© CPU – Peter Verstraeten (archief)
Op een warme zomerdag eind augustus ontmoetten we Karla Chubb en Jack Callan van de Ierse postpunk band SPRINTS in een café bij de Beurs. Sinds hun doorbraak met de ep Manifesto en het debuutalbum Letter to Self heeft de band naam gemaakt met energieke live shows, scherpe teksten en een geluid dat woede en kwetsbaarheid moeiteloos verenigt. Met hun tweede album All That Is Over lieten ze horen dat ze gegroeid zijn, maar nog steeds dezelfde urgentie en energie in zich hebben. In dit gesprek vertelden Karla en Jack over de plaat, het proces en hoe ze de balans vinden in een wereld die soms dystopisch aanvoelt.
Eerst even een terugkijk naar jullie debuut, welke lessen hebben jullie daarvan meegenomen?
Karla Chubb: Het belangrijkste is dat we veel meer vertrouwen in onszelf hebben gekregen. We zijn hier niet toevallig want we hebben er keihard voor gewerkt. Bij de eerste plaat worstelde ik nog met onzekerheid en het idee dat ik mezelf extra moest bewijzen. Zeker als vrouw in de muziekwereld, waar mensen sneller twijfelen aan je kunnen of je uiterlijk bekritiseren. Nu laat ik dat los want mensen gaan toch oordelen, dus dan kan ik maar beter luid, trots en unapologetic zijn. We horen hier, we kunnen dit, en we werken harder dan wie dan ook.
Jack Callan: In het begin hadden we veel twijfels, maar na een jaar vol shows, volle zalen en positieve reacties realiseerden we ons dat dit onze plek is. Die bevestiging hadden we echt nodig. Nu voelen we ons zekerder over wat we maken. We zijn ook enorm trots op dit album en hopen dat anderen dat ook vinden en als dat niet zo is, dan is het niet ons probleem.
De voorbije jaren hebben jullie intensief getourd, wat heeft die periode jullie geleerd als band?
Karla Chubb: Dat herstel net zo belangrijk is als optreden. Ik ben beginnen zwemmen omdat het me doet denken aan de zee in Ierland en heb ook de sauna leren waarderen, terwijl ik die vroeger haatte. Het helpt om je hoofd leeg te maken en je lichaam gezond te houden.
Jack Callan: Ja, en ook om ruimte te nemen voor andere dingen in het leven. Je bent continu met mensen samen en onderweg, dus het is belangrijk om ook even helemaal los te komen van de muziek. Dat herinnert je eraan dat je méér bent dan alleen muzikant.
Werkt dat spontane schrijven op tour beter voor jullie dan in de studio?
Karla Chubb: We schrijven eigenlijk nooit in de studio omdat dat gewoon te duur en tijdrovend is. Meestal moet alles klaar zijn voordat we daarheen gaan. Bij dit album schreven we veel onderweg, deels ook omdat we nieuw materiaal nodig hadden voor optredens. Het gebrek aan tijd dwong ons om sneller beslissingen te nemen en niet te veel te twijfelen en dat gaf alles juist meer energie en directheid.
© CPU – Marvin Anthony (archief)
De term ‘cowboy gothic’ komt terug in de beschrijving van All That Is Over. Waar komt dat vandaan en hoe vertaalt zich dat muzikaal?
Karla Chubb: Het was eingelijk niet iets wat we vooraf hadden bedacht, maar het was meer een term voor het gevoel dat ontstond tijdens het maken van de muziek. We wilden dat het zich allemaal ook in een eigen visuele, dystopische wereld afspeelde. Denk maar aan Fallout, The Last of Us en andere films en series die spelen met groteske beelden. Dat sfeertje wilden we oproepen.
Jack Callan: Ja, de term viel voor het eerst in de studio omdat we het er vaak over hebben. De wereld voelt aan als een dystopie en muzikaal kan je dat het meest terug horen in “Desire” en “Rage”
Jullie nummer “Beg” gebruikt religieuze beeldtaal. Is dat spiritueel bedoeld of meer een middel tot kritiek?
Karla Chubb: Voor mij is het vooral kritiek. Ik geloof niet in georganiseerde religie die historisch vaak onderdrukkend is geweest, vooral voor vrouwen. Toch is religie in Ierland nog altijd diep verweven met onderwijs, politiek en zelfs met de rechten van queer-mensen. Het fascineert me hoe persoonlijke overtuigingen van gelovigen de levens en rechten van anderen kunnen beperken. Daarom speel ik in mijn teksten wel eens met religieuze beelden, maar dan in een nieuwe context om te laten zien dat ik in een andere realiteit leef die evenwaardig is.
