© CPU – Lies Borgers (archief)
Enkele dagen geleden moest Benson Boone met pijn in het hart zijn concert in Birmingham afzeggen vanwege stemproblemen. Gelukkig bleek dit eenmalig, en was de Amerikaanse singer-songwriter gisteren op en top om zijn Belgische fans een knallende show te geven. De 23-jarige popsensatie bracht in 2024 zijn debuutalbum Fireworks & Rollerblades uit en werd met hits als “Slow It Down” en “Beautiful Things” meteen razend populair. Het vervolg liet niet lang op zich wachten. Met het in juni uitgekomen nieuwe album American Heart scoorde hij opnieuw. Onder andere nummers als “Mystical Magical” bleken wederom een schot in de roos. Eind augustus ging Benson Boone van start met zijn American Heart World Tour, waarmee hij gisteren halt hield in de in een mum van tijd uitverkochte AFAS Dome.
De eer om het publiek op te warmen viel te beurt aan Elliot James Reay. Deze 23-jarige soulzanger uit Manchester haalt inspiratie uit de rock-‘n-roll van de jaren ’50 en ’60, en voorziet zijn nummers van een eigentijds jasje. Zowel Elliot James Reay als zijn drummer en gitarist kwamen strak in het pak en vol allure het podium op. Openen deden ze met “Boy In Love” en meteen werden we getransporteerd naar de swingende fifties. Bij de eerste klanken van de cover “Oh, Pretty Woman” ging het tempo van de drums de lucht in en werd het publiek duidelijk losser. Tijdens de cover “Unchained Melody” liet Elliot James Reay ons dan weer genieten van zijn heldere en volle stem. Ook eigen nummers zoals “Sweetness” en “I Think They Call This Love” werden eveneens vol overgave gebracht en spontaan gingen bij beide nummers de (telefoon)lichtjes de lucht in. Het publiek had duidelijk genoten en was klaar voor meer.
Om de toeschouwers zoet te houden tijdens de pauze werden retrobeelden van Benson Boone getoond en nummers als “Born in the U.S.A.” gespeeld. Niet veel later volgde een humoristisch filmpje van Benson met de heldere boodschap: ‘Get ready for the best night of your life’. Meer hadden de fans niet nodig, iedereen sprong recht en was klaar om erin te vliegen. Omringd door een gordijn van rook, dramatische muziek en felle lichtflitsen kwam de showman van de avond tevoorschijn. Gekleed in een bordeaux cowboyachtige outfit en als een brok energie liep Benson tijdens “I Wanna Be the One You Call” onmiddellijk heen en weer over de volledige catwalk. Deze energie liet hij ook tijdens “Wanted Man” en “Sorry I’m Here for Someone Else” niet meer los. En daar was hij, onder hoog gejuich, de eerste backflip van de avond.
Dat Benson ongelooflijk kan zingen liet hij onder andere horen in “Man In Me”. Maar ook met een piano kan hij goed overweg. Voor “Slow It Down” nam de artiest plaats achter een vleugelpiano voor een intiem meezingmoment. Lang stilzitten is echter niet aan Benson besteed en dus werd er op de piano geklommen om verder te zingen. Er volgde een nieuwe en nog steeds indrukwekkende backflip en er werd over en weer over het podium gehold. Tijdens een muzikale overgang naar “Be Someone” was het tijd om de muzikanten in de kijker te zetten. De drummer sloeg er hevig op los, de gitaar klonk wat scherper en de bassist trok wat meer en harder aan zijn snaren zodat je de bas tot in je lijf kon voelen.
Het absolute hoogtepunt van het spektakel kwam tijdens “Mystical Magical”. Verborgen in rook en op twee pilaren van vuur die uit Benson zijn voeten leken te komen, steeg de performer op tot aan het dak. Slingerend aan een reusachtige luster zweefde hij vervolgens over het publiek. Onbevreesd en cool, klom de artiest rond, en dat allemaal terwijl hij vol overgave bleef zingen. Mystical, magical en vooral impressionant kunnen dit tafereel waarschijnlijk het best omschrijven. Ook voor rustige momenten werd plaats gemaakt. Tijdens “In The Stars” nam de singer-songwriter opnieuw plaats achter de piano en volgde een ingetogen gezang. Het werd een intiem maar zeker niet minder spectaculair moment. Omringd door lichtstralen steeg het podium de lucht in, terwijl Benson het beste van zichzelf gaf (uiteraard bovenop de piano). Steeds meer lichtjes werden bovengehaald en onder het publiek viel zelfs hier en daar een traantje. Ook “Take Me Home” werd in het begin op een lieflijke manier gebracht, tot een muzikale uitbarsting aangaf dat het tijd was om het tempo weer de lucht in te gooien.
Dit werd meteen waargemaakt tijdens “Young American Heart” en “Mr Electric Blue”. Geheel in nieuwe outfit, nu zonder T-shirt, tot groot jolijt van vele fans, liet Benson ons opnieuw horen en zien over welke onuitputtelijke energie hij beschikt. Er volgden nog wat spectaculaire sprongen, confettikanonnen gingen langs alle kanten af en mochten er nog enkele mensen op hun stoel hebben gezeten, sprongen ze nu in elk geval wel recht. Alsof we nog niet genoeg spektakel hadden gehad, kondigde Benson aan dat het tijd was voor ‘de cover’ die hij elk concert speelt. Natuurlijk kon dit niet zomaar, nee dit werd gedaan met een ware T-shirtlauncher. Na afschieten bleek het “Yellow” van Coldplay te worden. Hier waren de toeschouwers duidelijk blij mee en er werd dan ook luidkeels meegezongen. Een laatste groot meezingmoment volgde uiteindelijk nog met “Beautiful Things” waar Benson nog een keer het bereik van zijn stem kon laten zien en de band nog eens het beste van zichzelf gaf.
Dat er nog een encore kwam, was snel duidelijk. Toch werden we met veel rook en lichtgeflikker even in spanning gehouden. Bij plotse volledige duisternis kwam Benson, in outfit nummer drie, uit de grond tevoorschijn. Het werd een zwart pak, uiteraard zonder knopen . Met “Cry” werd nog een laatste keer alles gegeven. Door Benson, de band en het publiek.
Het concert zat vol hoogtes en laagtes, letterlijk dan. Nu eens bungelen aan een luster, dan weer wegzakken in de grond. Aan spektakel was er zeker geen gebrek. Het werd deze avond nog eens duidelijk dat Benson Boone over een unieke zangstem en onuitputbare energie beschikt. In begin werd aangekondigd dat dit de avond van ons leven zou worden, en dat is voor een deel van het publiek miscchien ook het geval. De show was Mystical Magical. Wie het zelf wil meemaken, kan mogelijks nog een kaartje voor 11 of 12 november in de Ziggo Dome in Amsterdam bemachtigen.
Setlist:
I Wanna Be the One You Call
Wanted Man
Sorry I’m Here for Someone Else
Man in Me
Drunk in My Mind
Slow It Down
Be Someone
Mystical Magical
Pretty Slowly
In the Stars
Let me go / There she goes / Sugar sweet
Take Me Home
Young American Heart
Mr Electric Blue
Yellow (Coldplay cover)
Momma Song
Love of Mine
Reminds Me of You
Beautiful Things
Cry
