Waarom beginnen we in godsnaam bij Itches altijd eerst een heel verhaal op te dissen over het feit dat dat trio uit de Kempen komt? Dat is heel eenvoudig op zich; omdat de Kempen de leukste streek is in Vlaanderen. De bomma’s staan er nog in hun voorschort voor de reusachtige, perfect gemaaide voortuin te keuvelen over het weer terwijl de bompa’s de duiven weer de til in fluiten. Elke dag eet men er dikke boerenworsten, gekocht bij de plaatselijke boer en die saucissen worden overgoten met een dikke, vette vleessaus die je aders stante pede doen dichtslibben. Iedereen heeft er nog gewoon een ouderwetse telefoon met een draaischijf en om acht uur ’s avonds zit iedereen voor de buis om afleveringen te kijken van de ‘gat in pluim shows’ van Ron Brandsteder en Jos Brink. De zwaluwen scheren er net boven de grond, gaan pijlsnel naar omhoog om zich ten slotte te rusten te zetten op de telefoondraden. Dat zijn de Kempen. Aldaar is er in Vorselaar, de gemeente met tientallen kapelletjes, een band gesticht die krabt wanneer het jeukt. Dames en heren, we hebben het over Itches, een trio dat van die bomma van daarnet een Oxo of een soepje van Royco krijgt aangeboden terwijl snedige rocknummers worden gerepeteerd en nadien op tape worden gepleurd. Nu ook op vinyl, de groeven die niet liegen over gebruikte noten en akkoorden.
“Indians” mag het startschot geven van een lp bomvol harde rocknummers en we horen er “All Day And All Of The Night” van The Kinks tussen de regels in. Het was ons al opgevallen bij de vooruitgeschoven single “Hurry” dat de band van de gebroeders Davies als inspiratie heeft gegolden voor dit album. We maken ons trouwens op voor een relatief korte luisterbeurt van een dikke vierentwintig minuten, want tien nummers zijn de geschenken die Itches uitdeelt. Wat alvast héél erg opvalt, is het analoge geluid dat over elke song gedrapeerd ligt. Laat dat nu net de enorme sterkte zijn van het album, het feit dat de hele plaat lijkt opgenomen te zijn op een viersporenband uit de jaren vijftig of zestig. Hierdoor krijgt een lp die zo vers is als een croissant op zondagochtend direct een nostalgisch kantje, alsof de plaat al zestig jaar lag te rijpen in de lemen bodem van Vorselaar. Komt “Done” ook van dat kneuterige, Vlaamse gehuchtje? Itches maakt een formidabele countryrocksong die volgens ons alleen kon gemaakt worden in Utah, Wyoming of Arizona. Die gitaarsolo! Laat deze gitaarpartij horen aan Hank B. Marvin van The Shadows en die man gaat van colère door zijn eigen handen schieten omdat hij dit nooit zelf heeft uit de snaren getoverd.
En “Mahahual” dan! Het lied duurt maar een minuut, maar we dromen onverwijld van een lange rit over de Route 66 in een open Amerikaanse Cadillac met stijlvleugels terwijl dit loeihard uit de luidsprekers schalt. We draaien af naar het strand van Cancún in Mexico waar de agaveplantjes groeien om er Mezcal uit te distilleren. We zetten ons op het witte zand en beslissen om nooit meer op te staan. Ja, dat krijgt Itches vanuit het druilerige Vlaanderen in een enkel minuutje klaargespeeld. Straf, héél straf! We laten onze cassette gewoon verder draaien voor “Analogue Curse” en zoeken een potlood om terug te draaien naar het begin van deze schijf want dit is me daar een nummertje geworden dat noopt tot het verpletteren van golven met onze surfplank. Het drietal heeft ons ‘in the zone’ gebracht, het territorium waar surfers rond een kampvuur zitten en de haren, tenen en vingers vol hagelwit zand zitten.
Op bepaalde momenten worden we gekatapulteerd naar een kletsnatte nacht ergens in een kroeg in Londen waar we van avondschemering tot ochtendgloren drinkbroeders worden van onbekenden, vrienden voor enkele uren. Zo klinkt “Without You”, alsof we tijdelijk ons bloed mengen met het rode levenssap van kameraden die we nooit meer zullen weerzien, maar die voor de rest van ons leven in ons geheugen zullen gebeiteld staan. Op “Superficial Soul” heeft iedereen voldoende geestrijke drank binnen om op de tafels te staan dansen als een stel verloren gelopen Neanderthalers en breken we de boel af en zelfs onder het goedkeurend oog van de barman. Dit is feesten, een sfeer creëren die ons toestaat om door tafels en barkrukken te zakken, maar toch nog de tegenwoordigheid geeft om wat ponden op tafel te leggen voor de aankoop van nieuw meubilair.
Van Vorselaar over Mexico naar Londen en dat op hoop en al vierentwintig minuten. “By Heart” mag de rangen sluiten en dat is heel goed gekozen omdat dit een nummer is waarbij iedereen met zijn verzopen kop en met de armen en benen helemaal kapot geschud weer gaat zitten en elk onnozelste grapje bulderend lachen veroorzaakt. We zijn helemaal kapot, volledig opgebrand en we vinden het geweldig. We gaan nog niet slapen. We reizen de hele route nog eens af. We steken de cassette weer in, zoeken een plaats waar spek met eieren worden geserveerd en laven ons aan meerdere koppen modder van honderd procent Arabica. De bomma staat al in het repetitiekot van het trio, de eetwaren en de koffie dampen en ze zegt dat het goed is. Bompa heeft al zijn duiven ondertussen teruggefloten en komt ook eens kijken want hij herkent de muziek uit zijn jonge jaren. Hij zegt ook dat het goed is.
We hopen echt dat Philippe Peeters, Jonas Torfs en Arno Sels tijdens de lentemaanden en de zomermaanden mogen aanschuiven aan de feestdissen van de festivals. Geef die drie gasten een knoert van een backstagepas en laat hen de podia innemen. We zijn er duizend procent zeker van dat met het vorige album Two Flies In One Clap en deze House Animal Included onder het klokkenspel een band is ontstaan die het publiek trakteert op een zalige achtbaan van gedreven rock. Ja, we weten dat die metafoor een torenhoog cliché is, maar ‘cliché’ is gewoon een ander woord voor ‘pertinente waarheid’. We doen de hele tijd ‘brrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr’. Dat hebben we nog geleerd van frontman Peeters uit het nummer “Hurry”! En de voortuin, die is tot op de millimeter correct gemaaid!
Itches doet alvast een hele rondreis bij de oostelijke, Duitse buren. Dat ligt niet ver van België! Check zeker de sociale media van de band voor tickets, data en plaatsen. En veel plezier alvast!
Ontdek “Hurry”, ons favoriete nummer van House Animal Included, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
