Interview Glitterpaard: ‘Ik hoop dat je in Thursday de dualiteit voelt, maar tegelijk ook het geheel ervaart’

Drie jaar geleden bracht Glitterpaard hun titelloze debuut uit. Het vriendenproject kreeg daarmee voor het eerst vorm op vinyl. De reacties van pers en publiek waren positief. Hun hoop op een tweede plaat is nu bewaarheid geworden met de release van Thursday. Vernoemd naar de dag van de week, waarop de wereld net even anders was.

We zitten gemoedelijk met drie Glitterpaarden rond de houten tafel. Philip Bosschaerts, Johan Verckist en Damien Vanderhasselt hebben deze locatie in Hoboken gekozen, waar een oude fabriek is omgetoverd tot de ‘Blikfabriek’. Het voelt als een creatieve vrijplaats, die meteen ook symboliek uitstraalt. ‘Het is een mooie omgeving en er kan hier veel. Zo zijn er ziplines en is er een crossbaan voor de kinderen. Maar er zijn ook kleine ateliers van kunstenaars. Het is voor ons een leuke plek om samen te zitten en wat rust te vinden.’ ‘En onze studio is hier om de hoek, bij Damien thuis. Dat is ons Glitterpaard biotoop. Dat is waar we de muziek maken, repeteren en opnemen.’ Meteen wordt duidelijk hoe de communicatie verder zal verlopen: Johan trapt af, Philip vervolgt op zijn eigen manier en Damien brengt alles in evenwicht. ‘Voor ons is dit een tweede thuis geworden. Hier komen we samen in goede en kwade dagen.’ Op donderdag dus, maar daar komen we later op terug.

We gaan eerst terug naar hun debuutplaat uit 2022, simpelweg ‘Glitterpaard’ genoemd. Toen waren ze ook al met z’n vijven. Dus met Sarah Pepels en Frederik Bastiaensen, die er vandaag niet bij zijn. Hun ontstaansverhaal slaan we gemakshalve even over (superband met leden uit Marble Sounds (Frederik), Millionaire (Damien), Wardrobe (Johan) en Mintzkov (Philip), terwijl Sarah vooral bekend was vanuit Portland, maar nu betrokken is bij zovele andere bands). Ook aan de naam Glitterpaard gaan we geen energie besteden (tribute voor Sparklehorse, briljant toch?). Nee, we spenderen onze tijd eerst aan dat debuut. En inderdaad, Johan trapt af: ‘Het was een soort hobbyproject en we zouden wel zien wat het geeft. De reacties overtroffen onze verwachtingen. Het is niet zo dat de wereld ontploft als wij een plaat uitbrengen, maar het is wel fijn dat er mensen zijn die om onze muziek geven. Dat doet veel deugd.’ Philip sluit aan: ‘We waren er zelf wel van overtuigd dat we een leuke plaat hadden gemaakt. En we waren er ook trots op. In die zin had ik de reacties wel verwacht. We zaten toen wel nog in de uitloop van corona. Anders had het nog meer kunnen zijn, qua optredens.’ Werd er toen ook gedacht aan een vervolg? ‘We hebben in het midden gehouden of er een tweede plaat zou komen. Maar als iets goed is en het werkt… dan voel je dat het niet eenmalig is. Maar wat die tweede worp moest worden, daar dachten we toen niet over na.’ ‘Maar ik denk dat we allemaal wel een beetje voorvoelden: ‘Er zit er nog één in. Die misschien nog beter is’.’

‘Met zo’n eerste plaat kwamen we ook allemaal uit verschillende werelden. We moesten met elkaar leren werken, elkaar aanvoelen en een bepaalde werkwijze ontwikkelen als band. Die eerste is dan meer een blauwdruk: Dit zijn wij en hier staan wij voor.’ Damien: ‘Het heeft voor ons zelf duidelijk gemaakt wat Glitterpaard is. En we besloten inderdaad om een tweede te gaan maken. Planningsgewijs kwamen we erop uit om steeds op een donderdag bij elkaar te komen. Vandaar de titel van de plaat: Thursday.’ ‘Daar bij Damien thuis, daar is echt onze werkwijze ontstaan. Kijk, we zijn een beetje een knutselband. Onze muziek ontstaat echt in de studio.’ Op de donderdag dus… ‘Die ene dag in de week was wel een beperking. Daardoor heeft het lang geduurd voordat de plaat er was. Maar tegelijk was het ook een bevrijding. Iedereen had zijn eigen beslommeringen naast Glitterpaard. En dan was het fijn dat het weer donderdag was. Om je zorgen aan de kant te kunnen zetten. Dat was voor ieder van ons ook wel nodig, want het waren geen gemakkelijke jaren. Het is dan fijn om het leven even op de dorpel achter te laten. En nu gaan we spelen, nu gaan we knutselen en plezier maken. ‘Want het is weer donderdag!’

