Chet Faker @ De Roma: Van edelmetaal naar goud

Het is altijd fijn om Chet Faker terug te zien. Met zijn hoofdproject of onder zijn eigen naam Nick Murphy heeft hij ons al heel wat mooie muzikale momenten bezorgd en met zijn doorbraakalbum Built on Glass heeft hij niet alleen bij ons een uitzonderlijke plek in ons hart. Vorig jaar bracht hij nog een speciale editie uit om het tienjarig bestaan van dat album in de bloemetjes te zetten, maar ondertussen kijkt Chet Faker weer voluit naar de toekomst. Deze zomer kregen we met ‘”Far Side of the Moon” en “Inefficient Love” nog een tussendoortje om het wachten naar een nieuw album te verzachten, maar op nog meer nieuw werk zullen we toch nog iets langer moeten wachten. Chet Faker is namelijk op Europese tour en hield daarmee ook in België halt. De Roma vormde het decor voor een avond waar hij geregeld de artistieke vrijheid nam om zijn eigen nummers in een ander jasje te steken.

Net als in 2022 in het OLT Rivierenhof was het overigens aan Sevens om de avond te openen als voorprogramma. In die drie jaar tijd is er best wel veel gebeurd in het muzikale leven van Thibaut Sevens, want eerder dit jaar bracht hij zijn debuutalbum Sincerly, Sevens uit. Een mijlpaal die hij in zijn eentje kwam voorstellen in een klein halfuur. Dat het buiten pijpenstelen regende, hield nog wel wat volk weg, maar wie de storm doorstond, zag een volwassen artiest aan het werk die met zijn nummers en stem wel degelijk internationale allures heeft. Zijn bindteksten voelden misschien nog wat onwennig, maar Sevens liet vooral in nummers als “Upstate”, “Weather” en “Nearness To You” in zijn ziel kijken. Hier en daar overstemde wat noester gebabbel zijn sound, al was de overgrote meerderheid wel gewoon attent en stil. Het blijft toch wel een beetje verbazen dat Sevens nog niet verder staat, want dat hij talent en potentieel heeft, liet hij moederziel alleen horen.

Ondertussen vond iedereen veilig en wel onderdak in De Roma en wie slachtoffer was geworden van de plensbuien kon zich drogen aan de eerste streepjes Chet Faker-muziek van de druilerige avond. Tijdens een lang uitgesponnen intro, waarin je het kon horen knetteren in de luidsprekers, bouwden Nick Murphy en zijn band geduldig aan de sfeer voordat “No Advice” werkelijk tot leven kwam. Het voelde wat als een atypische manier om aan een optreden te beginnen, maar net die zet zou de voorgeleide worden van een concertbeleving waarbij het experiment centraal stond. Chet Faker had zichzelf duidelijk uitgedaagd om nummers een nieuwe interpretatie te geven en live op het podium te experimenteren. Bij “Blush” werd dat tamelijk snel duidelijk, want de versie die we gisteren te horen kregen was relatief onherkenbaar in vergelijking met hoe wij het nummer kenden. Wie vooral gekomen was om wat te dansen, moest zich nog redelijk gedeisd houden, al was er na bijna een halfuur spelen met “1998” wel een uitgelezen moment om de sfeer wat losser te krijgen.

Chet Faker was zich ervan bewust dat hij in België speelde en daarom kregen we een beetje verrassend “Whatever Tomorrow” in de Soulwax-remix te horen. Deze versie stond wat af van het begin van de set, maar Chet Faker is op een of andere manier altijd wel een artiest geweest die live voor contrasten durft te zorgen. In dit geval was dat nog net iets nadrukkelijker dan anders. Ook bij het nieuwe “Far Side of the Moon”, dat live trouwens nog redelijk binnen de lijntjes van het origineel kleurde dankzij het toedoen van zijn band, gingen we in luttele vijf minuten tijd van wegdromen naar dansen en terug naar wegdromen. De geest van de bezoekers werd zo constant op scherp gehouden. Althans bij degenen die ervoor openstonden. We merkten immers op dat de meesten toch vooral gekomen waren op basis van nummers als “Gold”, “Drop the Game”, “Low” en “Talk is Cheap”. Wie niet verder in de discografie van de Australiër had geneusd, beleefde ongetwijfeld een kleine aha-erlebnis.

Wie durft te experimenteren op een podium weet ook dat niet alles een volslagen succes kan worden. Zo vonden wij “Cigarettes & Loneliness” toch ietwat aan zijn doel voorbijgestreefd en ook de uitvoering van het daaropvolgende “It Could Be Nice” kon ons niet bekoren. We misten net iets te hard de zachte toetsen bij dat laatste nummer om ons geheel in trance te krijgen. Al een geluk dat we dat snel konden verdringen en dat door collectief “Drop the Game” mee te neuriën. De FIFA-spelers beleefden even een nostalgisch moment, maar voor Chet Faker was het niet meer of niet minder dan een verplicht nummertje dat hij zonder veel extra’s bracht. Na het populaire “Get High / No Diggity” kregen we met “To Me” en “Inefficient Love” verrassend genoeg twee best rustige nummers om het einde van de set in te luiden. De rustigere klanken werden echter niet door iedereen even hard geapprecieerd, want meer dan eens stoorden we aan het overtollige gebabbel rond om ons. Met een muisstil publiek had dit ongetwijfeld nog net iets meer kunnen blijven kleven.

Nadat Chet Faker eigenlijk al de hele avond lang met zijn band in een ander perspectief aan het brengen was, keerde hij in zijn bisronde wel gewoon terug naar de oorsprong van zijn populairste nummers. Nummers als “I’m Into You” hebben ook geen noodzaak aan snobistisch moeilijkdoenerij en komen het best tot hun recht als ze tot de essentie worden gehouden. Nog veel mooier was het hoe hij De Roma stil kreeg met een beeldschoon “Talk is Cheap”. Vooral de interlude naar het nummer op zich zorgde voor kippenvel en toonde dat Chet Faker nog steeds weet hoe hij zijn goud moet poleren om het te doen glanzen. Over goud gesproken, na “Low” eindigde het concert toepasselijk met “Gold”. Ook hier bleef Chet Faker heel dicht bij het origineel en dat zeer tot vreugde van het publiek. Met deze samenstelling van de encore maakte hij voor heel wat mensen uiteindelijk toch nog best veel goed.

Niet elk experiment ging gisteren even hard op bij Chet Faker, maar we hebben uiteraard heel veel respect voor muzikanten die de artistieke vrijheid nemen om nummers na zoveel jaren eens op een andere manier te brengen. Dat je daarmee niet iedereen kan bekoren, is een kleine bijwerking, maar in het algemeen bleef het door de afwisseling en de contrasten wel gewoon steeds behapbaar en interessant. Bij de encore nam Chet Faker weliswaar geen risico’s en koos hij voor de veiligste route, al bracht deze ons wel bij onze bestemming. Na deze Europese tour kan hij in elk geval werk maken van een nieuw album, want daar zitten we nu toch alweer een tijdje op te wachten. En zo blijft het altijd wel spannend ten huize Murphy.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

No Advice
Release Your Problems
Melt
Blush
1998
Whatever Tomorrow (Soulwax Remix)
Far Side of the Moon
Birthday Card
Cigarettes & Loneliness
It Could Be Nice
Drop the Game
Get High / No Diggity
To Me
Inefficient Love

I’m Into You
Talk Is Cheap
Low
Gold