© CPU – Lennert Nuyttens (archief)
Het kwam een beetje uit onverwachte hoek, want op de dag dat het zijn elfde album Clockworked uitbracht, kondigde Stray From The Path aan er eind dit jaar mee op te houden. Een opmerkelijke beslissing – waar voor de duidelijkheid geen kwaad bloed mee gemoeid is – want de de Amerikaanse band draait toch al bijna twee decennia bovenaan mee in het hardcorecircuit. Doorheen de jaren veranderde zo nu en dan eens de bezetting, maar de intensiteit en relevantie van de optredens bleef nagenoeg steeds op hetzelfde niveau. Stray From The Path is echter ook veel meer geweest dan een gewone hardcoreband, want voor het überhaupt een standaard werd in de scène, maakte de New Yorkse groep gebruik van het podium om misstanden aan te kaarten en een spreekbuis te vormen voor meningen die misschien niet door iedereen luidop uitgesproken durfden te worden. De leegte die de Amerikanen met andere woorden achterlaten, is niet te onderschatten, maar ze zeggen niet vaarwel zonder ook nog een rondje langs de zalen te doen. Flood Floorshows haalde de band gisteren voor de allerlaatste keer naar België en dat zorgde zonder verbazing voor een zo goed als uitverkochte Kavka Zappa!
Vroeg komen was de boodschap, want iets voor zevenen kroop er met Calva Louise al een eerste van drie voorprogramma’s op het podium. Dat het gisteren een wettelijke feestdag in België was, hielp alvast bij de opkomst, want die was gezien het vroege aanvangsuur al best respectabel. Het drietal is letterlijk een wereldband, want de leden komen uit Venezuela, Frankrijk en Nieuw-Zeeland en die hebben elkaar uiteindelijk gevonden in de muziekmetropool Londen. Een gekke combinatie van landen en dat sijpelde hier en daar ook door in de muziek. De band heeft al tamelijk wat jaren en albums op de teller en heeft zich recent opnieuw uitgevonden door wat harder en ruiger te beginnen spelen. We hadden aanvankelijk wat schrik dat ze wat uit de toon zou vallen, maar die vrees was zo bleek een half uur later niet gegrond. Calva Louise speelde strak, luid en stak behoorlijk wat brutaliteit in zijn nummers om ze voller te doen klinken. Het derde nummer, “El umbral”, zong Jess Atlantic overigens in haar moedertaal en ook in andere nummers durfde ze in het Spaans de diepste klanken screamen. In laatste song “Oportunista” staken ze nog een verdienstelijke break down die voldoende pit had om de hoofden op en neer te doen deinzen. De ommezwaai die Calva Louise heeft gemaakt kunnen we na diens performance in de Kavka Zappa alvast als geslaagd bestempelen.
Een kleine twintig minuten later was het aan aan Graphic Nature. De Londense band is uit een geheel ander hout gesneden in vergelijking met haar voorgangers en dat was ook te merken aan de reacties van het publiek. Eigenlijk moesten de leden vrij weinig trekken en sleuren om voor beweging in de zaal te zorgen, en dat is voor een voorprogramma altijd een goed teken. Het moet ook gezegd dat het viertal op een bijzonder hoog technisch niveau en met een zodanig zelfbewuste houding speelde, dat het wel leek alsof ze al tientallen jaren meedraaien in het vak. Tijdens het derde nummer “404” vorderde Harvey Freeman twee circle pits rond de pilaren en kreeg dat ook voor mekaar. Zijn stembanden waren ondanks een zeer intensieve tour nog in een behoorlijk goede staat en draaiden doorheen de set nog meer warm. Graphic Nature deed dus wat moest en nog veel meer, want het bleek achteraf zowaar de beste van de drie opwarmers te zijn. Deze band houden we in de gaten!
Als laatste voorprogramma van de avond was Alpha Wolf aan zet. De Australiërs zijn ook al zeer gerodeerde namen in het vak, al hebben ze nog niet al te vaak in België opgetreden. De band had in ieder geval goede herinneringen aan Kavka Zappa en wou vlijmscherp starten. Het klonk ook al tamelijk strak en zoals het moet, al stoorden we ons toch een beetje aan de houding van de band zelf. Er is uiteraard niets mis mee door zeker in je schoenen te staan, maar de leden speelden in het begin met een zodanige air dat we ons aanvankelijk nog een beetje terughielden. En wij niet alleen. Alpha Wolf veranderde gaandeweg echter van gelaat en speelde met iets minder vanzelfsprekendheid, wat resulteerde in wat noester moshen en crowdsurfen. Met ruim veertig minuten kregen de Australiërs ook al iets meer tijd dan de andere voorprogramma’s en eigenlijk waren vooral de laatste tien minuten redelijk plezant. “Akudama” sloot de debatten met een vijf minuten durend feestje en zo was de Zappa opgewarmd voor het grote werk.