Over moeilijke tijden gesproken. Johan is daar heel open over. ‘Concreet: ik ben ik die periode gescheiden. En ik vind het mooi om daar in de muziek betekenis aan te geven. Ik ben wel redelijk persoonlijk geworden in songs, heb ik gemerkt.’ Hij leunt achterover, als een wijs man. ‘We evolueren allemaal heel erg als mens. Een song is zoals een foto, een momentopname. Het ligt vast. Je bent je wel als mens aan het ontwikkelen, maar je gaat even de pauzeknop indrukken: ‘Zo was ik ongeveer.’ Philip luistert en knikt: ‘Alles wat ik maak, is voor mij een uitlaatklep. Waar je iets kunt achterlaten. Elke plaat is een momentopname van de laatste jaren dat je eraan hebt gewerkt. Even een verslag ervan. De volgende plaat gaat dan weer een volgende periode zijn.’ Maar op Thursday zijn ook oude ideeën, versies en demo’s gebruikt van ver voor 2022. Damien lacht: ‘Philip en Johan hebben thuis een schuif liggen, waar ze vrijuit kunnen kiezen. Het is grappig dat ze dan ook precies lijken te weten: ‘O, deze song of demo kunnen wij nu afwerken.’ ‘Klopt. Je weet steeds beter welke opnames je kunt gebruiken en die ook passen bij de richting die je uitgaat.’ Philip noemt “Mythomania” als voorbeeld. ‘Dat is een nummer van mij van twintig jaar terug. Dat werkte toen niet. Het paste niet in hetgeen ik toen mee bezig was. Ik gooide het nu weer op tafel en ja, opeens konden we het wel gebruiken. Het ligt aan het kader waarin je werkt. Dat creëren we gevoelsmatig, gaandeweg het proces… “Lay me down” stond bijvoorbeeld al op de longlist van de vorige plaat. Die had ik toen afgeschoten. Ik hoorde het niet. Nu hebben we het opnieuw geprobeerd. En nu paste het wel binnen het kader.’ Daarin blijkt Damien, meest onbewust, een grote rol te spelen. ‘Het is niet dat ik een scheidsrechter ben of zo. Het is meer om te denken en te voelen wat werkt of wat niet werkt. Zij leveren ideeën en daar proberen we een eenheid in te maken.’ Johan knikt: ‘We zijn niet een band met één leider. We hebben wel veel discussies, soms ook moeilijke. Maar dan ontstaat er wel iets moois van ons allemaal.’

We raken nu heel hard de kern van wat Glitterpaard is. Philip: ‘De songs van Johan en van mij zijn echt verschillend, met vaak een heel andere klank. In het begin hoor je dat heel hard. We werken er dan aan, door er dingen op te plakken, of juist dingen af te kappen. Bij de echte opnames komt Damien erbij en dat hoor je dan echt. De klank krijgt ineens veel meer diepte. En hij voegt een soort extra dimensie toe. Het is ook een voordeel dat hij in eerste instantie wat verder afstaat van de songs die wij inbrengen.’ En als er eenmaal het kader ligt, dan worden Sarah en Fredrik opgebeld. ‘Maar zij hebben zeker ook hun persoonlijke inbreng. Frederic voegt de basstracks toe en Sarah strooit de glitters op het paard. Zij zorgt voor een bepaalde lichtheid in de songs.’

Daarmee lijkt Glitterpaard haar cadans te hebben gevonden. Door een eenheid te vinden in de tegenpolen van de band. ‘Ik vind ons echt in alles een dualiteit,’ stelt Philip: ‘We zijn een band met twee zangers, we zijn zowel een studioproject als een liveband. We hebben heel zachte nummers en heel harde. We gebruiken veel homestudio ’rommel’ en high end studiodingen. In alles zit die dualiteit en dat maakt onze sound.’ Hij wacht even, maar gaat vervolgens stug verder: ‘Johan en ik hebben ook een heel andere manier van schrijven. Johans teksten zijn meer een vorm van communicatie. Hij gaat meer over de taal, met al die boeken die hij leest…. Ik schrijf ook iets donkerder, denk ik. En bij mij gaat het meer over beelden. Van daaruit probeer ik een gevoel of idee over te brengen.’ Johan knikt: ‘Soms helpt een song ook om mijzelf te begrijpen. Een soort psychotherapie.’ Susan Sontag had daar toch zo’n mooie quote over? ‘Ik schrijf niet om mijn mening te geven. Ik schrijf om mijn mening te weten!’

