Agnes Obel @ Koninklijk Circus (Cirque Royal): Massage van de ziel

Dan kregen we relatief laat op het jaar nog eens een prachtige nazomerdag voorgeschoteld, gaan we nog klagen. Agnes Obel vertoeft sinds gisterenavond namelijk binnen onze landsgrenzen, en die artieste koppel je toch altijd met van dat guur herfstweer, waarbij je lekker opgerold in dekentjes mijmerend kan kijken hoe de regendruppels langs het raam glijden. Maar kijk, we moesten het met een roosoranje zonsondergang doen die het Koninklijk Circus nog wat meer liet stralen. Soit, alle gekheid op een stokje, want in het gezellige halfrond met prachtig plafond komt elk concert sowieso prachtig tot zijn recht. Zo ook eentje van de Deense zangeres en pianiste, want ze deed dat trucje vlak na het einde van de pandemie al eens voor in het Brusselse. Op zich weinig verschillen met drie jaar geleden: eenzelfde bandopstelling, hetzelfde visuele principe, een gelijkaardige setlist en ondergetekende zat zelfs op krak dezelfde stoel.

Waarom dan op tour trekken, zou je durven denken. Om de dingen die wél anders waren dan vorige keer. Toen was er met Myopia namelijk een nieuwe plaat voor te stellen, nu was het vooral uitkijken naar nieuw materiaal. Obel vertrouwde ons tijdens haar set namelijk toe dat ze de afgelopen drie jaar in de studio heeft doorgebracht en haar nieuwe plaat enkel nog gemixt moet worden alvorens ze de wereld in gestuurd kan worden. Dat we in het Koninklijk Circus op een scharniermoment zaten tussen haar bestaande wereld en het nieuwe hoofdstuk dat ze eraan vast heeft gebreid, was een mooie ervaring.

En ervaring is bij Agnes Obel altijd een welgekozen woord, want al van bij binnenkomst werden we verwelkomd door fluitende vogels, die tegen half negen de snavel werden gesnoerd door de drie keer klinkende circusbel. Geen voorprogramma – nog een verschil met vorige keer -, maar meteen een diepe duik in een goudbruin bad dat “Red Virgin Soil” deed vollopen. Een bad voor de hersenen, wel te verstaan, want de muziek van de Deense heeft eenzelfde effect als pakweg ASMR; alsof ze je gemoed masseert en je ziel in de armen sluit. Dat klinkt allemaal misschien wat spiritueel, maar in een zaal waar je enkel de beamer hoort ruisen die vier muzikanten belicht, is het enkel en alleen maar logisch. Het was ook gisteren overigens die projector die de set naar een hoger niveau tilde door op het juiste moment verschillende drukpunten te raken.

Bij “Fuel to Fire” speelde Obel namelijk nadrukkelijker met schaduwen, want nadat ze in “Dorian” al in duet ging met haar eigen schim, werd die van de celliste over de rest geprojecteerd wanneer haar instrument meer in beeld kwam. Dat er in het Koninklijk Circus gisteren enkel met zitplaatsen werd gewerkt, droeg net iets meer bij aan de gedachte dat we naar een theatervoorstelling zaten te kijken die de Deense rond haar eigen geschapen wereld had geschreven. Met een stem die tegelijk hees als kraakhelder klonk, omschreef ze haar liefde voor Brussel en België, om dan met “Camera’s Rolling” een volgend fragment te laten klikken. Meegesleept in de muziek versplinterde ze onze gedachtengang door het nummer te laten openbreken in kristal. Zonder dat je het door had, was Agnes Obel onder je huid gekropen.

Het is bij de Deense namelijk de som van de delen die belangrijker is dan de nummers an sich. Het nog te verschijnen “Laymelli” zat namelijk pal tussen hitjes als “Familiar” en “It’s Happening Again”, maar voelde totaal niet misplaatst. Wel gaf het een inkijk in welke richting Agnes Obel in de nabije toekomst uit wil, en die klinkt ietsje elektronischer. Experimenteler zelfs, want terwijl de melancholische indiesound zeker nog een plekje had, viel op hoe de zangeres speelde met toonhoogtes en fluctuaties. Dat was ook het geval in “Faustian Deal” en “Gemini” iets verderop in de set. In die eerste verkende ze nieuwe facetten van de cello badend in een dieprode zee, die andere speelde dan weer met tal van gekke drumsamples en een luchtige glinster. Dat belooft nu dus al een op z’n minst interessante plaat te worden, eenmaal gemixt.

Het grote publiek kwam gisteren weliswaar voor de herkenbaarheid met zoals gezegd het koortsdromerige “Familiar” of het aanzwellende “It’s Happening Again”, maar het waren evenzeer “Run Cried the Crawling” of “Stretch Your Eyes” dat voor momenten van muzikaal genot wisten te zorgen. Nadat die laatste ons definitief het zwart-witte water had ingetrokken, besloot Agnes Obel nog maar eens haar liefde voor ons land te uiten. Dit keer weliswaar geen Belgische tussen de Zwitserse, Japanse en Duitse bandleden, maar wel een ode aan onze landgenoot die haar promo doet. Tijdens een solo op piano gebracht “Words Are Dead” kon je namelijk een speld horen vallen in de rode wolken, waardoor de intro van “Riverside” op een spontane ovatie kon rekenen. Destijds voor het eerst ooit live gebracht binnen onze landsgrenzen, dus net dat tikkeltje specialer voor de zangeres.

Zienderogen dankbaar voor alle liefde werd er met het ondergewaardeerde “The Curse” nog richting prachtige chaos geëbd, om zo de deur naar ons eigen universum terug op een kier te duwen. Agnes Obel is en blijft namelijk een artieste waarvan er geen twee bestaan. Niemand kan eenzelfde sfeer scheppen als de Deense, laat staan hetzelfde gevoel teweegbrengen aan de hand van muziek. Zelfs als je het principe kent – want afgezien van die nieuwe nummers en wat lichte wijzigingen op de setlist, hadden we ze dit eigenlijk al eens zien doen -, blijft het telkens weer betoverend om haar aan het werk te zien. Het visuele plaatje draagt daar op subtiele wijze een enorme steen aan bij, en zo kunnen we eigenlijk alleen maar besluiten dat we na gisterenavond nog wat meer vol verwachting uitkijken naar dat volgende hoofdstuk.

Vanavond, 20 september, staat Agnes Obel in een uitverkochte Stadsschouwburg in Antwerpen.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Red Virgin Soil
Dorian
Fuel to Fire
Camera’s Rolling
Laymelli
Familiar
Run Cried the Crawling
It’s Happening Again
Faustian Deal
Gemini
Philharmonics
Stretch Your Eyes

Words Are Dead
Riverside
The Curse