Dat Baxter Dury wel eens de Britse Serge Gainsbourg wordt genoemd, mag niet verbazen voor wie zijn discografie erbij neemt. Acht albums heeft de Britse rasperformer al op zijn conto en niet zelden zijn die gedrenkt in spoken word, prominente baslijnen, cinematografische arrangementen en een sleazy charme van jewelste. Met zijn aanstekelijke pop-, rock- en discomelodieën die vaak uit de jaren zestig en zeventig lijken weggelopen, weet hij al 25 jaar de gemoederen te beroeren. Kortom: de status ‘zoon van’ (Ian Dury) is hij al lang ontgroeid, maar toch bleek bovenstaande formule, naar eigen zeggen, aan een update toe.
Enter topproducer Paul Epworth (Florence + The Machine, U2, Adele…) die hem tot nieuwe inzichten brengt. Samen spendeerden ze heel wat tijd in de studio en gooiden ze alles om. Het is te zeggen: Epworth nam geen voldoening met de demo’s die hij te horen kreeg en begon dan maar zelf met muziek maken. De twee raakten in hyperfocus en twee maanden later was daar Allbarone: een collectie van negen futuristische en gedreven popnummers met een elektronisch randje. En wat mogen we blij zijn dat Epworth hier na vijf jaar nog eens de studio voor introk. Een dijk van een album is het geworden, met geen grammetje teveel aan.
Titelnummer “Allbarone” valt meteen met de deur in huis. Een strakke beat en vinnige elektronica trekken ons de clubscene in. Dat is geen verrassing als je weet dat de Brit gefascineerd is geraakt door artiesten als Charli xcx en Fred again..; maar niet gevreesd: dit is en blijft desondanks nog steeds een Baxter Dury-plaat. Getuige daarvan zijn de scherpe, bij momenten hilarische teksten. ‘Big fat Olympic, Ozempic hips’ klinkt het bijvoorbeeld al spottend op “Return Of The Sharp Heads“, dat ons op een haast meditatieve manier doet meeknikken dankzij een repetitief synthlijntje en vrouwenkoor.
Nog zo’n tekstuele spielereien vinden we op “Schadenfreude“, waarin Dury zijn leedvermaak bezingt. De titel alleen al verdient enkele sterren voor spitsvondigheid. Maar ook muzikaal is dit een sterke creatie: pulserende dance met een uitstekende groove, die toch erg donker en onderkoeld aanvoelt. “Kubla Khan” doet daar nog wat intensiteit en gekkigheid bij: vettige synthesizers suizen je constant rond de oren en staan garant voor een epische reis die pas stopt bij de laatste noot. Even voelt het alsof we in een retrofuturistisch universum zijn beland waarin Dury zijn muzikale duivels ontbindt. Zo ruig hoorden we de zanger nog nooit.
Geen futurisme op “Alpha Dog”, maar een katapultering richting oldschool disco. Het aantal sferen dat Dury op één album kan scheppen is kortom bewonderenswaardig te noemen. En dan moet het beste nog komen. Want wat is “Hapsburg” een onweerstaanbaar, melancholisch pareltje geworden. Robotachtige stemmen en een drumcomputer vormen de onderkoelde hartslag van het nummer. Ook “Mockingjay” is er boenk op: een strijdlied als het ware, vernoemd naar de gelijknamige Hunger Games-film. De rebellen van dienst deze keer: Instagram-gebruikers die hun revolutionaire intenties op hun stories posten, wetende dat het daar bij blijft. Een sterke melodie en een goede scheut ironie: het werkt aanstekelijk!
Allbarone is met andere woorden een collectie nummers die een pak meer urgentie uitademt dan Dury’s andere werk. Zijn vakmanschap in combinatie met de finesse en popkennis van producer Epworth: het blijkt een gouden formule te zijn waar we in de toekomst maar al te graag meer van horen. Geen getalm of onnodige ‘vullertjes’ hier, elke song voelt doordacht aan en draagt bij aan de rollercoaster waarin je als luisteraar wordt meegesleept. Van futurisme tot nostalgische nonchalance: deze rit wil je koste wat kost uitzitten.
Op dinsdag 25 november stelt Baxter Dury zijn nieuwe album voor in de Ancienne Belgique.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Hapsburg”, ons favoriete nummer van Allbarone in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
