sterk het gevoel dat hier ome ChatGPT is gebruikt. De prompt? “Schrijf acht middelmatige breakup-popraptracks die bij tieners erin gaan als zoete koek, maar eigenlijk amper iets voorstellen.” Neem bijvoorbeeld “I’M SO IN LOVE WITH YOU”, een nummer waarvan de titel meteen ook de volledige inhoud prijsgeeft. De sound die de song meekreeg kan je onderhand kopen op de lokale weekmarkt en bevat eigenlijk niks wat we nog niet eerder hebben gehoord, terwijl daarbovenop een tekst komt die iets te veel riekt naar een eenzijdige liefdesverklaring. De hoeveelheid aandringende kreten die The Kid LAROI tijdens het nummer brengt is zelfs een beetje smerig te noemen. Het zijn teksten gericht aan iemand die al lang verder is, romantiek die gevaarlijk dicht tegen het soort ‘blijven proberen’ aanleunt. Iets waar we in Vlaanderen de voorbije jaren helaas al een te bekend gezicht bij kreeg, alleen is het dit keer in de vorm van muziek in plaats van sms’jes.
We dwalen af, terug naar de prompt. Zoals we al zeiden bevat de tweede helft van de plaat weinig tot geen sterke punten. Het is een eenheidsworst van inwisselbare producties en herkauwde emoties, waarin geen greintje creativiteit te bespeuren valt. Ook op het einde is het lachen met kiespijn. Het trio van “MAYBE I’M WRONG”, “HER INTERLUDE” en “BACK WHEN YOU WERE MINE” voelt in zijn geheel enorm clichématig en hoewel het alle drie net iets anders brengt, blijft het inhoudelijk steken op hetzelfde niveau van vlakheid. De vorm die de plaat aan het begin had is volledig verdwenen en ingeruild voor een gemakzuchtige brij met weinig inhoud.
Wil je een muzikaal sterk album horen dat met een minimale spreiding aan creativiteit in elkaar is gestoken, dan raden we BEFORE I FORGET vooral af. Maar als je drie kwartier lang een man wilt horen vertellen hoe kut het wel niet is dat zijn relatie voorbij is, dan is deze plaat echt recht in je straatje. Dat is dan ook meteen het enige doel van BEFORE I FORGET: gebroken hartjes helen. Het zal ons dan ook niet verbazen als je deze plaat binnenkort bij je vijftienjarige tiener op de slaapkamer weerklinkt, net op het moment dat diens vlam het na één maand voor bekeken hield. Al moeten we toegeven dat we “PRIVATE” ook nog wel eens een keertje stiekem door onze eigen slaapkamer gaan blazen.
Ontdek “PRIVATE”, ons favoriete nummer van BEFORE I FORGET in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