Half tien! De zaal stond afgeladen vol en nadat de drilsergeant uit Stanley Kubricks film Full Metal Jacket ons aanmaande om binnen de pas te lopen stond het viertal op het podium voor wat zijn laatste uurtje met de Belgische fans zou worden. De New Yorkse band had kunnen kiezen voor een soort van greatest hits-show, maar wou niet te zeer de nostalgische toer opgaan. Ze had natuurlijk ook nog een nieuw album dat in de kijker gezet moest worden en uit Clockworked plukte ze uiteindelijk zes nummers. “Kubrick Stare” beet in het begin de spits af en deed dat best gretig. Met een venijnige beet hapte Stray From The Path zonder te pinken en kreeg zo haast iedereen te pakken. De strakke sound stond in ieder geval op scherp en met “III” en “First World Problem Child” doken er vrij vroeg al twee people pleasers op die de sfeer des te meer deden ontvlammen.
Het feit dat het de laatste Stray-show in België was, zal ongetwijfeld hebben meegespeeld in het feit dat de sfeer echt wel kookte. We gaan nu zeker niet beweren dat het Amerikaanse viertal op automatische piloot speelde, maar het viel wel op dat alles tamelijk goed op zijn plaats was en dat over elke greep tot in het detail goed werd nagedacht. Het hoort er nu eenmaal bij bij bands van dat kaliber en het deed zeker geen afbreuk aan de hardheid waarmee Thomas Williams zijn gitaarsnaren bewerkte. Vanaf “Fuck Them All to Hell” werd ook bij de vleet gecrowdsurft en met de armen gezwierd in de pit. Hun activisme hielden ze deze keer nog redelijk binnen de perken tijdens de bindteksten, maar Drew York kon het vanzelfsprekend niet laten om toepasselijkergewijs voor “Goodnight Alt-Right” enkele woorden aan het publiek te richten. De dankbaarheid voor het gemeenschapsgevoel stond in deze centraal en je voelde ook echt een gevoel van samenhorigheid hangen in het publiek.
Stray From The Path is niet het type band dat zich druk maakt over een encore. Veel liever speelt ze in een ruk door en houdt ze de aandacht van het publiek zonder daar een kunstmatige tussenpauze voor te moeten inlassen. Drew York vuurde voor “Clockworked” nog enkele dankbare woorden af op het publiek en moedigde iedereen aan om in het laatste kwartier nog eens het onderste uit de kan te halen. De finishlijn was in zicht en dat motiveerde iedereen om die laatste restjes energie bij elkaar te krabben en plankgas te geven. Stray From The Path haalde de sloophamer boven en beukte onverbiddelijk alles bij elkaar tijdens “Guillotine”. Drew Yorks stem was ondanks de nogal intense tourdagen nog steeds in uitmuntende vorm en brulde waar ze nog kon alles en iedereen bij een. Hard, harder, hardst! Voor het laatste nummer “Fortune Teller” vroeg York nog eens iedereen om zijn hand te raken en te stagediven. De passende zotte taferelen om hun verhaal in België af te sluiten waren op die manier ook een feit.
De band benadrukte nog eens dat er geen kwaad bloed tussen de bandleden heerst en dat ze gewoon zelf wilde beslissen wanneer het goed was geweest. De keuze is dan ook eentje die je alleen maar kan respecteren, zeker als je even terugblikt op hetgeen ze in al die jaren heeft kunnen verwezenlijken. Wat de Belgische Stray From The Path-fans nu nog rest zijn een hoop fijne herinneringen en het feit dat een van hun favoriete bands op het toppunt van zijn kunnen de stekker eruit heeft getrokken. Dat niemand met een verbitterd of zuur gevoel de zaal verliet, is dan ook een positief gevoel waar iedereen zich aan zal kunnen optrekken als het besef doorsijpelt dat dit het dus definitief is geweest. De streep is getrokken en lijkt wat de bandleden betreft ook gewoon definitief te zijn. Wie toch nog heimwee heeft naar de nostalgische dagen, zal het dus voortaan met de elf albums moeten doen en met een hele hoop memorabele concerten in het achterhoofd.
Setlist:
Kubrick Stare
III
First World Problem Child
Shot Caller
Fuck Them All to Hell
Can’t Help Myself
Goodnight ALt-Right
Chest Candy
Can I Have Your Autograph?
Needful Things
May You Live Forever
Clockworked
Guillotine
Fortune Teller
