Sound Track 2025: Selectieronde 28/09 @ Wintercircus (Gent)

Sommige wedstrijden vinden elk jaar plaats, andere om de vier jaar en in het geval van Sound Track is dat om de twee jaar. De muziekwedstrijd organiseert een heuse zoektocht doorheen de noordelijke helft van ons land om nieuw muzikaal talent te vinden. In tegenstelling tot bij veel andere wedstrijden wordt er niet één winnaar afgeroepen, maar per provincie drie. Dat betekent natuurlijk dat er op het einde van de rit veel winnaars zijn, maar wees eens eerlijk: zijn er ooit te veel bands die een mooie kans krijgen? In Oost-Vlaanderen zijn er dit keer drie voorrondes, waarvan die in Gent de eerste was. Later volgen er nog in Muziekclub N9 (op 4/11) en in De Casino (op 11/11). De Oost-Vlaamse finale vindt uiteindelijk plaats op 20 december.

De eerste band van de avond was die rond Wouter van Asselberg, die je misschien al op podium zag bij Tsar B of Fulco. Met zijn Gaea bracht hij een eigenzinnige mix van abstracte elektronica, aanstekelijke ritmes en een frisse energie. Fans van Shht konden enkele muzikanten herkennen en misschien ook wat gelijkenissen horen, maar het voornaamste was dat de muziek het publiek al aardig in beweging bracht. Gaea bracht drie nummers die elk een mooie dynamische opbouw kenden en op een organische manier hoogtes en laagtes bezocht. Ondanks dat de zang en harmonieën niet altijd even zuiver waren werd de muziek wel goed gebracht en staalde de band een zeker zelfvertrouwen uit. De ietwat vreemde bindtekst over een militair kamp in Nederland en COVID brachten ons wat in de war, maar de muziek overtuigde wel. Gaea zette de avond op een eigenzinnige manier in gang en toonde zonder twijfel potentieel.

Twee dagen terug bracht Sad Boys Klub hun eerste ep uit, dus misschien heeft het viertal al een beetje een voorsprong op de meeste deelnemers van Sound Track. De groep laat zich kenmerken door hun mix van shoegaze en postpunk waarbij ze donkere en energieke rockmuziek vooruit schuiven. Het is niet moeilijk om je een band als Sad Boys Klub nu al in te beelden in compacte concertzalen en festivals doorheen het land. Zeker slotsong en debuutsingle “Concrete Man” hakte er goed in en had eigenlijk een mooie festivalhit kunnen zijn zoals die waarmee bands als Whispering Sons ooit doorbraken. Het viertal is goed op elkaar ingespeeld en de bewegelijke bassist compenseert zeker voor de eerdere statische frontman, wiens intense staar er soms net iets té op lag. Nu, dat is muggenziften, want muzikaal was er weinig op aan te merken. Het is tegenwoordig cool om triest te zijn en Sad Boys Klub bewees dat met de vingers in de neus.

JUNKYARDPOOL zat eerder dit jaar in de finale van De Nieuw Lichting en kwam nu met zijn punkrock naar het Wintercircus. Als derde groep oversteeg het viertal het energieniveau van hun voorgangers door de constante stroom aan harde, snelle en luide rockmuziek. Scheurende gitaren alom en meer dan regelmatig geschreeuw zorgde ervoor dat je aandacht niet kon afdwalen. De voortdurende stroom aan rockmuziek miste echter wat hoogtes en laagtes. We hoopten op iets meer diversiteit binnen de sterke sound van JUNKYARDPOOL, maar wat de groep nu al brengt, doen ze zonder twijfelen goed. De frontvrouw legde op tijd haar gitaar aan de kant om ook wat rond te lopen op en voor het podium, maar sloeg er niet in om het publiek even hard mee te krijgen als de voorgaande bands. (Mogelijks hadden die twee ook gewoon meer vrienden opgetrommeld, maar het kan evengoed zijn dat de harde sound van de groep niet voor iedereen was weggelegd.) Twintig minuten met JUNKYARDPOOL staat gelijk aan twintig minuten heel veel energie en heel veel gitaren, waardoor de moshpit kansen constant heel hoog lagen, maar wij hadden graag ook een andere kant van de groep gezien.

Als vierde kwam de band aan bod wiens drumstel al de hele tijd gebruikt werd: Wijf. De W staat naar verluidt voor zowel woest als wakko, en dat konden we na hun set beamen. De stevige rockmuziek bevat een verfrissende gekkigheid dankzij de frontvrouw. Haar persoonlijkheid scheen al door vooraleer het eerste lied goed en wel begonnen was en het duurde niet lang vooraleer de mensenmassa vooraan uit haar hand at. De aanvankelijk driekoppige moshpit verdubbelde al snel in grootte, wat de zangeres duidelijk charmeerde. De muziek van Wijf was in elke cel van je lichaam te voelen, zeker wanneer die goed doordreunde. De groep sloot af met een sterk nummer dat lomer aanvoelde dan hun vorig materiaal en zo op een heerlijke donkere manier onder ons vel kroop. Een zeer sterk slot dat de groep nog eventjes in een ander daglicht zette. Al staat Wijf wellicht liever in het nachtlicht.

