© Alex Lake // Two Short Days
De lessen geschiedenis tijdens de jeugd. Niet voor iedereen was dat het meest interessante moment van de dag, en al zeker niet als je niet wakker ligt van alles wat er allemaal gebeurd is op deze planeet. Voor één band uit Londen was het waarschijnlijk het hoogtepunt van de week. Het zorgde ervoor dat ze een concept konden uitwerken op muzikale wijze en dat concept kreeg de naam Public Service Broadcasting. De band bracht al heel wat albums uit waarbij fragmenten van geschiedkundige evenementen worden gebruikt om daar liedjes mee te maken, en vorig jaar was daar met The Last Flight nog eentje die het verhaal van Amelia Earhart vertelde. Een verhaal dat ze ook live in de Orangerie van de Botanique in Brussel kwamen vertellen.
Eerst was het wel EERA die de avond op gang mocht trappen. De Noorse zangeres bracht eerder dit jaar nog een derde plaat uit, maar was bij dit publiek vooral bekend als de zangeres op verschillende nummers van de hoofdact. Het was dus mooi dat ze twee keer in de aandacht kon staan en met haar eigen muziek gebeurde dat allemaal wat kleiner en intiemer. Haar stem leent tot dromerigheid en die sfeer werd ook weerspiegeld in de muziek. De samenzang met de andere bandleden gaf het allemaal wat meer magie, maar uiteindelijk was het halfuurtje muziek van EERA gewoon heel gezellig. Nergens hoorden we iets dat stoorde, maar tegelijk bleef niets ook echt hangen.
Dan deed Public Service Broadcasting toch van bij het begin zijn best om er iets memorabels van te maken. EERA kroop voor de eerste twee nummers terug het podium op en terwijl zagen we ook een indrukwekkende backdrop verschijnen. Die moest de cockpit van een vliegtuig voorstellen waarop dan verschillende visuals werden geprojecteerd. Het gaf al aan dat de beleving van dit concert tot in de puntjes zou worden uitgewerkt. De eerste twee nummers waren al meteen van de nieuwe plaat en gaven de sound van de band iets rijker en meer dromerig weer. Maar uiteindelijk explodeerde “The Fun of It” wel volledig met fuzzy gitaren.
Het was de start van een eerste energie-opstoot in de set. “Theme From PSB” maakte duidelijk welke band hier op het podium stond en met de banjo omgestrapt begonnen we net niet te linedancen. Het dansbare had namelijk plots de bovenhand genomen en door het live net een stukje snediger te laten klinken, kwam alles goed binnen. De band wond er geen doekjes om en zou alle instrumenten in de strijd gooien om zijn muziek live naar een hoger niveau te tillen. “Night Mail” had zo ook een donkere rockvibe waarmee de harten van de gitaarliefhebbers in de zaal helemaal verwarmd werden.
Het was namelijk ook zo dat het publiek in de zaal heel enthousiast was over alles wat Public Service Broadcasting bracht. Hier en daar hoorden we een oerkreet en dat was niet meer dan terecht. De band heeft namelijk het talent om van iets onbenulligs een waanzinnig dansbaar nummer te maken. Met “Progress” kregen we zo nog een heel aanstekelijk liedje dat zelfs kon meegezongen worden, terwijl “People Will Always Need Coal” dansbaar was in zijn volledige opbouw. Tussendoor kregen we ook nog wat nieuwer werk, maar het was vanaf “Spitfire” dat het vuur weer volledig in de zaal ging. Niet dat die nieuwe songs moesten onderdoen voor het ouder werk, want een lied als “Monsoons” gaf ook aardig de donkere context van het verhaal van Earhart weer.
Goed, de klassiekers doen het natuurlijk altijd, en zo was “Spitfire” een feest van jewelste. Het publiek begon spontaan mee te klappen en liet geen enkele heupbeweging onberoerd. Ook “Go!” helemaal op het eind van de reguliere set kon op zo’n euforie-opstoot rekenen. Het is duidelijk dat het viertal zijn fans echt wel rond de vinger kan draaien. Het is een band die live nog net dat tikkeltje straffer is door er iets meer percussie, iets vettigere synths en ook wat meer gitaar in te steken.
“People Let’s Dance” in de bisronde liet dus de dansbaarheid verder gaan om dan met “Gagarin” nog zo’n hit in het arsenaal te spelen. Op het einde werd het grove geschut bovengehaald, maar het zorgde er wel voor dat nagenoeg iedereen mee was in het verhaal van de band. Dat was ook te danken aan het goeie visuele spektakel met de grootse backdrop, alsook een bandlid dat af en toe wat live beelden maakte. Het totaalpakketje leverde een geweldig concert op van een band die duidelijk nog lang niet aan zijn limiet zit.
Setlist:
Electra
The Fun of It
Theme From PSB
Night Mail
Sputnik
People Will Always Need Coal
Progress
The South Atlantic
Arabian Flight
Monsoons
Spitfire
Blue Heaven
A Different Kind of Love
The Other Side
Go!
People, Let’s Dance
Gagarin
Everest
