Duran Duran @ ING Arena: Liefde voelen

Bands die het bijna vijftig jaar uitzingen en tot op de dag van vandaag arena’s uitverkopen: je kan ze op twee handen tellen. Duran Duran is zo’n zeldzaamheid die niet aan houdbaarheidsdatums doet. De Britse band uit Birmingham heeft de nodige hits bij elkaar gepend die even tijdloos als generatieoverbruggend zijn. Hoewel de vier bandleden de pensioengerechtigde leeftijd naderen of al bereikt hebben, is hun appetijt om overal ter wereld mensen gelukkig te maken nog niet gestild. Waarom zouden ze ook stoppen? De flair waarmee ze nog steeds op het podium staan, zorgt voor magische concertavonden waarop alle hits hun plaats krijgen. Een album hoeven ze op deze tour Free To Love Tour niet te promoten en dat maakte de baan vrij voor een soort van Greatest-Hits-show à la Duran Duran. Wie de band afgelopen jaar al zag in het Sportpaleis in Antwerpen, zal gisteren in Brussel echter niet met een déjà-vugevoel hebben zitten kijken, want de band gooide de opbouw over een ietwat andere boeg.

Het was in eerste plaats echter eerst even zoeken naar het juiste stoeltje, maar omstreeks half negen had toch het grootste deel plaatsgenomen en kon Duran Duran er dus aan beginnen. Dat deden ze weliswaar met een vertraging van tien minuten. Het grote vuurwerk, en de toeters en bellen hielden ze daarbij weliswaar op zak, maar de parterre veerde wel meteen recht toen de silhouetten van de band het podium te zien waren. De start was al bij al behoorlijk gemoedelijke met het catchy, maar toch ook zeer kleurrijke “Is There Something I Should Know?”. De eerste golf van erkenning en herkenning golfde zo vlekkeloos door de volgepakte zaal. De zeemzoete saxofoonsolo kregen we er gratis en voor niets vanzelfsprekend bij. Wie het liever wat wilder heeft, moest niet lang wachten, want nog geen minuut later veranderde de dynamiek dankzij “The Wild Boys”. De duivel nam het op het scherm over terwijl Simon Le Bon, in een fel roos pak en met zijn gekende flair de hoeken van het podium verkende. Het publiek werd niet vergeten en zo werd een eerste succesvolle participatie in het refrein afgewikkeld. De hele zaal zong op aangeven van het opperhoofd mee en bedankte na afloop met een enthousiast applaus. Dat Le Bon zelf ook aardig bij stem was, toonde hij in het vrij technische “A View to a Kill”, nota bene nog steeds het enige Bond-nummer ooit dat het tot de hoogste plaats in de hitlijsten schopte.

De nummers werden op de gepaste momenten door Le Bon met zijn typische humor aan elkaar gepraat. Zo liet hij weten dat Belgen hooligans zijn om in eenzelfde adem te vragen om als een wolf met hem mee te huilen. Een ludiek bruggetje naar “Hungry Like the Wolf”. We bleven in het Halloween-thema, tevens een periode waar Duran Duran altijd wel iets mee heeft gehad, en kregen een behoorlijk griezelige synthintro van Nick Rhodes in aanloop naar “Evil Woman”. Niet veel later joeg ons op de tonen van “Lonely In Your Nightmare” dan weer een akelig poppetje de stuipen op het lijf, maar gelukkig keerde Duran Duran eigenhandig de sfeer door het nummer heel slim te verweven met “Super Freak”. De danse macabre kon dus doorgaan, althans dat dachten wij toch. De Britse band koos echter voor een andere weg, eentje die ons langs winterse wegen leidde. “Winter Marches On” was een soort van rustpunt waar de subtiele klasse heel even het pleit won van de arenabombast. We moeten ook zeggen dat Le Bon behoorlijk fraai ondersteund werd door de twee achtergrondzangeressen.

Alles was dus dik in orde in het eerste uur met als voorlopig hoogtepunt het immers magische “Ordinary World”, maar als dan toch even een kritische noot mogen aanbrengen: het gebruik van AI-slop voor de visuals bij onder meer “Planet Earth” deed ons meer dan eens met de wenkbrauwen fronsen. We snappen dat het een handige en goedkope manier is om snel beelden te maken die passen bij bepaalde nummers, maar een band als Duran Duran is toch vermogend genoeg om daarvoor een paar creatievelingen in te schakelen. Bij het funky “Notorious” of “I Don’ Want Your Love” werd ook getoond dat je op zich weinig spektakel op de achtergrond nodig hebt om een nummers toepasselijk bij te staan, maar goed. In de band zitten trouwens een paar echte kunstliefhebbers. Zo bezocht bassist John Taylor eerder op de dag het Magritte Museum in hartje Brussel en sprak hij ook in het verleden al zijn waardering uit voor de Belgische grootmeester van het surrealisme. Voor de rest vertrouwde Duran Duran zoals het hoort op echte vakmannen om de show naar het verwachte niveau te tillen. Een mooie lichtshow en een hele cameraploeg zorgden er mee voor dat wie net wat verder van het podium zat, zich desondanks een deel van de show voelde.

Duran Duran is als band niet altijd naar waarde geschat, maar dat het stuk voor stuk steengoede muzikanten zijn, werd in het laatste stukje van het concert des te duidelijker wanneer de nummers ietwat meer ruimte kregen. Neem nu een nummer als “(Reach Up for the) Sunrise”. Live spatte daar gisteren in elke seconde het plezier vanaf en dat werkte bijgevolg aanstekelijk op het podium. Er werd gedanst op de fraaie bas- en gitaarstukken van respectievelijk John Taylor en Dom Brown, maar ook drummer Roger Taylor deed zijn duitje in het zakje door nog meer groove door de trommels te laten komen. Het toppunt van dat spelplezier werd toepasselijk genoeg bereikt helemaal op het einde van de reguliere set. Talking Head-klassieker “Psycho Killer” gecombineerd met “Girls On Film” ontketende nog een leuk feestje waar de hele band aan een hoog niveau speelde.

Duran Duran bracht de avond veilig en wel ten einde met een encore die weinig aan de verbeelding overliet. “Save a Prayer”, met Simon Le Bon op akoestische gitaar, is misschien wel hun meest tijdloze nummer die tot op heden nog steeds even urgent en belangrijk aanvoelt. De ING Arena haalde de lampjes boven en muteerde in het refrein tot een prachtig koor. De laatste minuten werden dan weer gevuld met “Rio”, een partystarter die laat op een maandagavond nog steeds de volle buit binnenhaalt. En zo eindigde Duran Duran op een hoog niveau en was de weg daar naartoe minstens even leuk en boeiend. De Britse band is op een waardige manier minder jong geworden en toch heeft het nog een uitstraling waar menige nieuwe band alleen maar van kan dromen. Een afscheidstournee is wat ons en het publiek betreft nog niet aan de orde en we zien ze graag nog eens weer. Maar dan wel zonder die afschuwelijke AI-slop op de achtergrond.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Is There Something I Should Know?
The Wild Boys
A View to a Kill
Hungry Like the Wolf
Evil Woman (ELO cover)
Lonely in Your Nightmare / Super Freak
The Reflex
Only in Dreams
Winter Marches On
Ordinary World
Come Undone
Notorious
I Don’t Want Your Love
Free to Love
Planet Earth
White Lines (Don’t Don’t Do It) (Grandmaster Melle Mel cover)
(Reach Up for the) Sunrise
Girls on Film / Psycho Killer (Talking Heads-cover)