© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)
Na heel wat shows in de nasleep van Blood Money, een zwangerschap en een welverdiende rust, bracht Larkin Poe in de eerste maand van dit jaar het nieuwe album Bloom uit. De gezusters Lowell mogen zich gerust als een van de hedendaagse topnamen in de bluesy rock bestempelen en hebben doorheen de jaren een welbepaald publiek aan liefhebbers opgebouwd. Met hun nieuw album keerde de Amerikaanse groep een beetje meer terug naar de roots van blues en dat is des te meer te horen op de deluxe-versie die eerder deze herfst verscheen. Wie Larkin Poe echter echt wil voelen, die moet de band maar eens aan het werk zien. En exact dat deden we gisteren in De Roma in Borgerhout.
Son Little is als artiest al een tijdje onder ons en toch vliegt hij al even lang onder de radar. Geboren in het Amerikaanse Philadelphia als zoon van een predikant leerde hij al op jonge leeftijd de onvervalste ‘rhythm & blues’ kennen. Ook nu stroomt dat nog door zijn bloed en die gave deelde hij met veel plezier met het Belgische publiek. Hij hield het weliswaar knus en gezapig, maar net door de nummers zo dicht mogelijk bij hun ziel te laten deed hij een uiterste goede zaak. Son Little was tevens goed ingespeeld met zijn band en dat bood voldoende zuurstof om geregeld ook een beetje te improviseren Vooral tijdens het knap verlengde “About Her. Again” leverde dat sterke momenten op, al deed ook het laatste nummer “Neve Give Up” veel goeds. Zijn warme stemgeluid was als een knetterend vuur dat met mooie vonken voor leuke taferelen kon zorgen, en dat zich ook leende om de stemmetjes van het publiek samen te brengen in een mooi koor. Son Little was gisteren bovenal authentiek en speelde zonder franjes veertig mooie minuten bij elkaar.
Het podium was gedecoreerd met enkele planten en de backdrop was mooi versierd met bloemen; het thema van de avond was dus al best goed af te leiden uit de visuele opstelling die de band had laten klaarzetten. Larkin Poe was gekomen om te oogsten wat het al enkele jaren succesrijk aan het planten is. Om klokslag negen uur begonnen de zussen uiterst sympathiek en joviaal met “Nowhere Fast”. Een eerste solo op de slide gitaar liet daarin niet lang op zich wachten en dat typerende Larkin Poe-geluid verspreidde een zekere relaxte sfeer in de zaal. Wat ruis door de luidsprekers zorgde voor wat krakende tonen, maar dat technische probleem werd net voor “Mockingbird” vakkundig volgepraat door Rebecca Lovell. Ongebruikelijk waren haar uitgesproken lange bindteksten niet, want wie Larkin Poe ooit eerder aan het werk zag, die weet dat dit wel bij de show hoort. Een storende factor is het desondanks niet en het schept net een nog dichtere band tussen de groep en het publiek.
Deze tour was op allerlei vlakken er toch eentje van het meest bijzondere soort voor de zussen Lovell. Rebecca Lovell was enkele weken voor de start namelijk nog maar net bevallen en toch wou ze deze zes weken durende rondreis door Europa voor geen geld van de wereld verzetten. Haar plaats is namelijk op het podium, naast haar zus Megan, en dat maakte ze meermaals op zeer sterke wijze duidelijk in de eerste helft van het optreden. Voor “Summertime Sunset” namen de twee ons nog mee naar hun heimat Nashville en dat deden ze uiteraard met een hoop solo’s en al dan niet geplande jamstukken. Van Tennessee gingen we enkele ogenblikken later naar “Bluephoria” – een wereldje dat ze op Bloom zelf hebben geschapen. Het is een nummer met behoorlijk wat metaforen over en voor het leven in verweven, en waar je ook hun volwassenen schrijfstijl uit kon waarnemen. Het jeugdige sentiment is ondanks hun leeftijd – ze zijn beide inmiddels in de dertig – nooit verloren gegaan en dat hield ook het optreden telkens weer goed in leven.
