“You Can’t Judge a book by the Cover” is een bekend nummer van Bo Diddley dat inherent betekent dat je nooit op het uiterlijke mag afgaan. Dit geldt meer dan ooit voor het zesde album van de Amerikaanse rockband Wednesday. De spuuglelijke hoes zou vroeger iemand in een ouderwetse platenzaak snel doen afhaken, maar in deze tijden van digitaal vermaak speelt het geen al te grote rol. En dat is maar goed ook, want met Bleeds heeft frontvrouw Karly Hartzman met haar, na twee jaar voortdurend toeren, goed ingespeelde band een waar meesterwerk afgeleverd. Een band waarvoor de ondertussen als soloartiest bejubelde gitarist MJ Lenderman voortaan alleen nog in de studio gaat meewerken. Dit heeft vanzelfsprekend ook te maken met het onverwachte einde van de idyllische affaire tussen hem en Hartzman. De break-up gebeurde na zes jaar intense verkering in het verre Tokio en er werd afgesproken dat de andere bandleden tijdens de opnames niets mochten weten. De songs waren toen toch al geschreven en het zou de sfeer allleen maar aantasten. Het lijdt echter geen twijfel dat het gescheiden koppel subtiel de liefdesbreuk in een cocktail van Weltschmerz en donkere melancholie heeft gegoten.
Na een ogenschijnlijk rammelig “Reality TV Argument Bleeds” (waaraan het album zijn titel ontleent) luidt een gruizige riff schuchter “Townies” in. Volgens Hartzman zelf, de spirituele opvolger van “Chosen To Deserve” op voorganger Rat Saw God (2023). ‘You were sixteen, bored and drunk’ zingt Karly in deze in ontrouw gedrenkte North Carolina-versie van Less Than Zero, dé sleutelroman van Bret Easton Ellis. Aan het eind doemt zowaar een loodzwaar Black Sabbath-coda op. Ook op “Wound Up Here (by Holdin’ On)”, met een citaat van dichter Evan Gray, is het totaalgeluid visceraal doch compact. Trouwe producer Alex Farrar kiest op Bleeds blindelings voor volume en genuanceerde overgave. En de hoogtepunten blijven zich opstapelen. “Elderberry Wine” is een oorwurm zonder weerga. Een fanaccount noemde Wednesday ooit Countrygaze(d) en dit fragiel duet met MJ Lenderman (het enige nummer waar hij trouwens aan meeschreef) doet die vergelijking alle eer aan. Niet in het minst door de glinsterende pedalsteelsolo van Xandi Chelmis.
“Phish Pepsi”, een mix van bluegrass en The Grateful Dead, kenden we al van een dubbel zo lange, slepende versie op de EP Guttering (2021). ‘I oversold myself on the night we met’ klinkt het daarna in “The Way Love Goes”. Niet alleen een berustende ballad maar ook een roep om verheldering en afsluiting, rechtstreeks aan Lenderman gericht. Die antwoordt op Bleeds gepast met ronduit imposant gitaarspel. Van powerpop à la Weezer en Wilco in “Candy Breath”, over een vluchtig vleugje Allman Brothers op “Pick Up That Knife”, tot een grandioze, euforische solo tijdens “Bitter Everyday” waar Bob Stinson (wijlen hoeksteen van The Replacements) jaloers op zou zijn. Karly Hartzman gaat het creatieve gevecht echter graag aan. Haar vocalen zijn nu eens breekbaar (“Carolina Suicide” over de beruchte Murdaugh-moordpartij) dan weer onrein schreeuwend (“Wasp”, explosieve hardcore die aan The Bronx doet mijmeren). Ze is duidelijk nog steeds op zoek naar een ongrijpbare muzieknoot die ze net niet kan zingen. Maar niet getreurd, de bandleider is ook een begenadigd songschrijver. De meeste coupletten in de twaalf songs zijn een amalgaam van zowel een goedkope neonversie van nobelprijswinnaar William Faulkner’s Southern Gothic, als de absurde slapstick van acteur Ben Sinclair uit de gitzwarte komediereeks High Maintenance op HBO.
Hartzman blinkt immers uit in het vermenselijken van het alledaagse, het onvermijdelijke aanvaarden van een cathartisch vaarwel. De achtentwintigjarige inwoner van Greensboro zingt op “Wound Up Here (By Holdin’ On)” ‘Snack from a vending machine, like a smack on the ass at the back of a dream’. Het vat de algehele teneur op Bleeds perfect samen. Een lappendeken om onder weg te soezen middels majestueuze, maar tevens scherp alternatieve countryrock met gekartelde hooks. Het album is overigens opgedragen aan vriend en plaatselijke maecenas Gary King, die in 2022 overleed. King liet bands en muzikanten wonen en werken op zijn 10 hectare groot landgoed Haw Creek. Initiëel wilde Hartzman het album dan ook Carolina Girl noemen, trots als ze is op haar afkomst. Het kan ons bitter weinig schelen hoe deze twaalf songs finaal worden bestempeld. Er is dit jaar nog geen betere rockplaat verschenen.
Op 19 februari 2026 speelt Wednesday in L’Orangerie van Le Botanique in Brussel. Snel zijn is de boodschap!
Ontdek “Bitter Everyday”, ons favoriete nummer van Bleeds in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
