Sigur Rós met Noordpool Orkest @ Bozar: Een andere dimensie

Het was slechts een kwestie van tijd vooraleer Sigur Rós met een orkest zou gaan touren. De muziek van de IJslanders leent zich namelijk perfect tot het theatrale wat een orkest uitstraalt, maar productioneel is het niet vanzelfsprekend om zo’n grote bende mensen op te trommelen. Dit jaar is het weliswaar eindelijk zo ver en trekt de band op tour met orkest; geen vast ensemble, maar wel eentje uit de buurt dat de liedjes van Sigur Rós mag meespelen. In België was dat het Noordpool Orkest uit Groningen, en samen met dat groot aantal muzikanten vulden de IJslanders tweemaal Bozar. Iedereen aanwezig kon nadien spreken over een magische avond, als daar voordien zelfs twijfel over bestond.

Voor de setlist werd gepuurd uit de hele discografie die de band ondertussen rijk is. Als je al van eind jaren negentig bezig bent met muziek maken, dan kan je wel wat nummers laten herwerken in orkestrale vorm. Toch werd er ietwat onwennig geopend met de set. Eerst kwam namelijk het volledige orkest op het podium, terwijl de strijkers hun klanken gelijkstemden, maar het leek alsof de show al begonnen was. Niets bleek weliswaar minder waar eens de bandleden van Sigur Rós daarna samen met de dirigent het podium betraden. “Blóðberg” vormde de intieme opener die meteen alle ogen in dezelfde richting liet kijken: overal op het grote podium van Bozar.

Er stonden namelijk nogal wat muzikanten op het podium en elk droegen ze een streepje bij aan de muziek van Sigur Rós. De strijkers, de blazers, de extra percussie… en we kunnen nog even verder gaan opsommen; elk hadden ze een bijdrage in het laagje dat iedere song deed groeien. De set bestond namelijk vooral uit heel kleine, intieme nummers die zacht en heel rustig opgebouwd werden. Zo werd je niet enkel uit de huidige realiteit gehaald, maar ook meegenomen op een reis die alleen maar mythischer leek te worden.

De stem van Jónsi is daarin natuurlijk de leidraad. Hij zorgt ervoor dat niet enkel het orkest, maar ook zijn band nog gevoeliger en nog emotioneler klinkt. Het was alsof er een streepje magie over Bozar werd gestrooid en iedereen betoverd achterliet. De zaal bleef dan ook muisstil tot het einde van iedere noot luisteren naar wat de band uit zijn hoed zou toveren. Met zo’n aandacht en zoveel passie kwam alles nog veel intenser binnen. Het is net in deze context dat de muziek van Sigur Rós het best tot zijn recht leek te komen. Een ander leven, maar toch hetzelfde; een andere dimensie.

Met twee sets van een uur vragen Sigur Rós en het Noordpool Orkest wel wat van hun luisteraar, maar ze geven er zoveel extra voor terug. Zo blonk het eerste deel uit in melancholie. Ieder nummer bouwde zachtjes op, met de ene keer nadruk op piano en de andere keer op meer blazers, maar telkens werd je doorheen de song geslingerd als een emotionele rollercoaster. Het zou ons niet verbazen mochten er mensen geweest zijn die het niet droog hielden.

Om te tonen dat de show er niet enkel eentje van Sigur Rós was, werd op het eind van ieder deel ook het orkest nog wat extra aandacht geschonken. Een deel van de band verliet het podium en het orkest bracht een instrumentale song op hun eigen manier, zonder daarbij het origineel te verloochenen. Het is mooi dat iedere muzikant ook zo zijn momentje krijgt om in de aandacht te staan, al verdient het geheel hier al zijn sterren. De samenklank, de epische en minuscule opbouw en vooral de sfeerschepping waren uitmuntend. Niet enkel door de belichting die meeging in het verhaal, maar ook door de instrumentatie die luider en stiller kon gaan.

Toch is ook een magische show als die van Sigur Rós met het Noordpool Orkest niet immuun voor technische mankementen en zo moest de intro van “All Alright” opnieuw gedaan worden omdat een technicus bezig was met plakband op het podium, tot hilariteit in de zaal. Het zette iedereen terug met de voetjes op de grond, waarna het weer zweven werd tot het eind. Behalve op het eind van “Sé lest”, waar we plots in een circus leken te zijn. Het mocht af en toe dus zeker eens wat luchtiger. Het prachtige “Untitled #3 – Samskeyti” had ons al kippenvel gegeven op plekken waarvan we niet wisten dat ze bestonden en toen moest de apotheose in “Hoppípolla” nog volgen. Met een heus orkest werd ook deze song naar epische proporties gebracht.

Een concert van Sigur Rós kan je alleen maar voelen en als dat met een heus orkest wordt gebracht, dan worden die gevoelens des te intenser. De band gaf een concert voor in de eeuwigheid in de Bozar, een optreden waar lang over nagekaart zal worden en waarmee Sigur Rós zichzelf opnieuw uitvindt zonder daarbij vernieuwend te zijn. De beleving in een zaal als Bozar, de grootse klanken door een orkest en het mythische in de stem van Jónsi gaven iedere aanwezige twee uur een droomwereld waaruit je niet wilde ontwaken.

Vanavond speelt Sigur Rós nog een tweede keer in Bozar, er zijn nog een beperkt aantal tickets beschikbaar, mis het niet!

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Set 1:
Blóðberg
Ekki múkk
Fljótavík
8
Von
Andvari
Starálfur
Dauðalogn
Varðeldur

Set 2:
Untitled #1 – Vaka
Untitled #3 – Samskeyti
Ylur
Skel
All Alright
Untitled #5 – Álafoss
Sé lest
Hoppípolla
Avalon