©CPU – Stijn Verbruggen (archief)
Een concert van Lord Huron meepikken op een dinsdagavond leek ons een uitstekende manier om de werkweek te doorbreken. Dat we daarvoor van Gent naar Brussel door de file moesten ploeteren, stond niet bepaald op onze planning. Vorig jaar stond de band rond Ben Schneider nog op Live /s Live, maar voor een laatste clubshow moeten we al bijna zeven jaar terug. Ook toen was de AB het decor voor de indierock met country- en folkinvloeden. Toen hield Lord Huron het nog relatief bescheiden. Ondertussen is de groep uitgegroeid tot een echt powerhouse in de indierockwereld, met oog voor zowel detail in de muziek als voor het visuele plaatje.
Bij aankomst in de AB was Pillow Queens al volop bezig aan zijn set. Met een mix van indierock en een vleugje folk kreeg het Ierse viertal steeds meer applaus na elk nummer. Opvallend was hoe de songs live net wat harder en directer klonken dan op plaat. De kenmerkende samenzang kreeg daarbij een extra laagje breekbaarheid. Frontvrouw Sarah Corcoran hield haar bindteksten sober, zodat de vaart in de set bleef. Als leuke verrassing mocht Misty van Lord Huron opduiken om “Liffey” van extra harmonie te voorzien. Slecht was Pillow Queens allerminst, maar als voorprogramma miste het toch nét dat beetje vuur om écht indruk te maken.
©CPU – Stijn Verbruggen (archief)
Lord Huron koos dan weer resoluut voor een cinematische omkadering, iets wat meteen duidelijk werd bij opener “Who Laughs Last”. Niet zanger Ben Schneider verscheen als eerste op het podium, maar de stem van actrice Kirsten Stewart. Toen het refrein inzette, wandelde Schneider alsnog het podium op, zingend door een ouderwetse telefooncel. Op de achtergrond verscheen de jukebox van hun nieuwste plaat, omringd door glitterlinten. “Looking Back” volgde en kreeg het eerste voorzichtige handgeklap. De toon was gezet: Lord Huron nam ons mee op een roadtrip door verlaten Amerikaanse landschappen, met hier en daar een tussenstop in een saloon of een vergeten stadje.
Het openingstrio kwam volledig uit de nieuwste plaat The Cosmic Selector Vol. 1. ‘De openingsscène brengt ons op onbekend terrein’, sprak Schneider met de flair van een westernverteller uit een spaghettiwestern. Buiten dat bleef hij grotendeels stil tussen de songs, maar wanneer hij iets zei, was het raak. Toch sloegen die eerste nieuwe nummers niet bij iedereen even hard aan. “Ends of the Earth” zorgde voor de ommekeer: plots stond iedereen weer stevig in de set verankerd en het eerste meezingmoment was een feit. Vanaf daar zakte de energie niet meer weg, tenzij de band zelf bewust gas terugnam.
De echte hoogtepunten bleven echter schaars. Muzikaal stond Lord Huron als een huis: een frontman die bescheiden maar trefzeker entertaint, aangevuld met een breed geluid van vier gitaren, keyboards, bas en drums. De geluidsmix was haast perfect en de omkadering strak. Maar sommige songs vloeiden iets té naadloos in elkaar over, waardoor ze inwisselbaar aanvoelden. Vooral het middenstuk van de show leed onder dat gebrek aan onderscheidend vermogen.
©CPU – Stijn Verbruggen (archief)
Gelukkig stonden er genoeg sterke songs op de setlist. “I Lied”, een duet met toetseniste Misty, bracht een broze melancholie die de zaal volledig in zijn greep hield. “Frozen Pines” ging dieper met zijn lange rockende outro, en “Meet Me in the Woods” bleef ook live een monument van indierock. En dan was er natuurlijk dé song waarop iedereen zat te wachten: “The Night We Met”. Het nummer werd onthaald door een zee van smartphones en talloze koppels die elkaar stevig omarmden. Na al die jaren blijft de ballade ongeëvenaard ontroeren – het oorverdovende applaus sprak boekdelen.
Als toegift kregen we nog drie nummers, met “Not Dead Yet” als uitzinnige afsluiter. Daar, ergens in the middle of nowhere, eindigde de trip van Lord Huron met dansende lichamen en luidkeels meezingende kelen. Het concert kende pieken en dalen, en soms miste de set karakteristieke songs. Maar de sobere, stijlvolle visuele aankleding tilde het geheel toch naar een hoger niveau. Vooral in de laatste rechte lijn speelde de band op volle kracht, waardoor het publiek alsnog voldaan huiswaarts keerde.
Facebook / Instagram / Website
Setlist:
Who Laughs Last
Looking Back
Bag of Bones
Ends of the Earth
The Ghost on the Shore
Wait by the River
Secret of Life
Used to Know
Ancient Names, Pt. I
Long Lost
Watch Me Go
I Lied
La Belle Fleur Sauvage
Frozen Pines
Meet Me in the Woods
The Night We Met
The World Ender
Nothing I Need
Not Dead Yet
