Hooverphonic @ Ancienne Belgique (AB): Ode aan zichzelf

Hooverphonic heeft er een lange carrière opzitten en mag daar fier op zijn. De groep bracht in net geen dertig jaar twaalf studioalbums uit met nieuwe muziek, waarvan Fake Is the New Dope de meest recente is. Daarnaast brachten Alex Callier en co ook enkele platen uit die hits samenbrachten, al dan niet in een ander jasje en eveneens al dan niet live. Het is nog maar van gisteren geleden dat het drietal een live-album uitbracht en eveneens gisteren stond Hooverphonic in een uitverkochte Ancienne Belgique. Het live-album en het optreden waren nauw met elkaar verbonden, gezien ze in het teken stonden van hetzelfde album: The Magnificent Tree uit 2000. Hooverphonic is al enkele maanden opnieuw op tournee met dat album, die elke avond van begin tot einde wordt gespeeld en nadien wordt aangevuld met nog een reeks klassiekers. Enkele maanden terug werden de liveversies van die plaat opgenomen, en voilà!

The Magnificent Tree is zonder twijfel een van de belangrijkste Hooverphonic-albums te noemen, aangezien er met “Mad About You”, “Jackie Cane” en “Vinegar & Salt” enkele van hun bekendste nummers op staan. Daarnaast staan er, voor de mensen die het net iets verder zoeken, nog een reeks zeer sterke minder bekende nummers op. Dat de plaat 25 jaar bestaat, is een goed moment om terug te blikken op een belangrijk album in de Belgische muziekgeschiedenis. De tour is eveneens de opvolger van de tweede Sit Down and Listen to Hooverphonic-tournee waarbij de band, net als twintig jaar terug, zijn bekendste materiaal op een nieuwe manier bracht. Hooverphonic begint dus steeds meer terug te blikken op zijn verleden, waarbij ook een deelname aan Liefde Voor Muziek eerder dit jaar niet kon ontbreken.

De geoefende Hooverphonic-fan weet dat de band vaak geen voorprogramma met zich meebrengt. De avond werd ingezet met een minutenlange psychedelische intro waarin al elementen van verschillende nummers te horen waren, zoals “Jackie Cane” en “Autoharp”. Die tweede werd vervolgens ingezet en was een hoopvolle start voor het daaropvolgende “Mad About You”. Vroeg op de avond, maar de tweede track van The Magnificent Tree werd hier ook gewoon als tweede gespeeld. Het lied met ietwat tragische ondertoon werd goed gezongen door Geike Arnaert en naar een hoger niveau getild door de twaalf strijkers. De hit zorgde ervoor dat het publiek wat losser werd en bij latere hits van de plaat ook positief reageerde. “Jackie Cane” kon zo op het geklap van de uitverkochte zaal rekenen en ook “Vinegar & Salt” werd warm onthaald. Het nummer werd de afgelopen jaren steevast op een intiemere manier gebracht met gitaar of piano, maar wordt op deze tournee gespeeld zoals die op de plaat staat. De sample van “Je me repose” van Dalida kickte lekker in en ondanks dat het lied veel harder klonk dan met alleen piano of gitaar, bleven de emoties in Geikes stem meer dan aanwezig.

Tussen die hits door kwamen de minder bekende nummers aan bod zoals het heerlijke en psychedelische “Waves”, het sprookjesachtige “Frosted Flake Wood” en het iets vuiler gespeelde “Every Time We Live Together We Die a Bit More”. Laatstgenoemde ontpopte zich live tot een van de hoogtepunten van de plaat, doordat de muzikanten goed doorspeelden. Bij de minder gekende liedjes namen de muzikanten naar het einde iets meer vrijheid om die net iets anders te spelen, waardoor de kenners toch ook verrast achterbleven. De iets langere outro van het ondergewaardeerde “Out of Sight” en de extra piano in “Pink Fluffy Dinosaurs” waren hier een mooi voorbeelden van. Dat deze nummers minder warm werden onthaald door het publiek deerde de band duidelijk niet, want de muzikanten wisten dat ze nog een hoop hits achter de hand hadden voor het tweede deel van de show.

