Dag twee van Fifty Lab voelde meteen ambitieuzer aan want er waren meer acts, meer variatie en vooral een nog grotere kans om onverwachte parels te ontdekken. De zalen vulden zich sneller dan op de openingsdag en hier en daar stonden al rijen voor artiesten die duidelijk op voorhand al veel aandacht hadden gekregen. Wij maakten opnieuw een gerichte selectie uit het overweldigende aanbod en doken van zaal naar zaal om de meest opvallende sets mee te pikken. Met vanavond een volledig uitverkochte slotdag in het vooruitzicht, voelde deze tweede avond aan als het momentum waarop het Fifty Lab echt op gang kwam.
Lola Moxom @ BourseBeurs Agora
De jonge Britse zangeres Lola Moxom mocht gisteren de avond openen en bewees waarom ze met amper negentien jaar al wordt bestempeld als een van de spannendste stemmen in het Verenigd Koninkrijk. Zittend op een stoel en enkel ondersteund door de instrumentatie van haar laptop, vulde ze de zaal moeiteloos met haar warme, rijke stem die evenveel kracht als kwetsbaarheid draagt. De invloeden van Brandy, Musiq Soulchild en Tori Kelly waren onmiskenbaar aanwezig, maar Lola Moxom wist ze te vertalen naar iets eigens en oprechts. Haar set was opgebouwd als een verhaal over relatiebreuk en herstel en het voelde zowel intiem als doorleefd aan. Met haar eigen interpretaties van Beyoncé’s “Sweet Dreams” en Brian McKnight’s “Never Felt This Way” gaf ze haar optreden een extra dimensie. Ze speelde ook “Turn Down the Lights”, waarin zachte gitaar en baslijnen subtiel meedreven onder haar stem en het geheel een warme gloed kreeg. Hoewel de instrumentatie misschien niet volledig tot zijn recht kwam door de laptop, bewezen haar vocals op zich al dat haar toekomst meer dan veelbelovend kan worden.
Wamen @ Ancienne Belgique Club
Om in dezelfde sfeer te blijven, gingen we de Frans-Cameroense Wamen opzoeken, die pop met r&b combineert. Vanaf de eerste noot wist ze de AB Club in haar greep te houden met stilte die enkel doorbroken werd door het meebewegen van het publiek op haar ritme. De Franstalige r&b die ze brengt, zit vol van emotie en elegantie die haar stem tot zijn recht doet komen. Met een band die Wamen perfect aanvult maar haar ook nooit overstemt, klonk elk nummer even uitgebalanceerd als meeslepend. Ze wisselde tussen introspectieve momenten en dansbare passages, waardoor haar set zowel diepgang als warmte uitstraalde. Tijdens een van de meer emotionele nummers kon je de brok in haar keel bijna voelen, een oprechte ontroering die een ieder in het publiek ook raakte. Haar warme stem, die moeiteloos de hoogte in ging en je rillingen bezorgde, stond centraal in alles wat ze deed. Het was duidelijk dat Wamen niet alleen talent heeft, maar ook een natuurlijk charisma dat haar zonder twijfel naar een groter publiek zal brengen.
Bricknasty @ Ancienne Belgique Club
De Ierse band Bricknasty stapte op het podium met de look van een ruige rockband, maar wat ze brachten was iets veel unieker: een warme, vurige mix van jazz, neo-soul en hiphop die vanaf de eerste seconde overtuigde. Hun sound had hier en daar die nonchalante Mac Miller-vibe, maar bleef volledig eigen dankzij het ongelooflijke samenspel van de band. Elke muzikant klonk glashelder en krachtig. De bas dreunde diep door de zaal, de drums waren strak en explosief terwijl de gitaren dan weer pure warmte uitstraalden en tussen alles door werden keys en saxofoon toegevoegd dat het geheel die laatste vleug magie gaven. Ze ramden met een vanzelfsprekende flair door een set die waarschijnlijk langer was dan gepland, zonder ooit hun energie of focus te verliezen, en het publiek had zonder probleem nog meer van gewild. Tussen de nummers door maakten ze af en toe een grapje en dan werd het snel duidelijk dat Bricknasty een uitzonderlijk goede set had gespeeld. Het is zo’n band waarvan je tijdens het optreden al weet dat je later trots kunt zeggen: ‘Ik zag ze toen al.’
Liim @ Ancienne Belgique Club
Liim kreeg in het begin van zijn set in de AB Club nogal wat geroezemoes te trotseren, maar eens hij begon, bleek meteen hoe goed zijn muziek live werkt. Zijn combinatie van rap en zang kwam krachtig over, ondersteund door strakke, sfeervolle beats van zijn dj, die er zichtbaar van genoot en vol enthousiasme meebewoog op het podium. Liim zelf hield de energie niet zo hoog door voortdurend gewoon rond te stappen met hier en daar een danspasje. Hij maakte het wel goed door met het publiek telkens te praten over de verhalen achter zijn nummers. Hoewel de verwachtingen duidelijk hoog lagen omdat hij nog jong is en een veelbelovende naam is, hield hij het gewoon eenvoudig en dat werkte. Zijn stem was diep en kon soms verrassend hoog gaan wanneer hij dat wou. Af en toe werd het praten in de zaal jammer genoeg storend, maar zodra hij “Le Pouvoir Noir” inzette, had hij wel meezingers te pakken en werden de aanwezige fans hoorbaar enthousiast. Liim heeft nog groeiruimte, maar zijn potentieel liet hij al duidelijk zien door zijn nummers die live prachtig tot zijn recht kwamen.
Swordes @ BourseBeurs Basement
Swordes mocht onze tweede dag afsluiten met een set die vooral draaide om sfeer en mysterie, al bleef het publiek uiteindelijk verdeeld achter. Haar experimentele mix van elektronische beats en stemvervormers creëerde een soort nachtelijke roes, terwijl ze zelf al dansend over het podium bewoog en zelfs af en toe half achter een gordijn verdween, half concert en half performance-art dus. Ze kon verrassend hoog zingen, maar de teksten verdwenen vaak in het effectwerk, waardoor de nummers niet echt als nummers aanvoelden. De beats zelf waren ook niet bijzonder vernieuwend en met Godson die op hetzelfde moment speelde, leek een deel van het publiek vooral nog ‘iets’ te willen meepikken in afwachting van het nachtprogramma. Swordes bracht zeker een aparte sfeer, maar wist de zaal niet volledig vast te houden want verschillende mensen druppelden al voortijdig weg en de charme van het experimentele kantje bleek niet genoeg om echt omver te blazen.
Onze recensie van de eerste festivaldag lees je hier.
