Je weet het of je weet het niet, maar naast tal van concertzalen en clubs is er in het Brusselse een soort verdoken speler in het muzieklandschap die ook concerten organiseert. Je hoorde misschien al van ontdekkingsfestival Fifty Lab waar elk najaar tal van showcases elkaar opvolgen in de hoofdstad, maar organisator Five Oh houdt zo nu en dan ook eens een Fifty Session met een opkomend talent op een speciale locatie. In het verleden was dat bijvoorbeeld al in een opblaasbare duikboot op de Kunstberg, de laatste tijd is nachtclub C12 het decor. En in de nasleep van onder meer Loyle Carner, Rachel Chinouriri en Angèle kleurde met de Franse marguerite een internationale klepper in wording de line-up. De zangeres won aan immense populariteit in de tv-show Star Academy, waarna de streams in enorme hoeveelheden binnenrolden. Het zou dus zomaar kunnen dat ze binnenkort het rijtje supersterren met onder meer Angèle en Helena aanvult, zeker als ze de hype rond haar debuut-ep grandir waar weet te maken.
Een Fifty Session bestaat echter altijd uit een double bill, waarvan een van de artiesten er eentje van eigen bodem is. In dit geval was het Brusselaar Nicou die de spits mocht afbijten, en dat ter promotie van zijn debuutplaat Entropie. Daarin brengt hij een mix van pop en rap en die wilde hij op energieke wijze tonen in de C12. De man had daarvoor echter iets te weinig podiumervaring om daar met verve in te slagen, al deed hij zeker zijn best. Onder een spandoek met zijn naam en geflankeerd door een reeks oude tv-toestellen en een live drumster voelde het initieel allemaal wat houterig aan. De holle en zelfs ietwat rommelige klank hielpen daar natuurlijk niet bij, al was het slechts een kwestie van tijd voor de man er helemaal door leek te komen.
Eenmaal de nummers wat harder werden en hij meer power in zijn performance kon steken, viel zijn onwennigheid wat minder op. Keerzijde van die medaille was dan weer dat door de toename van emotie het soms wat schreeuweriger over durfde te komen. En zo zal het altijd wel iets zijn, maar je merkte wel aan veel dat Nicou gewoon in zijn element raakte. Zeker toen hij de persoonlijke link rond de nummers uitlegde, zoals eentje voor zijn oma of een aankaarting van het onrecht in de wereld, vielen er steeds meer puzzelstukjes op hun plek. Toen hij wat meer durfde rappen, speelde hij ook zijn drumster (en de lichtshow) degelijk uit. Dat waren de momenten waarop Nicou zich kon onderscheiden van de middenmoot, want net zo vaak voelde het eigenlijk niet heel speciaal aan. Nummers eindigden abrupt, voelden soms onafgewerkt…
Maar de boodschap en het potentieel waren al bij al zeker aanwezig, zeker tijdens de laatste nummers, opgedragen aan Palestina. Nicou vroeg en kreeg vuisten in de lucht en leek daardoor ook definitief van zijn stress verlost. Met een vraag om Instagramvolgers – om een beginnende artiest te steunen – verliet hij het podium met een ietwat geblutste performance, maar de man had zich zowel geamuseerd als zijn best gedaan. Nicou was zeker op muzikaal vlak misschien een beetje vreemde keuze om de helft van de affiche te kleuren, maar langs de andere kant was het mooi dat hij tijdens deze Fifty Session een kans kreeg zich verder te ontplooien als artiest; want potentieel was er bij momenten zeker.
En ondanks dat ook marguerite eigenlijk nog maar in haar kinderschoenen staat, kampte de Française met geen van bovenstaande probleempjes. Stress staat klaarblijkelijk niet in het woordenboek van de jonge zangeres, want ondanks dat ze nog nooit echt een volwaardig concert speelde, straalde ze gisteren een enorme rust uit op het podium. Samen met haar pianist François Henri, met wie ze ook haar ep maakte, bracht ze grandir van het eerste tot het laatste nummer integraal en in volgorde. Een halfuur waarin het aanvoelde alsof we onder vrienden waren, waarin marguerite bij elk nummer wat uitleg gaf, in conversatie ging met het publiek en zich vooral als een vis in het water voelde.
Opener “la fée” zette de toon voor wat de hele avond zou inhouden: een zangeres die de dramatiek van haar nummers luchtig houdt met haar stem en persoonlijkheid. De rumoerige zaal hing meteen aan de lippen van de Parijse, die zo ook haar emotie wat meer kon doordrukken in de nummers; er haar eigen ding mee doen, om het vrij uit te drukken. Waar “la maison” op plaat bijvoorbeeld een perfect popnummer is, kreeg het in de C12 een eerder jazzy draai en daar amuseerde iedereen zich mee. Als een nummer dat nog geen volledige week uit is al van voor tot achter wordt meegezongen, dan weet je dat er iets speciaals aan het gebeuren is. Om nog maar te zwijgen over het daaropvolgende “les filles, les meufs”. Voor haar doorbraakhit vroeg marguerite aan het publiek zo luid mee te zingen, dat ze zichzelf niet meer kon horen. Dergelijke proporties nam het lawaai weliswaar nooit aan, maar de decibelmeter schoot dankzij de zee aan schermpjes wel de hoogte in.
Mede door haar sympathieke uitstraling en houding, surfte de Française gemoedelijk door de avond. “snipeuse” bracht ze met niet meer dan een spot die voor tegenlicht zorgde, “les avions” had dan weer alles om een nieuw hitje te worden. Een herkenbaar refrein (dat ook al volledig werd meegezongen) en de nodige luchtigheid om makkelijk te blijven hangen. Dat marguerite op het einde een ‘I love Brussels’-T-shirt toegeworpen kreeg, vatte het allemaal goed samen: de zangeres kreeg veel liefde en kaatste die allemaal terug de hoofdstad in. Afsluiter “première dauphine” werd uiteindelijk exact zoals op plaat gebracht, bewust, om de intimiteit ervan zo goed mogelijk over te brengen. Midden in de emotie keerde de zangeres de rollen uiteindelijk om, door te luisteren naar het publiek en vooral te genieten.
Want hoe je het ook draait of keert, marguerite leeft op dit moment haar droom. De cijfers die ze met haar ep kan voorleggen zijn hallucinant, maar ook de gezwindheid waarmee ze die nummers brengt, getuigt van het feit dat ze in de wieg is gelegd om dit te doen. Of we gisteren in de C12 de eerste Belgische show van een wereldster in wording meemaakten, is nog iets te vroeg om te zeggen, maar de zangeres bewees wel dat ze alles in huis heeft om het ver te schoppen, van de goeie nummers tot de uitstraling en het wereldje dat ze errond weet te scheppen. In de gaten houden die handel!
marguerite staat op 23 maart in La Madeleine.
Setlist:
la fée
la maison
les filles, les meufs
snipeuse
les avions
première dauphine
