Als FKA twigs iets doet, dan is dat nieuws. En dat vooral omdat ze zichzelf doorheen de jaren zo’n magisch imago heeft toegeëigend. Dat is natuurlijk één ding, maar het waarmaken is een andere zaak. En als je de kans krijgt… man, wat een innemende performance zet Tahliah Debrett Barnett dan neer. Áls, want de Britse durft wel eens een (reeks) concert(en) om de meest uiteenlopende redenen af te zeggen. Bijna hadden ook wij dat scenario aan ons been, toen FKA twigs eerder dit jaar haar gloednieuwe EUSEXUA-verhaal live zou gaan voorstellen. De Oost-Europese en Amerikaanse shows werden om productionele redenen, en vooral zonder al te veel info, geschrapt, maar de Hallen van Schaarbeek hadden wél geluk. De Britse zette daar zonder meer een van de beste concerten van het jaar neer, maar daar blijft het niet bij.
Een plaat uitbrengen, daarrond zaalshows brengen en dan nog een rondje langs de festivals; het is het klassieke traject dan een artiest volgt. Maar FKA twigs zal altijd haar uiterste best doen om haar eigen pad te blijven bewandelen. Zo ook in dit hoofdstuk, want het EUSEXUA-verhaal blijkt zowaar nog niet afgelopen. Geen deluxe-versie of een reeks herwerkingen, maar een volledig nieuwe plaat in het verlengde ervan. EUSEXUA Afterglow vormt een soort sequel, een andere kijk op het verhaal. Waar EUSEXUA zelf aanvoelde als strelingen uit de hel, lijkt FKA twigs zich op Afterglow te richten op verlangens naar de hemel. Donker blijft het altijd, maar de uitdaging komt er wat minder door.
Was het dan wel nodig om EUSEXUA Afterglow te maken? Zeker wel, want FKA twigs blijft gewoon goeie muziek maken, hetzij op een ietwat andere manier. Het ruwe randje vanop de voorganger is vervangen door een meer straight forward dromerig geheel. Dat de albumcover nu is veranderd in een meer chaotische, lichtere en ook kleurrijkere zangeres, is iets dat zich al in de eerste seconden weerspiegelt. “Love Crimes” toont namelijk meteen aan wat er van de rest van plaat verwacht mag worden; een soort nazomerende afterparty, waarbij er niet aan verbloeming gedaan wordt. De feiten liggen op tafel: dit is een plaat over seks en verdriet – vaak zelfs in één nummer. Waar dat op EUSEXUA in een soort massage voor de hersens werd gegoten, mikt FKA twigs hier echter wat meer op hypnose.
Het is op Afterglow een beetje zoeken naar de gloed in de duisternis, met “Wild And Alone” als een van de hoogtepunten. De samenwerking met PinkPantheress voelt tegelijkertijd even nochalant als juist aan, waardoor je als het ware definitief wordt gezogen in het beeld dat FKA twigs wil schetsen op deze plaat. “HARD” is in dat opzicht de perfecte binnenkopper – weliswaar binnen het geheel. Een tekst als ‘If you’re gonna love me, do it right and love me hard / Take me hard / Do it hard’ laat dan ook weinig aan de verbeelding over, en zo begint het zweet toch op een bevreemdende manier van de muren te druipen. Precies de manier waarop Barnett het wil.
“Cheap Hotel” bereidde ons daar als single al op voor, waardoor het geheel achteraf gezien iets beter binnenkomt. “Touch A Girl” fonkelt zo richting een meer expliciete versie van EUSEXUA, want kort door de bocht zou je Afterglow gerust kunnen zien als een soort handleiding naar intimiteit – zonder daar doekjes rond te wikkelen. Dat de plaat naarmate ze vordert alsmaar ‘vuiler’ begint te klinken, is uiteindelijk ook weinig verrassend. “Predictable Girl” schuurt langs alle kanten en ook “Sushi” schakelt plots een paar versnellingen hoger door de toevoeging van Precious. Die laatste zorgt zelfs voor een soort shift in ervaring, waardoor het nummer misschien wel het meest aanleunt bij zijn voorganger. Ook afsluiter “Stereo Boy” past wel in dat laantje, doordat FKA twigs haar innerlijke Björk nog eens bovenhaalt en zo voor een gloeiend einde zorgt.
En dat is dus allemaal wel goed en aangenaam, maar het is bij een sequel toch altijd moeilijk om niet de vergelijking te maken met het origineel. Oké, ‘het origineel’ is ook niet meteen de juiste benaming, maar je snapt waar we naartoe willen. Met EUSEXUA Afterglow brengt FKA twigs ons dus vooral een aangename afterparty van de fantastische plaat die ze ons begin dit jaar schonk. Ze snijdt dit keer wat minder diep (“Piece of Mine”) of valt wat vlakker uit (“Lost All My Friends”), waardoor de indruk die ze nalaat minder spectaculair aanvoelt dan vorige keer. Maar goed, dat maakt van Afterglow daarom geen slechte plaat, want als zeven à acht nummers van de elf wel gewoon uitstekend klinken, kan je onmogelijk van een minder album spreken. FKA twigs doet al bij al dus gewoon nog altijd waar ze goed in is; haar eigen pad bewandelen. En alsjeblieft, stop daar nooit mee.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Sushi”, ons favoriete nummer van EUSEXUA Afterglow in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