De eerste van die hits deed meteen de eerder donkere sfeer helemaal omslaan naar een warm en kleurrijk geheel. “Anger Never Dies” en “Romantic” kwamen zo heerlijk binnen en brachten een bevrijdend gevoel met zich mee. Hooverphonic speelde echter met sfeer en kleur door meteen erna terug naar het koelblauwe “Eden” te trekken, dat altijd een emotioneel gevoel met zich meebrengt. Het publiek voelde zich duidelijk meer vertrouwd tussen de hits en zeker eens de eindspurt werd ingezet nam de temperatuur figuurlijk toe. “The Night Before” en “Badaboum” zorgden voor een grotere dosis energie, maar ‘afsluiter’ “Amalfi” voelde wat bitterzoet aan. Geike leek niet helemaal in haar element bij het meezingen en kwam vreemd genoeg het meest natuurlijk over tijdens het kleine stukje van Lana Del Rey’s “Video Games” dat zich hierin schuil hield. De uitbundige poppy en zomerse songs zitten intussen even hard in het DNA van Hooverphonic als de triphop, psychedelische en dromerige muziek, maar Geike kwam duidelijk sterker over in die tweede categorie.

De groep leek zich daar bewust van en bracht een eerste toegift die sterk inspeelde op Geikes natuurlijke habitat. De zangeres ging zienderogen veel harder op in cover “This Strange Effect” en “Inhaler”, dat door de prominentere strijkers een veel filmischere uitstraling kreeg. De twaalf strijkers gingen nog eens voluit tijdens het zeer sterke “Barabas”, dat warm onthaald werd ondanks dat het bijna dertig jaar oude lied niet echt bekend is. Tot slot werd “Sometimes” er nog tegenaan gesmeten voor een Italiaanse vriend van Alex Callier in het publiek. Doorheen de avond grapte de muzikant soms over en tegen zijn goeie vriend, maar zijn gebabbel bleef toch opvallend beperkt. Normaal gezien is het brein van de band een grote babbelaar, maar afgelopen avond moesten we het doen met slechts een paar anekdotes onder andere over hoe “Mad About You” aanvankelijk een flop was.

Vijfentwintig jaar later is die toenmalige flop nog altijd het paradepaardje van de groep en maakt het deel uit van de Belgische muziekgeschiedenis. “Mad About You” was echter slechts een van de weinige hoogtepunten van avond, want zoals altijd leverde Hooverphonic een haast vlekkeloze performance af. Geike Arnaerts zang bracht heel veel gevoel met zich mee in het grote merendeel van de nummers, maar op een moment of twee leek ze zich niet helemaal thuis te voelen. De hits brachten logischerwijs een aangename en vertrouwde sfeer met zich mee, maar Hooverphonic zou Hooverphonic niet zijn als het niet zou inzetten op de ook minder gekende muziek. Op die manier werden de meer oppervlakkige fans en zij die elk album door en door kennen beiden op hun wenken bediend. Hooverphonic wist doorheen de avond in te spelen op zijn sterktes en viel zoals gewoonlijk daarvoor terug op de vele hits, maar vooral op zijn sterke performance. De groep vierde 25 jaar The Maginficent Tree en eigenlijk ook 30 jaar Hooverphonic, en deed dat met een sterke ode aan zichzelf.

Vandaag (27/09) speelt Hooverphonic nogmaals in de Ancienne Belgique en dat is zijn twintigste show in die zaal. Op 6 februari staat de groep opnieuw in de Antwerpse Lotto Arena.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Intro
Autoharp
Mad About You
Waves
Jackie Cane
The Magnificent Tree
Vinegar & Salt
Frosted Flake Wood
Every Time We Live Together We Die a Bit More
Out of Sight
Pink Fluffy Dinosaurs
L’odeur animal

Anger Never Dies
Romantic
Eden
You Love Me to Death
Hiding in a Song
2Wicky
No More Sweet Music
Badaboum
The Night Before
Amalfi

The Strange Effect
The Wrong Place
Inhaler
Barabas

Sometimes