Aminé is een van de vele illustere voorbeelden die bewijzen dat artiesten in deze tijden veel meer dan enkel muzikanten zijn. Als modeontwerper bracht hij onlangs nog een paar blinkende groene sneakers uit in samenwerking met New Balance en koestert hij de droom om als filmdirecteur in de voetsporen van zijn idool Quentin Tarantino te stappen. Tussen al dat creëren door zou je bijna vergeten dat de Amerikaan ook al een paar jaar meedraait in hiphopland. Zijn raps waren zeker in zijn begindagen best scherp en hard, terwijl zijn laatste projecten toch een ietwat dansbaar kantje hebben. Zijn gezamenlijk project met KAYTRANADA, Kaytranimé, was een tamelijk geslaagde zijsprong en dit jaar bracht hij met 13 Months of Sunshine zijn meest ambitieuze album tot dusver uit. We hadden dan ook gehoopt dat diezelfde ambitie en visie ook zou doorschemeren op de bijbehorende tour, maar met een vrij statische show in De Roma koerste Aminé niet per se overtuigend richting de finish.
Wij stonden stipt op tijd klaar aan de startlijn, maar van Aminé was rond negen uur nog geen spoor te bekennen. Zijn tour-dj MadisonLST bleef aan de lopende band nummers met elkaar mengen en zijn mashups zaten best goed in elkaar, maar na een tijdje begonnen we onze horloge meer en meer in het vizier te krijgen. Sterallures? Of zat hij misschien nog vast in Parijs? Niets van! Om twintig na negen werden de mashups eindelijk ingewisseld voor de beats van “Arc de Triomphe” en voor we het goed en wel konden beseffen stond Aminé opeens vrolijk huppelend op het podium. Een makkelijke starter om de beentjes los te krijgen en zichzelf in het zadel te hijsen. Op deze Tour de Dance wil de Amerikaanse rapper zijn fans in beweging krijgen en toch bleef het feestje ondanks “Riri”, “Sossaup” en “4EVA” eerder gezapig. De vibes waren hoe dan ook wel aanwezig en maakten doorheen het optreden nog wel een aantal sprongen.
Het begin van het concert werd nogal ontsierd door een paar kleine technische problemen. Tussen de nummers door moest Aminé zijn techniekers een paar aanwijzingen geven, waardoor hij zelf ook even tijd nodig had om een te worden met de zaal en zijn Belgische fans. Tenminste wist hij dat hij in Antwerpen was en – goed geïnformeerd dat hij was – dat de rest van het land parking is. De feiten zijn met andere woorden zelfs tot in het verre Portland gekend. Muzikaal bleef het echter nogal een beetje statisch en bovendien vonden we het best spijtig dat heel wat nummers werden afgekapt. We snappen de intentie om in een uur zoveel mogelijk nummers geperst te krijgen, maar het mag niet ten koste gaan van de dynamiek en verhaallijn van het optreden. Zelfs nummers als “Yellow” of “RATCHET SATURN GIRL” moesten het daarbij ontgelden, al waren er met onder andere “Charmander” toch ook een paar uitzonderingen op de regel.
De productie van het Europese luik van deze Tour de Dance was ietwat aangepast om ze conform op het podium te krijgen. Er was een vrij groot led-scherm neergepoot en daar werden bij elk nummer best coole en vooral kleurrijke visuals op getoond. De artistieke ader van Aminé was zo tastbaar en bracht ons op pakweg “Vacay” naar zonnige oorden. Op een miezerige herfstdag als gisteren kan wat warmte zeker niet schaden en in dat opzicht was het slim gezien om de zomerse sfeer van 13 Months of Sunshine uit te spelen. De titeltrack, “13MOS”, was voor Aminé bovendien de ideale song om zijn veelzijdigheid uit te puren en te tonen dat hij ondanks ook een lichtjes andere sound nog altijd een flink stukje kan rappen. Dat hier en daar zijn stem op de backtrack meeliep, deed overigens geen afbreuk aan zijn rapkunsten, want ook wij weten dat je de sprint ook alleen maar kan winnen door het goede voorwerk van het peloton.
Op zich zat Aminé best comfortabel in zijn zadel. Naar ons gevoel geregeld zelfs iets te goed. Af en toe mag je ook wel eens demarreren en zelf proberen de koers te maken, alleen gebeurde dat ondanks de vele nummers en zijn sympathieke aard net iets te weinig. Het publiek vibede wel gewoon duchtig mee en had een goede tijd. Zijn bondige r&b-tweetal “Heebiejeebies” en “DR. WHOEVER” waren kort voor de laatste kilometers nog best aanzienlijk, maar De Roma had goesting in een sprint en zo schoot Aminé een paar versnellingen hoger. “REEL IT IN” – een van zijn bekendste nummers – werd op cruise control-modus gebracht en bleef zo mooi binnen de lijnen kleuren, terwijl de sfeer dankzij “Spice Girls” nog eens best pikant werd. De koers werd uiteindelijk doodgedaan met “Caroline” en dat zonder overtollig te moeten jubelen. Het werk was verricht en de encore – een reprise van “Arc de Triomphe” – was metaforisch het moment om nog een laatste keer op het podest te kruipen en de prijs in ontvangst te nemen.
Met een dik uur deed Aminé niet meer dan het hoogstnodige en toch gingen de meesten achteraf niet met een gewrongen gevoel naar huis. Voor een groot stuk heeft dat te maken met de positieve ingesteldheid waarmee hij op het podium staat, maar ook met het feit dat hij ondanks nogal wat gemakzuchtige keuzes zelf ook zijn pret had op het podium. Ook al kenden gisteren niet alle fans de teksten woord voor woord uit hun hoofd, vibeden ze een heel uur mee en deden ze de Tour de Dance letterlijk alle eer aan. Voor de beste hiphopshow van het jaar moest je dus op deze vrijdagavond niet in De Roma zijn, maar als Aminé démarreerde was hij wel moeilijk af te stoppen.
Setlist:
Arc de Triomphe
Riri
Sossaup (KAYTRANIMÉ cover)
Woodlawn
4EVA (KAYTRANIMÉ cover)
Yellow
Why?
RATCHET SATURN GIRL
New Flower!
meant2b
Charmander
Vacay
13MOS
Mad Funny Freestyle
BLACKJACK
Shimmy
Burden
Compensating
Sage Time
REDMERCEDES
SHINE
Heebiejeebies
DR. WHOEVER
REEL IT IN
Spice Girls
Caroline
Arc de Triomphe