De bandleden van Galaxy Rockers werden één voor één aangekondigd met hun artiestennaam en kwamen onder applaus op met hun zonnebrillen en plaksnorren. Het viertal omschrijft zijn muziek als fluorescerende rockmuziek met suikerpieken en -dalen en de nummers gaan over het dagelijkse leven en hun buurvrouw. Een beetje gek allemaal, maar dat viel zeer simpel te verklaren. De gemiddelde leeftijd van de band is namelijk amper twaalf jaar, wat ervoor zorgde dat het anders klonk dan alle andere bands. De sound was slechts in beperkte mate beïnvloed door oude grote mensen muziek en pretentieuze muziekscholen, waardoor de structuren in de liedjes heel vrij en verrassend waren. De regels van de muziek werden dus aan hun kinderlaarzen geveegd, al zat het klassieke showelement er zeker in. Confetti en een sitdown waren mooi voorbereid, maar de moshpit ontstond spontaan en het meezingmoment oversteeg duidelijk de verwachtingen van de frontvrouw. De leuke synths en sterke gitaarriffs gingen goed samen en de enthousiaste drummer bracht alles natuurlijk samen. Als we helemaal eerlijk zijn hadden we ons aan een groepje stuntelige kinderen verwacht, maar Galaxy Rockers bewees dat ze nu al veel potentieel hebben en zonder enige moeite het publiek meekregen

Punk, stoner, hardrock… dat alles en meer is PISSBUGS. De energieke set werd geleid door een frontman die zowel agressie als iets liefdevol uitstraalde. Die gekke combinatie werd doorgetrokken in hun sound. De muziek klonk best donker, maar de Nederlandstalige teksten brachten een volledige andere sfeer met zich mee. Zo werd er bijvoorbeeld gezongen over Ivo die zijn wafel moest houden. PISSBUGS wist zich op die manier te distantiëren van voorgaande rockbands en kreeg ook gemakkelijk het publiek mee. De harde muziek deed nekken naar voren en achteren gaan terwijl de frontman al dan niet gitaar speelde. Met veel energie smeet band er vrijwel alles tegenaan, maar ook hier hadden we graag eens een andere kant van de band gezien. Nu, door de combinatie van die teksten en muziek ontstond er al een soort van paradox en het hoge energieniveau werkte duidelijk aanstekelijk.

Als voorlaatste was Jonas De Kesel aan de beurt en zo was het (eindelijk) eens tijd voor iets anders dan rockmuziek. De muzikant zat met zijn akoestische gitaar op een verhoog, omringd met kaarsen en twee wierrookstokjes aan zijn gitaar gebonden. De muziek nam ons mee naar een grasweide in de Vlaamse Ardennen waarbij de dauwdruppels onze kleren wat vochtig maakten terwijl de warme zon liefdevol over ons gezicht streelde. De Kesels gitaarwerk varieerde in emotie, hardheid en tempo waardoor er een breed palet aan sferen ontstond. Hij herinnerde ons eraan hoeveel emotie er in een simpele akoestische gitaar zit door een compositie te brengen met een soort van melancholische boosheid in. De inspirerende muziek had ook iets rustgevend, waardoor een groot deel van het publiek zich op de grond zette. Jonas De Kesel blies met zijn gevoelige gitaarmuziek een nodige verfrissende wind doorheen de avond, maar kende ook duidelijk zijn plaats. Hij vertelde namelijk dat hij niet zo cool was als de Galaxy Rockers en graag in hun band had gezeten (vandaar dat hij ook een plaksnor droeg), maar ook in zijn eentje deed hij een meer dan verdienstelijke poging die zeker en vast loonde.

Tot slot kreeg Gent nog singer-songwriter/kleinkunstzanger Camilo Donoso voorgeschoteld die er op zijn eigen manier een feestje van maakte. De Nederlandstalige en veelal ingetogen, fragiele nummers zorgden voor een klein festijn door de grote horde aan fans (en vrienden) die zich niet inhielden om mee te zingen met bijvoorbeeld “Lieve Mercedes”. De oprechte muziek werd met een zeer heldere stem gebracht waardoor Donoso de aandacht opeiste en het Wintercircus inpakte. Samen met zijn twee muzikanten verzorgde hij bovendien occasioneel nog eens mooie harmonieën alsof het trio op een koord balanceerde. Camilo Donoso en het enthousiaste publiek zorgden voor een mooi slot van de avond en met een stem als de zijne kan het haast niet anders dan dat er zich nog mooie zaken in de toekomst bevinden.

Na maar liefst acht bands zat de eerste Sound Track voorronde van Oost-Vlaanderen er op. Doorheen de avond lag de focus heel duidelijk op rockmuziek, waarbij slechts de laatste twee artiesten zich niet ergens onder die brede verzamelterm bevonden. Rock is en blijft een zeer relevant genre, maar toch is het jammer dat Sound Track in het Gentse geen beloftevolle acts een kans gaf binnen jazz, soul, hiphop, pop of met elektronische muziek. Desondanks toonden alle acts wel hun potentieel en bewees iedereen dat ze hun plaats in de voorronde waardig was. Wie door is naar de finale van Oost-Vlaanderen weten we pas na de andere voorrondes in Eeklo en Sint-Niklaas op respectievelijk 4 en 11 oktober, maar onze top drie was:

3. Gaea
2. Sad Boys Klub
1. Jonas De Kesel

Met daarbij nog een speciale shout-out naar de Galaxy Rockers, waarvan we nu al hopen ze terug te zien in de finale van Sound Track. Die vindt voor Oost-Vlaanderen plaats op 20 december in de Handelsbeurs in Gent.