SPRINTS is al een tijdje een bekende naam bij ons, want in korte tijd is het uitgegroeid tot een van de interessantste nieuwe stemmen uit Dublin. Debuutplaat Letter to Self zette de band op de kaart met een mengsel van ’90s grunge, punk en postpunk die rauw en eerlijk klonk. Sindsdien is het leven van het viertal alleen maar intenser geworden. In een gesprek met ons vertelde frontvrouw Karla Chubb dat het tweede album het product is van een band die onderweg schreef, die leerde om zichzelf te vertrouwen en die het label ‘boze band’ wilde overstijgen. Dat hoor je meteen in All That Is Over waar de leden zelfverzekerder klinken en nieuwe kleuren toelaten.
De opener maakt dat allemaal meteen duidelijk. In plaats van een explosieve start kiest SPRINTS met “Abandon” voor een traag opbouwende introductie waarin zware baslijnen en gitaren de toon zetten. Karla’s zang is geen schreeuw, maar een fluisterend mantra dat langzaam groeit, alsof ze de luisteraar een nieuwe wereld wilt in trekt. Dat broeierige, donkere fundament komt terug in andere nummers als “To the Bone” en “Need”, waar de teksten over vervreemding en zelftwijfel gedragen worden door snelle gitaarriffs en drums die dreigen te exploderen. Het voelt minder direct dan het debuut, maar misschien daardoor juist intenser en rijker.
Halverwege draait de plaat van sfeer zonder het gewicht te verliezen. Nummers als “Beg” of “Rage” en “Descartes” trekken de energie open met snijdende gitaren en een scherpere beat. Het is het punt waarop de band haar postpunkroots losser laat en er nieuwe kleuren in smokkelt waaronder die ‘cowboy gothic’ waar Karla Chubb het over had. Geen stijltruc, maar een manier om de dystopische beelden die ze in haar teksten oproept ook muzikaal vorm te geven. De dynamiek van het album wordt hier het duidelijkst, want woede en hoop wisselen elkaar af. Elke track droeg ondertussen een andere jas, maar blijft onmiskenbaar SPRINTS.
In de tweede helft komt er nog een andere kant naar voren. “Better” en “Coming Alive” bouwen spanning op met hier en daar shoegazende gitaren, echoënde vocalen en een langzame opbouw. Hier laat SPRINTS dan weer horen dat het niet alleen korte erupties kan schrijven, maar ook ingetogen nummers waarin emotie de tijd krijgt om te raken. De band laat haar muziek voller en rijker klinken, maar met de scherpte die je van de liveshows ervaart. Daardoor klinkt het album verfrissend en heel gecontroleerd
De afsluiter “Desire” brengt dat alles samen. De gitaar en brede baslijnen geven het nummer een glanzende, bijna filmische grandeur. Karla’s zang balanceert tussen verlangen en loslaten, waardoor het nog meer aanvoelt als een laatste blik op de verwoeste maar levendige wereld die ze hier heeft neergezet. Geen mokerslag, maar een afsluiting die eventjes blijft nazinderen.
Met All That Is Over levert SPRINTS een tweede album af dat minder onmiddellijk binnenkomt dan het debuut, maar juist daardoor gelaagder en rijker klinkt. De energie en emotie zijn nog steeds aanwezig, alleen vragen ze nu meer aandacht. Dat kan voor sommige luisteraars even wennen zijn, maar wie zich laat meenemen, ontdekt hoe elk nummer een kleine verschuiving maakt in sfeer en betekenis. Samen vormen ze geen verzameling losse uitbarstingen, maar een verhaal dat woede, hoop en zelfonderzoek in een nieuw licht zet.
Je kan deze nieuwe stijl van SPRINTS live eens horen op 11 maart in de Botanique of op 12 maart in de Melkweg.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Coming Alive”, ons favoriete nummer van All That is Over in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
Wat een top plaat weer !!! ★★★★½