Met het vallen van de bladeren en de mooie herfstkleuren die de natuur tooien, is een streepje pastorale folkrock altijd een warm deken dat op deze dagen wat extra warmte geeft. De muziek van Midlake behoort ongetwijfeld tot deze categorie, waarop onder meer ook Fleet Foxes en Other Lives de laatste decennia een patent hebben. Midlake is zelf is ook al meer dan 20 jaar bezig, het doorbraakalbum The Trials of Van Occupanther dateert al van 2006 ondertussen. De band heeft in de afgelopen jaren wel een serieuze gedaanteverwisseling ondergaan want zanger Tim Smith verliet in 2012 de band om zijn eigen project Harp uit de grond stampen. De band ging echter onverdroten verder met gitarist Eric Pulido als leadzanger en met Antiphon liet de band horen herboren uit deze crisis te komen. Maar toen werd het plots stil voor een kleine tien jaar.
Het in 2022 uitgebrachte For The Sake Of Bethel Woods liet echter horen dat de band niet dood en begraven was, maar met nieuw elan en spelplezier aan de slag ging. Nu ligt met A Bridge To Far een volgend werkstuk klaar waarop Midlake opnieuw de herfst intrekt. Geen taalfout in die titel maar eerder een woordspeling want de ‘To Far’ verwijst niet naar té ver maar wel een haalbare eindbestemming waar hoopvol naartoe gekeken wordt. Het album werd opgenomen in Denton, Texas, de thuishaven van de band; aan de knoppen zat producer Sam Evian, die al eerder onder meer werk verrichte voor Big Thief, Widowspeak en Okkervil River, nog meer klinkende namen uit het genre.
Dat de band verder nieuwe muziek zou maken was zeker geen vaststaand feit, maar soms is een crisis alles wat nodig is om nieuwe vonken te doen ontstaan. De heerlijke eerste single “The Ghouls” klinkt zo vintage Midlake als je maar kan wensen. ‘This may not be for you / Maybe ordinary suits the ghouls’ zingt Pulido. Het ritme en de melodiën zijn uptempo, en de band vuurt zichzelf aan om als hemelbestormers iets te maken dat het gewone overstijgt. Het nummer kwam als een reactie op een moment van twijfel binnen de band. Of zoals Pulido het zelf vertelt: ‘I wrote “The Ghouls” after a conversation within our camp about everyone’s respective goals. The temptation to demonize the realities or challenges that exist and yet to face them head on and create something extraordinary’.
De drang om het buitengewone op te zoeken binnen hun eigen muziek is zeker een geslaagd experiment want het album knispert door een aantal momenten waar de band zichzelf verder heruitvindt. Opener “Days Gone By” bijvoorbeeld waarin de dwarsfluit de hoofdrol opeist terwijl het nummer langzaam openbloeit. En waarin de tekst over het verstrijken van dagen als een soort mantra herhaald wordt, tot je helemaal mee in de wereld van dit album wordt gezogen. In “Guardians” komt de talentvolle Madison Cunningham een muzikale dialoog met Pulido voeren. De warme stemmen gaan over en weer en complementeren elkaar erg goed, dit alles over spaarzame lijntjes van subtiel gitaargetokkel terwijl in de achtergrond een mooi arrangement steeds weidser wordt opgebouwd.
“Make Haste” drijft dan weer op een funky baslijntje waar wat meer jazzy gespeeld wordt en de haast uit de titel niet nodig blijkt te zijn. De stem van Eric Pulido ligt erg aangenaam in het oor en warmt de luisteraar met zijn nooit geforceerde en steeds rustige zanglijnen. Zelfs in het wat meer urgente “Eyes Full Of Animal” laat hij zijn stem vol en beheerst het volledige spectrum verkennen. Het nummer is ook prachtig gearrangeerd met door elkaar vervlochten piano, dwarsfluit en zowel akoestische als elektrische gitaar die elkaar nooit in de weg zitten. Het tekent voor één van de hoogtepunten van de plaat. Qua arrangementen verdient “The Calling” zeker ook nog een vermelding want in de superbe tweede helft van het nummer gaan de saxofoons van Jesse Chandler en Sam Evian met het nummer aan de haal, waarin ze het meenemen in een soort wervelwind die de herfstbladeren hoog doet opwaaien.
Met het intieme en emotionele “Valley Of The Roseless Thorns” sluit Midlake A Bridge To Far op erg mooie wijze af. Het album is slechts tien nummers lang maar verveelt eigenlijk geen moment. De hoopvolle blik op de toekomst en de geslaagde volgende stap in het parcours van de band komen duidelijk naar voor. Door de heruitvinding van zichzelf heeft Midlake zelf ‘The Bridge To Far’ kunnen bereiken, en tonen ze aan anno 2025 muzikaal nog steeds een nieuw hoogtepunt aan hun repertoire toe te kunnen voegen. En om in de analogie te blijven, slaan ze met dit album ook een veelbelovende brug naar de toekomst. Wie zich live wil laten onderdompelen in dit album kan alvast op 9 februari terecht in het Wintercircus in Gent en op 10 februari in Paradiso in Amsterdam.
Website / Facebook / Instagram
Ontdek “Eyes Full Of Animal”, ons favoriete nummer van A Bridge To Far, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
