© CPU – Irene Van Impe
Als de naam op je identiteitskaart Sabrina Mae Teitelbaum luidt, dan doe je er als artiest goed aan om een alter ego te zoeken. Blondshell, dat klinkt toch al wat lekkerder, werd zo een tiental jaar geleden boven het doopvont gehouden en is sindsdien altijd wat op de radar blijven staan als veelbelovende indie-act. En hoewel dat een term is die vaker wordt gebruikt dan ons lief is, is die bij de Amerikaanse wel op z’n plaats. Haar beide albums werden op een mooi aantal sterren onthaald, en ook Horsegirl en Porridge Radio zagen het al in de zangeres. Waar ze het vorige keer in ons land nog met een matig gevulde Pukkelpopse Lift moest doen, was het in de nasleep van If You Asked For A Picture de Botanique die mocht dienen als draagvlak. Niet alle tickets gingen daarvoor over de toonbank, maar alle sterren stonden wel gewoon goed voor een gezellige woensdagavond.
Zeker omdat er met Francis of Delirium een internationaal voorprogramma gepland stond, dat wel een belletje deed rinkelen. Als je die twee factoren kan afvinken, heb je in België eigenlijk al gewonnen. Maar winnen alleen was voor de Luxemburgers niet voldoende; nee, ze legden de lat meteen op enorme hoogte. Om te beginnen was de vestimentaire keuze er al eentje die je als enorm geslaagd zou kunnen bestempelen, en dan hebben we het nog niet gehad over de plezante energie die het drietal uitstraalde. De bassist zette de ‘rock’ in indierock door volledig op te gaan in elk nummer, terwijl de rest van de band elk straatje van het genre bleef verkennen. Soms surfy, soms melancholisch en uiteindelijk zelfs een beetje postpunky: Francis of Delirium won zeker wel wat zieltjes. Alleen al het verhaal over hoe ze de achterruit van hun Volkswagen-busje molesteerden tijdens hun vorige bezoek aan de Botanique, leverde genoeg sympathiepunten voor de rest van de avond op.
Door die ontwapenendheid kwam het muzikale ook net dat tikkeltje harder binnen, en zo kreeg de band voor “Give It Back To Me” de zaal zelfs al voorzichtig aan het meezingen. Die laatste deed overigens wat denken aan Phoebe Bridgers, dus dat konden ze ook al. Francis of Delirium verveelde een dik halfuur lang geen seconde, waardoor het niet alleen de verrassing, maar ook het hoogtepunt van de avond werd.
Om namelijk maar meteen met de deur in huis te vallen: Blondshell zelf had er alle moeite mee om het niveau van haar voorprogramma te halen. Het is te zeggen, het is tot op dit eigenste moment onduidelijk of de zangeres ook wel effectief moeite wilde doen. Een dik uur lang leek ze namelijk vooral in haar eigen bubbel te ijsberen, zonder het publiek daarbij een blik te gunnen – de muur achteraan de zaal was klaarblijkelijk interessanter. Het leek bij momenten zelfs alsof iemand uit haar team haar het podium had opgestuurd met de boodschap: ‘Kom Sabrina, die mensen hebben hier betaald, speel gewoon die nummers.’ En dat deed ze dus ook. Gewoon die nummers spelen. Op het randje van aframmelen zelfs, zonder enige vorm van inleving, interactie of zelfs besef.
Al van bij opener “23’s a Baby” voelde je aan alles dat het wel eens een lange avond kon worden. Door haar gebrek aan oogcontact voelde het allemaal heel apathisch en gelaten aan, en dan helpt het niet dat veel van je nummers op papier inwisselbaar zijn. Een woord als ‘saai’ is achteraf gezien misschien ietsje te kort door de bocht, maar echt boeien kon Blondshell eigenlijk nooit. Ondanks dat haar band wel alle moeite deed om iets van schwung in de set te brengen, bleef het allemaal gewoon enorm vlak uitvallen. Een hitje als “Docket” miste zo vooraan in de set al de power die het op plaat wel heeft en ook “Sepsis” deed eigenlijk niet meer dan gewoon wat voortkabbelen. En oké, ook in studioversies is Teitelbaums stem op z’n minst wat monotoon te noemen, maar in combinatie met zo’n kleurloze présence was het allemaal toch net iets te… tja, saai dan toch maar?
Opflakkeringen waren er zeker en vast, zoals de gitaarsolo die “Veronica Mars” van wat power voorzag, of het nog te verschijnen “Berlin TV Tower” waarin diezelfde gitarist ietsje meer buiten de lijntjes mocht kleuren. Het jammere was echter dat telkens er ook maar iet of wat vaart in de set kwam, Teitelbaum die er eigenhandig uithaalde door na elk nummer een minuut lang stilte te laten om te drinken van haar veel te grote waterfles. Een eigen interpretatie van Addison Rae’s “Diet Pepsi” voelde uiteindelijk zelfs een beetje als een frisse verademing in de set, en dat maakte klaarblijkelijk wel iets los. Het venijn, hoe subtiel dan ook, toch nog wat verstopt in de staart. Na een voorzichtige glimlach brak “Olympus” de ban een beetje en zo raakte er uiteindelijk toch nog wat vaart in de set.
Het slotkwartier bracht op die manier nog een eerste echte vocale prestatie op, het weliswaar ingekorte, “Kiss City” en in de bisronde werd er toch nog wat ruwer gekleurd. “Event of a Fire” rolde de rode loper uit voor “Salad”, waarin elk bandlid nog eens zijn ding mocht doen en zo toch eens één keer als geheel echt kon overtuigen. Want hoe jammer het ook is, voor de rest was Blondshell in de Botanique maar zo zo. Wie er vorig jaar op Pukkelpop bij was, zal niet te veel vooruitgang hebben gemerkt. Of het een act was, een vorm van arrogantie of gewoon frisse tegenzin zullen we hoogstwaarschijnlijk nooit te weten komen, maar als er geen belevenis of inleving op het podium is, dan kan je dat ook niet in de zaal verwachten. De sympathiepunten die Francis of Delirium in grote getallen scoorde, liet Teitelbaum dus allemaal door de vingers glippen. En zo werd ze eigenlijk koud gepakt door haar voorprogramma. Hebben we dat ook eens meegemaakt.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Setlist:
23’s a Baby
Toy
Docket
Sepsis
What’s Fair
Veronica Mars
Arms
T&A
Berlin TV Tower
Change
Diet Pepsi (Addison Rae cover)
Thumbtack
Olympus
Tarmac
Kiss City
Event of a Fire
Salad
