Marcus Brown is een audiofiel pur sang. Al van jonge leeftijd aan is hij geïntrigeerd en geïnteresseerd in de geluidsmogelijkheid en het creëren van een zo goed mogelijke geluidskwaliteit. Zijn scherpe oren heeft hij daardoor al best vroeg ontwikkeld en zo belandde hij niet toevallig op de gerenommeerde Berklee College of Music. Daar leerde hij niet alleen de kunst van het producen, maar zette hij ook zijn gitaarkunsten verder op punt. Het was dus vooral een kwestie van tijd alvorens hij Nourished by Time zou opstarten om zijn eigen sound te ontwikkelen. Na een geslaagde introductie in 2023 met Erotic Priobitic 2 bracht hij in augustus dit jaar zijn nieuw album The Passionate Ones uit. Het album kon her en der op lovende recensies rekenen en ook in België is Nourished by Time een artiest die op een zekere erkenning kan rekenen. Zijn show in Trix Bar was namelijk uitverkocht en dat zorgde voor een al bij al zeer leuke sfeer.
Om half negen nam eerst nog Joviale plaats op het podium. De Britse artieste bracht in september haar debuutalbum Mount Crystal uit en zorgde met een korte bloemlezing alvast voor de juiste stemming voor Nourished by Time. Tot op zekere hoogte deed de muziek van Joviale ons wat denken aan de muziek van Charlotte Adigéry & Bolis Pupul, al waren er ook een heleboel nummers waar ze vooral heel hard als zichzelf klonk. Je zag en hoorde een artieste aan het werk die duidelijk weet waar ze mee bezig is en met haar muziek voorlopig een goede balans heeft gevonden tussen toegankelijk en toch nog redelijk leftfield. De nummers bleven in haar halfuurtje vaak in eenzelfde sfeer hangen, maar dat was volgens ons net de sterkte van Joviale om iedereen mee te kunnen krijgen. De goesting om haar album Mount Crystal eens op te zetten, heeft ze bij ons al aangewakkerd en daarmee was haar passage in Trix best geslaagd.
Marcus Brown en zijn twee muzikanten hebben al een behoorlijk intense tour achter de rug. Sinds begin september zijn ze haast onafgebroken op de baan om The Passionate Ones voor te stellen en dat hoorde je gisteren ook aan de manier hoe de nummers gisteren live overkwamen. De songs hebben stuk voor stuk hun finale vorm gevonden en konden live daardoor nog iets meer brengen dan de al zeer puike studioversies. “Automatic Love” was daar een eerste voorgeleide van. Het nummer klonk als een geesteskind tussen Blood Orange en Prince, en kreeg zo de hoofden al redelijk snel in beweging. Ook op de tonen van “Idiot in the Park” zagen we iedereen in Trix Bar mee viben. Brown ging voor een vrij ‘luchtig’ begin en voorzag op zijn synths een heerlijk naadloze overgang naar “Shed That Fear”. Op zich was hij nog best in zichzelf gekeerd, al is hij in het algemeen sowieso al niet echt de meest extroverte muzikant.
Live laat hij zich op deze tour bijstaan door twee multi-instrumentalisten. Hun belangrijkste eigenschap is dat ze ook een behoorlijk poosje overweg kunnen met synthesizers en toetsen over het algemeen, en Brown op die manier nog beter kunnen ondersteunen om zijn nummers tot leven te laten komen. Zo kwam “It’s Time” alles vrij goed samen en kreeg de song via deze opstelling nog een frisse draai. De twee muzikanten bespeelden geregeld echter ook hun bas en elektrische gitaar, en zorgden zo op hun beurt voor extra groove en dromerigheid. De drums liepen desalniettemin van een drumcomputer, al had dat ook wel zo zijn charmes. Op het best harde “Daddy” kwam de verbinder in Nourished By Time bovendrijven en op “9 2 5” waren het dan weer zijn vocals die nadrukkelijk in beeld kwamen. Als uitmuntende zanger zal hij de geschiedenisboeken niet ingaan, maar hij weet er met zijn stembanden wel iets unieks uit te puren dat best goed past bij zijn eigen producties.
Aan bindteksten werden er weinig woorden vuil gemaakt, al wou Marcus Brown zo net voor “The Fields” wel nog even meegeven dat het zijn eerste keer in Antwerpen was en dat hij daarover best opgetogen was. Veel tijd heeft hij in de stad echter niet kunnen doorbrengen, want buiten een korte wandeling voor wat sigaretten bleef hij liever lekker knus in de warmte chillen. Het leven op de baan is al druk genoeg, al sluipt er dan ook een gevaar in dat bands dan sneller naar routines en de automatische piloot teruggrijpen. Bij Nourished by Time maakte zich dat vooral in de tweede helft wat merkbaar, al zat er wel nog genoeg leven in de brouwerij en leefde Marcus Brown enkele keren op in nummers als het invoelende “Tossed Away” en het iets meer extroverte “BABY BABY”.
Na “Hell of a Ride” was het eigenlijk de bedoeling om even van het podium te gaan, al was dat gezien de constructie van de zaal een minder goed idee en zo werd het bisnummer gewoon ook maar meteen gebracht. “When the War Is Over” was als laatste nummer misschien net iets minder goed geschikt, maar de sterke songwriting- en producerskills van de ‘dot connector’ kwamen wel gewoon nog een laatste keer aardig naar boven. Na ruim vijftien minuten nam het drietal afscheid van het publiek en zat het concert er zo al redelijk vroeg op. Tegen nog een handvol extra nummers hadden we zeker niets op tegen gehad om de gezamenlijke tijd met Nourished By Time nog een beetje uit te reken. Dit optreden was hoe dan ook letterlijk en figuurlijk eentje voor ’the passionate ones’ en zal daarom nog wel even gekoesterd worden door een paar honderd harten.
Setlist:
Automatic Love
Idiot in the Park
Shed That Fear
It’s Time
Daddy
9 2 5
The Fields
Max Potential
Crazy People
Tossed Away
BABY BABY
Hell of a Ride
When the War Is Over
