© CPU – Stijn Verbruggen
Ondanks een toch wel wat verwaterde populariteit is White Lies een van de bands uit de jaren tien die vandaag de dag toch nog steeds relevante kwaliteit blijft afleveren. In de nasleep van onder meer “Farewell To The Fairground”, “Death” en “Bigger Than Us” ebde het hele grote publiek misschien wat weg, maar platen als Friends en As I Try Not To Fall Apart konden de fans nog steeds met gemak bekoren. En die kleinere clubs passen ook gewoon een tikkeltje cooler bij de warme indierock die de Britten blijven maken. Het ziet er daarbij ook naar uit dat het in de toekomst ook allemaal iets steviger zal binnenkomen, want de vooruitgestuurde singles van Night Light tonen toch wel een kant van de band die we nog niet vaak te horen kregen. “Nothing On Me” vertoonde wat postpunkinvloeden, “In The Middle” ontaardde ergens halverwege ook in een epische muzikaliteit. De kaarten lagen dus al op voorhand goed voor “Keep Up”.
De nieuwste creatie van White Lies werd uiteindelijk de combinatie van zijn twee voorgangers. “Keep Up” heeft namelijk een ruw randje, maar evengoed iets zoetsappigs in zich. En daardoor komt het eigenlijk wel gewoon aangenaam binnen. White Lies heeft het geluk dat frontman Harry McVeigh over een enorm herkenbaar stemgeluid beschikt, net zoals dat het als band gewoon goed herkenbare melodieën in een gitaarjasje kan steken. In het refrein wordt het daardoor misschien net iets te makkelijk, door een twinkelende toets en een herhaling van de tracktitel, maar in de strofes en vooral de bridge toont White Lies nog maar eens waarom het een van de tofste indiebands uit de jaren tien was. Het zit er met andere woorden nog altijd wel in, zeker omdat het drietal er redelijk goed in slaagt om zijn geluid over een hedendaagse drempel te tillen.
Night Light verschijnt op 7 november bij PIAS. White Lies speelt op 25 februari in de Ancienne Belgiqueen op 26 februari in AFAS Live.
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