Het nummer “Rage” voelt als een politieke wake-up call. “Descartes” gaat meer over kunst als overleving. Hoe zien jullie de rol van kunstenaars in een wereld die letterlijk in brand staat?
Karla Chubb: Het is moeilijk, want de wereld staat ook echt in brand. Tijdens de bosbranden in Californië schreef ik al een deel van de teksten. Tegelijkertijd zag ik de absurditeit van iemand als Bono die een medaille van vrijheid kreeg, terwijl kinderen stierven en steden verwoest werden. Dat contrast is – alweer – zo dystopisch. Voor mij is kunst de lijm die alles aan elkaar houdt, maar ook het eerste dat in tijden van crisis terzijde wordt geschoven. Kunst is kennis en kennis is macht. Daarom wordt ze bedreigd en ondergewaardeerd, of het nu gaat om overheden die subsidies schrappen of bedrijven die muziek versimpelen voor consumptie. Maar zonder kunst verliezen we allemaal ons vermogen om te voelen, begrijpen en weerstand te bieden.
Jack Callan: Kunstenaars hebben het altijd moeilijk gehad om rond te komen, zelfs in zogenaamd betere tijden. Nu wordt het alleen maar zwaarder, maar toch geloof ik dat mensen kunst zullen blijven maken omdar er juist zo veel steun vanuit het publiek is. Hoe meer er wordt geprobeerd om kunst te beperken, hoe sterker de drang is om haar te verdedigen.
Hebben jullie ooit overwogen om jullie muziek van Spotify te halen?
Karla Chubb: Ja, maar helaas is het niet haalbaar. We hebben simpelweg niet genoeg bereikt om zo’n stap te overleven. De meeste luisteraars geven er eerlijk gezegd ook niet om of Spotify nu militaire projecten financiert of artiesten slecht betaalt, de meeste mensen gebruiken het toch. Grote namen kunnen zich zo’n statement veroorloven, maar voor een band als de onze zou het onze carrière breken. Hoe graag ik ook zou willen, het zou ons eerder kapotmaken dan iets kunnen veranderen.
Jack Callan: Vanuit overtuiging zouden we het zo doen, maar praktisch is het gewoon onmogelijk.
© CPU – Peter Verstraeten (archief)
Hoe vinden jullie het evenwicht tussen woede en hoop in muziek?
Karla Chubb: Mensen noemen onze muziek vaak boos, maar er zit juist zoals je zegt ook veel hoop en positiviteit in onze muziek. Boosheid betekent dat je geeft om de wereld waarin we leven die fucking gek is. Wij nemen al die negatieve ervaringen zoals haatdragende uitspraken en zetten ze om in kunst. In plaats van terug te slaan met geweld, kiezen we voor muziek en creativiteit. Dat is onze manier om woede te transformeren tot iets verbindend. Kunst houdt ons menselijk, helpt ons emoties te delen en voorkomt dat we meegesleept worden in haat en verdeeldheid.
Wat hopen jullie dat luisteraars meenemen als ze het album beluisteren?
Karla Chubb: Ik denk dat dit een groeiplaat is. Sommige luisteraars zullen misschien verrast zijn omdat het minder direct is dan ons debuut. Het is gelaagder, dynamischer, en bewust zo opgebouwd. Wie alleen een 90s grungeplaat verwacht, moet misschien wat wennen. Maar de energie en emotie zijn er nog steeds. Ik ben trots dat we meer met genres, instrumentatie en ruimte hebben gespeeld. Tijdens het touren hebben we ook veel positieve reacties gekregen, ook op nummers die nog niet eens uit waren en dat geeft me veel vertrouwen.
Jack Callan: Hopelijk worden mensen verrast, maar wel op een goede manier. We wilden onszelf niet herhalen en dat kon ook niet. Dit album voelt natuurlijker, gevarieerder en we zijn er allemaal trots op.
Tot slot, hoe zit het met die felroze albumcover, waar komt die vandaan?
Karla Chubb: De cover is een foto van de Franse kunstenaar Luce Lebart, uit de serie Mold is Beautiful. Dat zijn oude filmfoto’s die door schimmel en de omgeving zijn aangetast en daardoor in iets nieuws zijn veranderd. Onze cover is een ingezoomd fragment van zo’n beeld. Ik vond het perfect passen bij de thema’s van het album: verval dat tegelijk iets nieuws en moois voortbrengt.
SPRINTS bracht op 26 september hun tweede album All That Is Over uit. Op 11 maart kan je ze live zien in de Botanique en op 12 maart in de Melkweg.