Het drietal lijkt het project Glitterpaard nodig te hebben, naast hun eigen, vertrouwde bands. ‘Voor mij is vooral de manier van werken’, vertelt Philip. ‘Glitterpaard is een studioproject. Het is meer een knutselproces. Dat live nog meer gaat leven, door de dynamiek tussen ons. Mintzkov is echt een band. Ik maak vaak de nummers, maar een repetitie kan de boel helemaal omgooien of juist benadrukken.’ Johan bekijkt het van ‘zijn’ Wardrobe. ‘Dat is eigenlijk alleen live een band. Ik maak alle nummers zelf, bij mij thuis. Waarin kan ik mij dan helemaal kan verliezen. Want ik wil het allemaal zelf kunnen doen. Bij Glitterpaard voel ik dan ook minder verantwoordelijkheid op mijn schouders. Juist omdat we het samen doen. En dat is een fijn gevoel.’ Voor Damien staat Glitterpaard echter niet zo ver af van ‘zijn’ Millionaire. ‘Tim (Vanhamel) schrijft daar alles. Voor beide bands vind ik het mooi om te zoeken naar een vorm, waarbij opeens alles in elkaar lijkt te vallen. Het groeiproces van een song, dat vind ik interessant.’

Het wordt hoog tijd om terug te keren naar de aanleiding van dit gesprek: de nieuwe plaat Thursday. Waarvan het overdonderende “Mythomania” als eerste single werd gelanceerd. ‘Het was een beetje een statement van ons, denk ik.’ ‘We hadden een teaser nodig. En “Mythomania” was perfect, omdat die heel kort is, hevig en misschien mensen doet verschieten. Zo van: ‘Is dit ook Glitterpaard?’ De tweede single “Lost In Your Gold” is dan weer wat poppier. Dat is weer die balans in de dualiteit….’ Johan: ‘Dat vind je ook vaak terug in één song, zoals bij “Make Me Mine”. Daarin zit ook mijn gevoel van de blues. Dat heb ik wel meer. Ook al is iets zo zwaar, ik probeer er toch een bepaalde lichtheid in te krijgen…’ En er is zowaar een instrumentaal nummer: “Days of Jupiter”. Philip lacht: ‘Ik hoorde daar eigenlijk meteen een tune in voor Sportweekend. Een soort Ween-achtige kleine instrumental die perfect zou passen onder een filmpje van motorcross of zo. Als je die kort maakt en snappy en catchy. Zo benader ik eigenlijk alles, in sferen en beelden. Dat doet me eraan denken dat ik nog steeds Sportweekend moet mailen…’

Philip, Johan en Damien zijn namens Glitterpaard zichtbaar tevreden met hun tweede worp. ‘Je bouwt verder op wat je bij het debuut misschien beter had kunnen doen. Ze noemen dat vaak ‘volwassen’, maar dat vind ik een verschrikkelijk woord. Maar in die zin denk ik dat Thursday nog meer één geheel vormt en meer karakter uitstraalt. Het gaat nog sterker die richting uit, waar wij naar toe wilden.’ En wat hoop je dat het publiek ervan zal vinden? ‘Dat het een inspirerende plaat is geworden, op welke manier dan ook. Ik hoop dat de mensen in de plaat worden gezogen en even in ons wereldje kunnen verdwalen. En het fijn vinden om daarin te vertoeven. Dat ze de dualiteit wel voelen, maar tegelijk ook het geheel ervaren…’ Iedereen knikt. Ook in dit gesprek zijn de heren naar elkaar toegegroeid. Ieder vanuit zijn eigen achtergrond. Op de valreep zorgt Damien nog voor een passend slotakkoord: ‘De donderdag was voor ons een moment om de klok even stil te zetten. En dat hoop ik ook bij de luisteraar. Je zet de plaat op en je bent efkes weg in die droom. And that’s it.’ Een Grote Stilte breekt aan. Voor de eerste keer in dit gesprek…