Baxter Dury @ Ancienne Belgique (AB): Op stap met de zotte nonkel

Baxter Dury een levende legende noemen is misschien wat kort door de bocht, maar de Brit is wel zonder meer een figuur. De zoon van wijlen Ian Dury is al zowat heel z’n leven actief bezig in de muziekwereld, wat ervoor zorgde dat niet alleen klinkende namen als Noel Gallagher en Jarvis Cocker fan werden, maar dat vandaag de dag ook een Charli xcx en Fred again.. hem bewonderen. Dat toont meteen ook aan dat de man een nogal breed spectrum aan genres meester is, niet in het minst omdat er relatief recentelijk zelfs een samenwerking met laatstgenoemde producer verscheen. Dat zorgde niet alleen voor een kennismaking met een nieuwe generatie fans, maar evenzeer voor een volgende deur die zich opende: die van de ruwe elektronica. Het nieuwe Allbarone werd naar eigen zeggen een ‘BRAT voor boomers’, maar bovenal ook gewoon een fantastische plaat waarin de Britse Serge Gainsbourg zich strak in het pak kroont tot koning van de dansvloer.

Die moest echter eerst ingepalmd worden met woorden, want in de Ancienne Belgique mocht gisterenavond eerst nog Joshua Idehen het voorprogramma verzorgen. De in Engeland geboren Nigeriaan die in Zweden woont koos daarvoor echter niet de makkelijkste weg, maar het werkte wél. Zijn woorden over het leven, kritiek op de maatschappij en liefde voor het bestaan werden door enkel een dj ondersteund, maar achteraf gezien was het toch zijn persoonlijkheid die de bindende factor was. In zijn bindteksten sloop bijvoorbeeld een vleugje comedy, net doordat de man zonder schroom zei waar het op stond. “Mum Does The Washing” was een voorzichtig hitje, dat werd onthaald door veel liefde en de allereerste Nigerean Wave (van voor naar achter, in plaats van van links naar rechts) in de AB ooit. Joshua Idehen ging uiteindelijk nog hoogstpersoonlijk de voorste rijen bedanken voor de persoon die ze waren, om daarna knuffels te gaan uitdelen aan de merch. Sympathiek figuur!

Dan was Baxter Dury zelf een halfuurtje later toch van een ietwat ander kaliber. Uiteraard óók sympathiek, voor alle duidelijkheid, maar wel op zijn eigen manier. De Brit is bij zijn geboorte namelijk in een vat charisma en imago gevallen, waarna ze speciaal voor hem het woord ‘cool’ hebben uitgevonden. Een beetje de zatte nonkel waar je eerder goeie vrienden mee bent dan familie; de man die alleen al met zijn uitstraling het feest in gang kan trappen. “Alpha Dog” vatte het eigenlijk meteen allemaal vrij goed samen: een prima groove, het hemd op half zeven en Dury zelf die ogenschijnlijk met al een paar glaasjes op uit de pub kwam gevallen. Dat je anderhalf uur lang niet wist of het allemaal deel was van een act of dat er effectief verdovende middelen in het spel waren, maakte het des te cooler. De kennismaking mocht er met andere woorden zijn, en dat zonder een woord te spreken.

Dat zou Baxter Dury overigens het hele concert lang, afgezien van het zingen natuurlijk, niet doen. De man deed zijn bindteksten wel tijdens de nummers aan de hand van houterige dansmoves, furieuze gezichtsuitdrukkingen of geklop op zijn borst. Je merkt dus: er zat een soort opgekropte energie in de ietwat lome groove, die elk moment in je gezicht kon ontploffen. De Brit vond zo het midden tussen pakweg The Streets en een minder serieuze versie van Soulwax, en dat zorgde voor een prachtig chaotische synergie. In “I’m Not Your Dog” deed de dame die de elektronica onder handen nam – zij zong overigens het meest – het in het Frans, terwijl de frontman zelf het aan de stok kreeg met zijn microfoonstatief. Altijd met de nodige cool, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

Baxter Dury liet de groove spreken in de Ancienne Belgique, met daarbij toch een flinke scheut Allbarone. “Mockingjay” ontpopte zich ook op het podium tot een bad vol zwoel en furieus mysterie, maar ook “Return of the Sharp Heads” was op z’n minst een hoogtepunt te noemen. Dat vooral ook doordat in dat soort nummers de sterkte van de driekoppige begeleidingsband opviel. Alle kleuren van de regenboog vlogen door je gehoorkanalen, terwijl de Brit elk nummer bracht al was het zijn grootste hit. Door de chaotiek en stijlvolle rusteloosheid die de man in zich had, voelde het publiek echter ietsje te braaf aan, al ontdooide het in de buik van de set wel definitief. Dury’s stappenteller was al lang tilt geslagen toen “Kubla Khan” de Ancienne Belgique een eerste keer echt in lichterlaaie zette.

Ergens hielp het daarbij ook wel dat het nooit echt als een écht concert aanvoelde. Zingen kun je hetgeen Baxter Dury doet met de beste wil van de wereld niet noemen, maar zelfs de praatzang die hij furieus blijft brullen is ook niet goed. Het is echt der de manier waarop hij het doet, dat alles meer dan goed maakt. Een beetje als vrienden onder elkaar, net door het lak aan de wil om alles perfect te moeten doen. Van de “Palm Trees” naar “Miami” was maar een kleine stap, maar de groovy vibes bleven in grote getallen toenemen. “Cocaine Man” brak enorm cool open, waarbij de Brit zich ook effectief de koning van de avond waande en die zo nog een extra energie-injectie inspoot. Het tweeluik “Allbarone” / “Schadenfreude” zorgde voor elektriciteit in de lucht en zette de kroon op een episch coole disconacht.

Die zou uiteindelijk nog bijna eindigen op een sisser met een bijna onnodige bisronde, al redde “Prince of Tears” gelukkig veel. Een emotionele en liefdevolle twist gaf het einde van het feestje een melancholische toets, en zo mochten we ons allemaal vrienden van de frontman noemen door samen te dansen op “Baxter (these are my friends)”. De armen wijd, het hart op de juiste plaats: Baxter Dury was oprecht dankbaar voor zijn set in de Ancienne Belgique. En hij had zich geamuseerd; iets dat anderhalf uur lang aanstekelijk werkte. Zo hard zelfs, dat de avond voorbij was voor we het goed en wel beseften. De zatte nonkel entertainde en beleefde, maar liet die vonk vooral ook overslaan op de zaal en líét beleven. Als Will Smith wankelend door de straten van Miami, of beter: als Baxter Dury, wankelend door een Britse pub.

Baxter Dury staat begin juli op Down The Rabbit Hole.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Alpha Dog
Hapsburg
I’m Not Your Dog
The Night Chancers
Mockingjay
Almond Milk
Oi
Aylesbury Boy
Return of the Sharp Heads
Kubla Khan
Pleasure
Palm Trees
Miami Cocaine Man
Allbarone
Schadenfreude

Mr. W4
Celebrate Me
Prince of Tears
Baxter (these are my friends)