De twee namen samen met hun band de tijd die ze nodig hadden om er een leuke avond van te maken. Het akoestische intermezzo – waarmee ze de fans doelbewust terugkatapulteerden naar het bluegrass-tijdperk – viel in ieder geval in de smaak. “Southern Comfort” werd waar wij stonden helaas wat overstemd door geroezemoes, maar eenmaal de oren gespitst waren kon er ten volle genoten worden. De volledige band verzamelde zich met een aantal andere typerende bluegrassinstrumenten rond één microfoon en zorgde op die manier voor kippenvel. Ook “Little Bit” kon op die manier bekoren en dan was er ook nog een Ozzy Osbourne-eerbetoon met het nog maar recent geschreven “Devil Music” dat in een barbershop kwartetversie gebracht werd. Larkin Poe kan dus niet alleen rocken, maar wist dus ook de genres te eren waar het de meeste inspiratie uit plukte. De overgang van het akoestische naar het elektrische verliep via “Bad Spell”. Terug op volle snelheid liet Rebecca Lovell het ook niet na om ons nog even mee te nemen op de tourbus. Het bracht een leuke luchtigheid in het nummer en het mooiste van al: we waren nog lang niet op onze eindbestemming.
De tourbus had nog enkele haltes paraat in de vorm van nog een handvol nummers, en aangezien het de laatste show van de tour was, voelde je dat Larkin Poe nog net iets meer overgave en ziel in de nummers goot. “Pearls” rockte er lekker op los, “Wanted Woman – AC/DC” werd live in een aangepaste versie gespeeld die met nog een paar fraaie slide gitaarsolo’s werd voorzien door Megan Lovell, en voor het laatste “Bolt Cutters & The Family Name” stapten we uiteindelijk nog eens over op een locomotief. De ‘whoop whoop – yeah yeah yeah’ werd door het publiek gedragen en de band kwam met een kruissnelheid aan op haar eindbestemming. Er waren weliswaar nog voldoende kolen om nog er nog een extra rondje aan toe te voegen. Een aantal fanatieke fans vond dat ook het ideale moment om de band opnieuw op het podium te verwelkomen aan de hand van enkele bordjes met teksten die ze in de lucht staken. De groep bedankte royaal door middel van “Bloom Again”. De zussen gingen vocaal in duet en kregen op die manier nog een van de laatste keren de zaal mee.
Touren blijft voor Larkin Poe ook voor een stuk een familiegebeuren en zo maakte Tyler Bryant ook nog even zijn opwachting op het podium. De echtgenoot van Rebecca Lovell is met zijn eigen band even niet op tour en zag dat als uitstekende excuus om haar een paar dagen te vergezellen op tour. Gisteren nam hij in het laatste nummer “Come On in My Kitchen” – een cover van Robert Johnson – de gitaar in de hand en ging hij nog in een plezant soleerduel met Megan Lovell. Het getuigd van grote klasse als je op die manier na bijna twee uur spelen het concert kan beëindigen. Larkin Poe had het spelplezier na zes weken touren nog altijd in zich en kon op die manier oogsten wat het jaren aan het stuk heeft gezaaid. De twee zussen hebben, hoe je het ook draait of keert, hun stempel gedrukt op het genre en tonen dat ze live op een podium nog heel wat indrukwekkender klinken dan op plaat. Maar nu is het vooral tijd om terug te gaan naar Nashville, te genieten van het (kersverse) gezinsleven en deze tour nog even te koesteren.
Setlist:
Nowhere Fast
Mockingbird
Easy Love Pt. 1
Summertime Sunset
Bluephoria
If God is a Woman
Deep Stays Down
Southern Comfort (akoestisch)
Little Bit (akoestisch)
Devil Music (akoestisch)
Bad Spell
Pearls
Wanted Woman – AC/DC
Bolt Cutters & The Family Name
Bloom Again
Come On in My Kitchen (Robert Johnson cover) (met Tyler Bryant)
